Bolesław Pieńkowski - Historia wersji

Michał Kusiak o 05:26, 1 sie 2016

2016-08-01T05:26:38Z

← poprzednia wersja		Wersja z 05:26, 1 sie 2016
Linia 16:		Linia 16:
	\|www =		\|www =
	}}		}}
			'''Bolesław Pieńkowski''' - (ur. [[15 września]] [[1874]] r. w Pieńkach, zm. [[1 sierpnia]] [[1944]] r. w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]) ksiądz, syn Baltazara z Mościckich, miał szlacheckie pochodzenie.
	~~[[Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006~~ Bolesław Pieńkowski.~~JPG\|thumb\|left\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na~~ [[~~Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni~~]]]]
	[[~~Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski~~.~~JPG\|thumb\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na~~ [[~~Cmentarz katolicki w Siemoni~~\|~~cmentarzu w Siemoni]~~]]]

	~~'''Bolesław Pieńkowski''' -~~ ksiądz, syn Baltazara z Mościckich, miał szlacheckie pochodzenie. ~~Urodził się w Pieńkach [[15 września]] [[1874]] r.~~


	W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] poprosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w Czeladzi. Taką zgodę uzyskał. Młody, dynamiczny i mądry wikariusz spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm. Gdy przed parafią stanęła sprawa budowy kościoła - wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.		W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] poprosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w Czeladzi. Taką zgodę uzyskał. Młody, dynamiczny i mądry wikariusz spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm. Gdy przed parafią stanęła sprawa budowy kościoła - wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.
Linia 29:		Linia 24:

	Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w Czeladzi. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia i doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika - jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą Czeladź, gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje - nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w Czeladzi czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z Czeladzi drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w Czeladzi wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]] - prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu Czeladzi ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie.		Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w Czeladzi. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia i doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika - jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą Czeladź, gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje - nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w Czeladzi czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z Czeladzi drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w Czeladzi wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]] - prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu Czeladzi ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie.
	[[Plik:Kościół św Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi tablica1.jpg\|thumb\|200px\|left\|Tablica pamiątkowa w [[Parafia p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi\|kościele św. Stanisława]] w Czeladzi]]
	W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].		W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].

			Ks. Bolesław Pieńkowski zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[1 sierpnia]] [[1944]] r. [[4 sierpnia]] wikariusz z [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]], ks. Olek, przewoził ciało zmarłego przez [[Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]] [[5 sierpnia]]. Uczestniczyła w nim delegacja z [[Czeladź\|Czeladzi]], której przewodniczył ks. proboszcz [[Józef Sobczyński]]. Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks. Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks. prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta i członkami [[Stowarzyszenie Miłośników Czeladzi\|SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w kościele. Została poświęcona [[8 maja]] [[1994]] r. w doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].

	~~Ks.~~ Bolesław Pieńkowski ~~zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec~~\|~~Sosnowcu]] [[1 sierpnia]] [[1944]] r~~. [[~~4 sierpnia~~]] ~~wikariusz z [[~~Siemonia ~~(gm~~. ~~Bobrowniki)~~\|~~Siemoni]],~~ ks. ~~Olek, przewoził ciało zmarłego przez~~ [[~~Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się~~ w ~~[[Siemonia (gm. Bobrowniki)~~\|Siemoni]] ~~[[5 sierpnia]]. Uczestniczyła~~ w ~~nim delegacja z [[Czeladź\|~~Czeladzi~~]], której przewodniczył ks~~. ~~proboszcz~~ [[~~Józef Sobczyński]]~~. ~~Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks~~. ~~Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks~~. ~~prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta~~ i ~~członkami [[Stowarzyszenie Miłośników~~ Czeladzi\|~~SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w~~ kościele. ~~Została poświęcona [[8 maja]~~] ~~[[1994~~]~~] r.~~ w ~~doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].~~		==Galeria==
			<gallery>
			Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006 Bolesław Pieńkowski.JPG\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]
			Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]
			Plik:Kościół św Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi tablica1.jpg\|Tablica pamiątkowa w [[Parafia p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi\|kościele św. Stanisława]] w Czeladzi
			</gallery>

	Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106		Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106

Testerwiki o 09:46, 16 kwi 2016

2016-04-16T09:46:35Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:46, 16 kwi 2016
Linia 8:		Linia 8:
	\|miejsce urodzenia = Pieńki		\|miejsce urodzenia = Pieńki
	\|imię przy narodzeniu =		\|imię przy narodzeniu =
	\|data śmierci = [[2 sierpnia]] [[1944]]		\|data śmierci = [[1 sierpnia]] [[1944]]
	\|miejsce śmierci = [[Sosnowiec]]		\|miejsce śmierci = [[Sosnowiec]]
	\|przyczyna śmierci =		\|przyczyna śmierci =
Linia 33:		Linia 33:


	Ks. Bolesław Pieńkowski zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[2 sierpnia]] [[1944]] r. [[4 sierpnia]] wikariusz z [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]], ks. Olek, przewoził ciało zmarłego przez [[Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]] [[5 sierpnia]]. Uczestniczyła w nim delegacja z [[Czeladź\|Czeladzi]], której przewodniczył ks. proboszcz [[Józef Sobczyński]]. Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks. Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks. prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta i członkami [[Stowarzyszenie Miłośników Czeladzi\|SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w kościele. Została poświęcona [[8 maja]] [[1994]] r. w doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].		Ks. Bolesław Pieńkowski zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[1 sierpnia]] [[1944]] r. [[4 sierpnia]] wikariusz z [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]], ks. Olek, przewoził ciało zmarłego przez [[Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]] [[5 sierpnia]]. Uczestniczyła w nim delegacja z [[Czeladź\|Czeladzi]], której przewodniczył ks. proboszcz [[Józef Sobczyński]]. Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks. Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks. prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta i członkami [[Stowarzyszenie Miłośników Czeladzi\|SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w kościele. Została poświęcona [[8 maja]] [[1994]] r. w doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].

	Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106		Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106

Loukas: Redakcyjne.

2013-10-23T07:17:30Z

Redakcyjne.

← poprzednia wersja		Wersja z 07:17, 23 paź 2013
Linia 23:		Linia 23:


	W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] ~~prosił~~ biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]]. Taką zgodę uzyskał. Młody ~~wikariusz~~, dynamiczny i mądry, spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm~~, więc stanęła~~ przed parafią sprawa budowy kościoła~~, nic dziwnego, że~~ wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.		W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] poprosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w Czeladzi. Taką zgodę uzyskał. Młody, dynamiczny i mądry wikariusz spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm. Gdy przed parafią stanęła sprawa budowy kościoła - wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.
	W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół, zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.		W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół i zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.

	W zamian za plebański ogród postanowiono przyznać proboszczowi odpowiedni grunt w innym miejscu. Z inicjatywy ks. Pieńkowskiego zwrócono się do dyrekcji kopalń, aby wsparły finansowo budowę~~, wyjednano~~ m. in. prawo bezpłatnego łamania kamienia w jednym z okolicznych kamieniołomów. W [[1905]] r. naczelnik [[Powiat będziński\|powiatu będzińskiego]] zatwierdził komitet budowy kościoła		W zamian za plebański ogród postanowiono przyznać proboszczowi odpowiedni grunt w innym miejscu. Z inicjatywy ks. Pieńkowskiego zwrócono się do dyrekcji kopalń, aby wsparły finansowo budowę. Wyjednano m. in. prawo bezpłatnego łamania kamienia w jednym z okolicznych kamieniołomów. W [[1905]] r. naczelnik [[Powiat będziński\|powiatu będzińskiego]] zatwierdził komitet budowy kościoła w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] [[1905]] r. firma "Strożyk" ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza)\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, że dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania [[Ochotnicza Straż Pożarna w Czeladzi\|straży pożarnej w Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół" i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał "Dzwonek Częstochowski" z września [[1906]] r.: ''Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego.''
	w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] [[1905]] r. firma ~~„Strożyk”~~ ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy, osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, ze dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania straży pożarnej w ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne ~~„Sokół”~~ i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał ~~„Dzwonek Częstochowski”~~ z września [[1906]] r.: Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego.

	Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z ~~[[CzeladźCzeladzi]]~~ drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie.		Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w Czeladzi. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia i doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika - jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą Czeladź, gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje - nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w Czeladzi czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z Czeladzi drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w Czeladzi wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]] - prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu Czeladzi ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie.
	[[Plik:Kościół św Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi tablica1.jpg\|thumb\|200px\|left\|Tablica pamiątkowa w [[Parafia p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi\|kościele św. Stanisława]] w Czeladzi]]		[[Plik:Kościół św Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi tablica1.jpg\|thumb\|200px\|left\|Tablica pamiątkowa w [[Parafia p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi\|kościele św. Stanisława]] w Czeladzi]]
	W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|~~Siemonii~~]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].		W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].


	Ks. Bolesław Pieńkowski zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[2 sierpnia]] [[1944]] r. [[4 sierpnia]] wikariusz z [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|~~Siemonii~~]], ks. Olek, przewoził ciało zmarłego przez [[Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|~~Siemonii~~]] [[5 sierpnia]]. Uczestniczyła w nim delegacja z [[Czeladź\|Czeladzi]], której przewodniczył ks. proboszcz [[Józef Sobczyński]]. Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks. Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks. prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta i członkami [[Stowarzyszenie Miłośników Czeladzi\|SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w kościele. Została poświęcona [[8 maja]] [[1994]] r. w doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].		Ks. Bolesław Pieńkowski zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[2 sierpnia]] [[1944]] r. [[4 sierpnia]] wikariusz z [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]], ks. Olek, przewoził ciało zmarłego przez [[Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]] [[5 sierpnia]]. Uczestniczyła w nim delegacja z [[Czeladź\|Czeladzi]], której przewodniczył ks. proboszcz [[Józef Sobczyński]]. Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks. Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks. prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta i członkami [[Stowarzyszenie Miłośników Czeladzi\|SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w kościele. Została poświęcona [[8 maja]] [[1994]] r. w doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].

	Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106		Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106

Loukas: Dodanie foto.

2013-10-22T17:53:28Z

Dodanie foto.

← poprzednia wersja		Wersja z 17:53, 22 paź 2013
Linia 29:		Linia 29:
	w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] [[1905]] r. firma „Strożyk” ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy, osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, ze dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania straży pożarnej w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał „Dzwonek Częstochowski” z września [[1906]] r.: Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego.		w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] [[1905]] r. firma „Strożyk” ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy, osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, ze dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania straży pożarnej w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał „Dzwonek Częstochowski” z września [[1906]] r.: Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego.

	Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w [[Czeladź\|Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z [[CzeladźCzeladzi]] drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w [[Czeladź\|Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu [[Czeladź\|Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie. W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].		Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w [[Czeladź\|Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z [[CzeladźCzeladzi]] drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w [[Czeladź\|Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu [[Czeladź\|Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie.
			[[Plik:Kościół św Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi tablica1.jpg\|thumb\|200px\|left\|Tablica pamiątkowa w [[Parafia p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi\|kościele św. Stanisława]] w Czeladzi]]
			W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].


Linia 35:		Linia 37:

	Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106		Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106


	[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Pieńkowski, Bolesław]]		[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Pieńkowski, Bolesław]]

Dariusz JUREK o 08:53, 5 paź 2013

2013-10-05T08:53:48Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:53, 5 paź 2013
Linia 20:		Linia 20:
	[[Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG\|thumb\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]]]		[[Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG\|thumb\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]]]

	'''Bolesław Pieńkowski''' - ksiądz, syn Baltazara z Mościckich, miał szlacheckie pochodzenie. Urodził się w Pieńkach [[15 września]] [[1874]] r. W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] prosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Taką zgodę uzyskał. Młody wikariusz, dynamiczny i mądry, spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm, więc stanęła przed parafią sprawa budowy kościoła, nic dziwnego, że wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.		'''Bolesław Pieńkowski''' - ksiądz, syn Baltazara z Mościckich, miał szlacheckie pochodzenie. Urodził się w Pieńkach [[15 września]] [[1874]] r.


			W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] prosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Taką zgodę uzyskał. Młody wikariusz, dynamiczny i mądry, spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm, więc stanęła przed parafią sprawa budowy kościoła, nic dziwnego, że wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.
	W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół, zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.		W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół, zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.

Dariusz JUREK o 08:53, 5 paź 2013

2013-10-05T08:53:18Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:53, 5 paź 2013
Linia 16:		Linia 16:
	\|www =		\|www =
	}}		}}

			[[Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006 Bolesław Pieńkowski.JPG\|thumb\|left\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]]]
			[[Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG\|thumb\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]]]

	'''Bolesław Pieńkowski''' - ksiądz, syn Baltazara z Mościckich, miał szlacheckie pochodzenie. Urodził się w Pieńkach [[15 września]] [[1874]] r. W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] prosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Taką zgodę uzyskał. Młody wikariusz, dynamiczny i mądry, spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm, więc stanęła przed parafią sprawa budowy kościoła, nic dziwnego, że wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.		'''Bolesław Pieńkowski''' - ksiądz, syn Baltazara z Mościckich, miał szlacheckie pochodzenie. Urodził się w Pieńkach [[15 września]] [[1874]] r. W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] prosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Taką zgodę uzyskał. Młody wikariusz, dynamiczny i mądry, spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm, więc stanęła przed parafią sprawa budowy kościoła, nic dziwnego, że wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.
Linia 24:		Linia 27:

	Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w [[Czeladź\|Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z [[CzeladźCzeladzi]] drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w [[Czeladź\|Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu [[Czeladź\|Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie. W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].		Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w [[Czeladź\|Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z [[CzeladźCzeladzi]] drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w [[Czeladź\|Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu [[Czeladź\|Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie. W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].

	~~[[Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006 Bolesław Pieńkowski.JPG\|thumb\|left\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]]]~~
	~~[[Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG\|thumb\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]]]~~

Dariusz JUREK o 08:51, 5 paź 2013

2013-10-05T08:51:09Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:51, 5 paź 2013
Linia 18:		Linia 18:

	'''Bolesław Pieńkowski''' - ksiądz, syn Baltazara z Mościckich, miał szlacheckie pochodzenie. Urodził się w Pieńkach [[15 września]] [[1874]] r. W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] prosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Taką zgodę uzyskał. Młody wikariusz, dynamiczny i mądry, spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm, więc stanęła przed parafią sprawa budowy kościoła, nic dziwnego, że wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.		'''Bolesław Pieńkowski''' - ksiądz, syn Baltazara z Mościckich, miał szlacheckie pochodzenie. Urodził się w Pieńkach [[15 września]] [[1874]] r. W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] prosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Taką zgodę uzyskał. Młody wikariusz, dynamiczny i mądry, spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm, więc stanęła przed parafią sprawa budowy kościoła, nic dziwnego, że wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.
	W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół, zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.		W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół, zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.

	W zamian za plebański ogród postanowiono przyznać proboszczowi odpowiedni grunt w innym miejscu. Z inicjatywy ks. Pieńkowskiego zwrócono się do dyrekcji kopalń, aby wsparły finansowo budowę, wyjednano m. in. prawo bezpłatnego łamania kamienia w jednym z okolicznych kamieniołomów. W [[1905]] r. naczelnik [[Powiat będziński\|powiatu będzińskiego]] zatwierdził komitet budowy kościoła		W zamian za plebański ogród postanowiono przyznać proboszczowi odpowiedni grunt w innym miejscu. Z inicjatywy ks. Pieńkowskiego zwrócono się do dyrekcji kopalń, aby wsparły finansowo budowę, wyjednano m. in. prawo bezpłatnego łamania kamienia w jednym z okolicznych kamieniołomów. W [[1905]] r. naczelnik [[Powiat będziński\|powiatu będzińskiego]] zatwierdził komitet budowy kościoła
	w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] []1905]] r. firma „Strożyk” ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy, osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, ze dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania straży pożarnej w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał „Dzwonek Częstochowski” z września [[1906]] r.: Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego. Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w [[Czeladź\|Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z [[CzeladźCzeladzi]] drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w [[Czeladź\|Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu [[Czeladź\|Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie. W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].		w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] [[1905]] r. firma „Strożyk” ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy, osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, ze dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania straży pożarnej w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał „Dzwonek Częstochowski” z września [[1906]] r.: Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego.

	~~Plik~~:~~Siemonia cmentarz katolicki 006~~ Bolesław Pieńkowski.~~JPG~~		Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w [[Czeladź\|Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z [[CzeladźCzeladzi]] drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w [[Czeladź\|Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu [[Czeladź\|Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie. W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].
	~~Plik:~~Siemonia ~~cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski~~.~~JPG~~

			[[Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006 Bolesław Pieńkowski.JPG\|thumb\|left\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]]]
	Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006 Bolesław Pieńkowski.JPG\|Grobowiec [[~~Bolesław Pieńkowski~~\|~~ks. Bolesława Pieńkowskiego~~]]		[[Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG\|thumb\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]]]
	Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG\|Grobowiec [[~~Bolesław Pieńkowski~~\|~~ks. Bolesława Pieńkowskiego~~]]

Dariusz JUREK o 08:42, 5 paź 2013

2013-10-05T08:42:37Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:42, 5 paź 2013
Linia 24:		Linia 24:
	Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006 Bolesław Pieńkowski.JPG		Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006 Bolesław Pieńkowski.JPG
	Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG		Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG


			Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006 Bolesław Pieńkowski.JPG\|Grobowiec [[Bolesław Pieńkowski\|ks. Bolesława Pieńkowskiego]]
			Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG\|Grobowiec [[Bolesław Pieńkowski\|ks. Bolesława Pieńkowskiego]]


	Ks. Bolesław Pieńkowski zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[2 sierpnia]] [[1944]] r. [[4 sierpnia]] wikariusz z [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], ks. Olek, przewoził ciało zmarłego przez [[Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]] [[5 sierpnia]]. Uczestniczyła w nim delegacja z [[Czeladź\|Czeladzi]], której przewodniczył ks. proboszcz [[Józef Sobczyński]]. Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks. Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks. prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta i członkami [[Stowarzyszenie Miłośników Czeladzi\|SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w kościele. Została poświęcona [[8 maja]] [[1994]] r. w doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].		Ks. Bolesław Pieńkowski zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[2 sierpnia]] [[1944]] r. [[4 sierpnia]] wikariusz z [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], ks. Olek, przewoził ciało zmarłego przez [[Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]] [[5 sierpnia]]. Uczestniczyła w nim delegacja z [[Czeladź\|Czeladzi]], której przewodniczył ks. proboszcz [[Józef Sobczyński]]. Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks. Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks. prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta i członkami [[Stowarzyszenie Miłośników Czeladzi\|SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w kościele. Została poświęcona [[8 maja]] [[1994]] r. w doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].

Dariusz JUREK o 08:38, 5 paź 2013

2013-10-05T08:38:21Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:38, 5 paź 2013
Linia 11:		Linia 11:
	\|miejsce śmierci = [[Sosnowiec]]		\|miejsce śmierci = [[Sosnowiec]]
	\|przyczyna śmierci =		\|przyczyna śmierci =
	\|miejsce spoczynku = [[~~Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonia~~]]		\|miejsce spoczynku = [[Cmentarz katolicki w Siemoni]]
	\|zawód = duchowny		\|zawód = duchowny
	\|odznaczenia = Honorowe Obywatelstwo Miasta Czeladzi		\|odznaczenia = Honorowe Obywatelstwo Miasta Czeladzi

Dariusz JUREK o 08:37, 5 paź 2013

2013-10-05T08:37:17Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:37, 5 paź 2013
Linia 20:		Linia 20:
	W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół, zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.		W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół, zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.
	W zamian za plebański ogród postanowiono przyznać proboszczowi odpowiedni grunt w innym miejscu. Z inicjatywy ks. Pieńkowskiego zwrócono się do dyrekcji kopalń, aby wsparły finansowo budowę, wyjednano m. in. prawo bezpłatnego łamania kamienia w jednym z okolicznych kamieniołomów. W [[1905]] r. naczelnik [[Powiat będziński\|powiatu będzińskiego]] zatwierdził komitet budowy kościoła		W zamian za plebański ogród postanowiono przyznać proboszczowi odpowiedni grunt w innym miejscu. Z inicjatywy ks. Pieńkowskiego zwrócono się do dyrekcji kopalń, aby wsparły finansowo budowę, wyjednano m. in. prawo bezpłatnego łamania kamienia w jednym z okolicznych kamieniołomów. W [[1905]] r. naczelnik [[Powiat będziński\|powiatu będzińskiego]] zatwierdził komitet budowy kościoła
	w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] []1905]] r. firma „Strożyk” ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy, osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, ze dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania straży pożarnej w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał „Dzwonek Częstochowski” z września [[1906]] r.: Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego. Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w [[Czeladź\|Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z [[CzeladźCzeladzi]] drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w [[Czeladź\|Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu [[Czeladź\|Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie. W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]]. Ks. Bolesław Pieńkowski zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[2 sierpnia]] [[1944]] r. [[4 sierpnia]] wikariusz z [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], ks. Olek, przewoził ciało zmarłego przez [[Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]] [[5 sierpnia]]. Uczestniczyła w nim delegacja z [[Czeladź\|Czeladzi]], której przewodniczył ks. proboszcz [[Józef Sobczyński]]. Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks. Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks. prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta i członkami [[Stowarzyszenie Miłośników Czeladzi\|SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w kościele. Została poświęcona [[8 maja]] [[1994]] r. w doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].		w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] []1905]] r. firma „Strożyk” ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy, osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, ze dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania straży pożarnej w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał „Dzwonek Częstochowski” z września [[1906]] r.: Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego. Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w [[Czeladź\|Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z [[CzeladźCzeladzi]] drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w [[Czeladź\|Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu [[Czeladź\|Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie. W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].

			Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006 Bolesław Pieńkowski.JPG
			Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG

			Ks. Bolesław Pieńkowski zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[2 sierpnia]] [[1944]] r. [[4 sierpnia]] wikariusz z [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], ks. Olek, przewoził ciało zmarłego przez [[Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]] [[5 sierpnia]]. Uczestniczyła w nim delegacja z [[Czeladź\|Czeladzi]], której przewodniczył ks. proboszcz [[Józef Sobczyński]]. Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks. Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks. prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta i członkami [[Stowarzyszenie Miłośników Czeladzi\|SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w kościele. Została poświęcona [[8 maja]] [[1994]] r. w doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].

	Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106		Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106

← poprzednia wersja		Wersja z 07:17, 23 paź 2013
Linia 23:		Linia 23:


	W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] ~~prosił~~ biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]]. Taką zgodę uzyskał. Młody ~~wikariusz~~, dynamiczny i mądry, spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm~~, więc stanęła~~ przed parafią sprawa budowy kościoła~~, nic dziwnego, że~~ wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.		W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] poprosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w Czeladzi. Taką zgodę uzyskał. Młody, dynamiczny i mądry wikariusz spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm. Gdy przed parafią stanęła sprawa budowy kościoła - wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.
	W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół, zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.		W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół i zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.

	W zamian za plebański ogród postanowiono przyznać proboszczowi odpowiedni grunt w innym miejscu. Z inicjatywy ks. Pieńkowskiego zwrócono się do dyrekcji kopalń, aby wsparły finansowo budowę~~, wyjednano~~ m. in. prawo bezpłatnego łamania kamienia w jednym z okolicznych kamieniołomów. W [[1905]] r. naczelnik [[Powiat będziński\|powiatu będzińskiego]] zatwierdził komitet budowy kościoła		W zamian za plebański ogród postanowiono przyznać proboszczowi odpowiedni grunt w innym miejscu. Z inicjatywy ks. Pieńkowskiego zwrócono się do dyrekcji kopalń, aby wsparły finansowo budowę. Wyjednano m. in. prawo bezpłatnego łamania kamienia w jednym z okolicznych kamieniołomów. W [[1905]] r. naczelnik [[Powiat będziński\|powiatu będzińskiego]] zatwierdził komitet budowy kościoła w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] [[1905]] r. firma "Strożyk" ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza)\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, że dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania [[Ochotnicza Straż Pożarna w Czeladzi\|straży pożarnej w Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół" i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał "Dzwonek Częstochowski" z września [[1906]] r.: ''Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego.''
	w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] [[1905]] r. firma ~~„Strożyk”~~ ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy, osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, ze dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania straży pożarnej w ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne ~~„Sokół”~~ i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał ~~„Dzwonek Częstochowski”~~ z września [[1906]] r.: Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego.

	Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z ~~[[CzeladźCzeladzi]]~~ drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu ~~[[Czeladź\|~~Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie.		Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w Czeladzi. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia i doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika - jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą Czeladź, gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje - nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w Czeladzi czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z Czeladzi drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w Czeladzi wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]] - prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu Czeladzi ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie.
	[[Plik:Kościół św Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi tablica1.jpg\|thumb\|200px\|left\|Tablica pamiątkowa w [[Parafia p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi\|kościele św. Stanisława]] w Czeladzi]]		[[Plik:Kościół św Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi tablica1.jpg\|thumb\|200px\|left\|Tablica pamiątkowa w [[Parafia p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi\|kościele św. Stanisława]] w Czeladzi]]
	W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|~~Siemonii~~]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].		W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].


	Ks. Bolesław Pieńkowski zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[2 sierpnia]] [[1944]] r. [[4 sierpnia]] wikariusz z [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|~~Siemonii~~]], ks. Olek, przewoził ciało zmarłego przez [[Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|~~Siemonii~~]] [[5 sierpnia]]. Uczestniczyła w nim delegacja z [[Czeladź\|Czeladzi]], której przewodniczył ks. proboszcz [[Józef Sobczyński]]. Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks. Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks. prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta i członkami [[Stowarzyszenie Miłośników Czeladzi\|SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w kościele. Została poświęcona [[8 maja]] [[1994]] r. w doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].		Ks. Bolesław Pieńkowski zmarł w szpitalu w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[2 sierpnia]] [[1944]] r. [[4 sierpnia]] wikariusz z [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]], ks. Olek, przewoził ciało zmarłego przez [[Czeladź]]. Niestety, nikogo wcześniej o tym nie powiadomił. Pogrzeb odbył się w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemoni]] [[5 sierpnia]]. Uczestniczyła w nim delegacja z [[Czeladź\|Czeladzi]], której przewodniczył ks. proboszcz [[Józef Sobczyński]]. Z okazji 120 rocznicy urodzin i 50 rocznicy śmierci ks. Bolesława Pieńkowskiego, parafianie czeladzcy razem z proboszczem ks. prał. Mieczysławem Osetem, władzami miasta i członkami [[Stowarzyszenie Miłośników Czeladzi\|SMCz]] ufundowali tablicę pamiątkową w kościele. Została poświęcona [[8 maja]] [[1994]] r. w doroczny odpust, a zarazem dzień wizytacji kanonicznej, którą przeprowadził biskup [[Piotr Skucha]].

	Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106		Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=307&Itemid=106

← poprzednia wersja		Wersja z 08:51, 5 paź 2013
Linia 18:		Linia 18:

	'''Bolesław Pieńkowski''' - ksiądz, syn Baltazara z Mościckich, miał szlacheckie pochodzenie. Urodził się w Pieńkach [[15 września]] [[1874]] r. W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] prosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Taką zgodę uzyskał. Młody wikariusz, dynamiczny i mądry, spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm, więc stanęła przed parafią sprawa budowy kościoła, nic dziwnego, że wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.		'''Bolesław Pieńkowski''' - ksiądz, syn Baltazara z Mościckich, miał szlacheckie pochodzenie. Urodził się w Pieńkach [[15 września]] [[1874]] r. W [[Czeladź\|Czeladzi]] znalazł się dość przypadkowo. Przybył na zastępstwo wakacyjne za ks. Piotra Czernę, który wyjechał za granicę. Kiedy ten do [[16 sierpnia]] nie powrócił, ks. proboszcz [[Ludwik Satalecki]] prosił biskupa kieleckiego, aby Pieńkowski mógł pozostać wikariuszem w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Taką zgodę uzyskał. Młody wikariusz, dynamiczny i mądry, spodobał się ks. proboszczowi, cierpiącemu już wówczas na artretyzm, więc stanęła przed parafią sprawa budowy kościoła, nic dziwnego, że wziął ją w ręce obrotny wikariusz. Pierwsze dokładniejsze sprawozdania z posiedzenia komitetu budowy pochodzą z roku [[1904]]. Informowały one o zebraniu na ten cel blisko 8 tys. rubli.
	W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół, zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.		W zarządzie komitetu jako prezes był ks. Bolesław Pieńkowski. [[20 listopada]] [[1904]] r. zebrał się komitet budowy, aby rozważyć trzy projekty lokalizacji nowego kościoła. Uchwalono jednogłośnie, aby świątynię wybudować na terenie ogrodu probostwa, tuż obok starego kościoła. W ten sposób pozostawiono nietknięty stary kościół, zaoszczędzono pieniądze, które musiałby zostać przeznaczone na zakup nowego placu pod budowę. Można też było od razu przystąpić do prac budowlanych.

	W zamian za plebański ogród postanowiono przyznać proboszczowi odpowiedni grunt w innym miejscu. Z inicjatywy ks. Pieńkowskiego zwrócono się do dyrekcji kopalń, aby wsparły finansowo budowę, wyjednano m. in. prawo bezpłatnego łamania kamienia w jednym z okolicznych kamieniołomów. W [[1905]] r. naczelnik [[Powiat będziński\|powiatu będzińskiego]] zatwierdził komitet budowy kościoła		W zamian za plebański ogród postanowiono przyznać proboszczowi odpowiedni grunt w innym miejscu. Z inicjatywy ks. Pieńkowskiego zwrócono się do dyrekcji kopalń, aby wsparły finansowo budowę, wyjednano m. in. prawo bezpłatnego łamania kamienia w jednym z okolicznych kamieniołomów. W [[1905]] r. naczelnik [[Powiat będziński\|powiatu będzińskiego]] zatwierdził komitet budowy kościoła
	w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] []1905]] r. firma „Strożyk” ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy, osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, ze dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania straży pożarnej w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał „Dzwonek Częstochowski” z września [[1906]] r.: Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego. Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w [[Czeladź\|Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z [[CzeladźCzeladzi]] drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w [[Czeladź\|Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu [[Czeladź\|Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie. W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].		w [[Czeladź\|Czeladzi]]. [[17 września]] [[1905]] r. firma „Strożyk” ze [[Strzemieszyce (Dąbrowa Górnicza\|Strzmieszyc]] rozpoczęła wykopy pod fundamenty. Równocześnie ociosywano kamień i murowano. Ks. Pieńkowski całą duszą zaangażował się w budowę. Kierował, a zarazem pracował fizycznie razem ze wszystkimi. Był duszą przedsięwzięcia. Kiedy brakowało funduszy, osobiście odwiedzał dyrektorów kopalń i gorąco namawiał do osobistego włączenia się w tę wielką sprawę budowy świątyni. Z jego inicjatywy powstał specjalny komitet składkowy. Parafian podzielono na trzy kategorie według zamożności. Dyrektorzy kopalń zobowiązali się, ze dołożą dodatkową kwotę, która pochodziła z jednoprocentowego opodatkowania zarobków górników. Ks. Pieńkowski nie ograniczył swego zaangażowania kapłańskiego jedynie do sprawy budowy kościoła. Był m. in. inicjatorem powstania straży pożarnej w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Został też pierwszym prezesem Zarządu Straży Ogniowej. Na początku [[1908]] r. zakupiono odpowiedni sprzęt, pełne umundurowanie strażaków oraz przystąpiono do wznoszenia strażnicy, która stanęła gotowa jesienią tegoż roku. W jej poświęceniu [[7 września]] [[1908]] r. wzięły udział straże przybyłe z Krakowa i Lwowa. Kiedy na wiosnę [[1906]] r. założono w [[Czeladź\|Czeladzi]] oddział Polskiej Macierzy Szkolnej, stanął za tym oczywiście ks. Pieńkowski. To on powołał w tym samym roku Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” i wszedł do jego zarządu. W sierpniu [[1906]] r. ks. Pieńkowski zorganizował pielgrzymkę czeladzian na Jasną Górę. Jak pisał „Dzwonek Częstochowski” z września [[1906]] r.: Z pośród kompanii przybyłych na uroczystość poświęcenia nowej wieży, wyróżniała się wzorowym porządkiem i głębokim nastrojem religijnym kopania z [[Czeladź\|Czeladzi]], diecezji kieleckiej, przybyła pod przewodnictwem ks. Pieńkowskiego.

	~~Plik~~:~~Siemonia cmentarz katolicki 006~~ Bolesław Pieńkowski.~~JPG~~		Młody Wikariusz cieszył się wśród parafian dużym uznaniem. Angażował się w każde dobro, potrafił zareagować szybko na zło. M. in. w kwietniu [[1905]] r. zapobiegł rozlewowi krwi w [[Czeladź\|Czeladzi]]. Wypadek miał miejsce w lany poniedziałek wielkanocny, kiedy to jeden z wyrostków oblał wodą Żyda. Oburzony Żyd zwymyślał żartownisia. Przygodni widzowie podzielili się na dwa obozy: chrześcijan i Żydów. Rozgorzała kłótnia, doszło do bójki. Jeden z Żydów pchnął katolika jak się okazało, rana była śmiertelna. Katolicy w jednej chwili zniszczyli zabójcy sklep i mieli zamiar szukać zemsty na kolejnych obiektach żydowskich. Płomień rozruchów objąłby z pewnością całą [[Czeladź]], gdyby nie śmiałe wystąpienie ks. Bolesława Pieńkowskiego oraz ks. Mazurkiewicza, którzy zdołali zapanować nad wzburzonym tłumem. Dnia [[24 czerwca]] [[1908]] r. zmarł proboszcz czeladzki ks. [[Ludwik Satalecki]]. Liczył 78 lat. W ostatnich latach niedomagał na nogi. Mszę św. odprawiał na siedząco, a do kościoła nosiło go czterech mężczyzn na specjalnym fotelu. Następnego dnia ks. Bolesław Pieńkowski otrzymał nominację na administratora parafii. Stały już wówczas mury nowego kościoła, a budowa zmierzała do szybkiego końca. Niestety, [[30 sierpnia]] tego roku nowym proboszczem nie został mianowany ks. Pieńkowski. Został nim [[Paweł Frelek]]. Jak się wydaje, nowy proboszcz przejął sprawy budowy, bo ks. Pieńkowski jeszcze tego roku został administratorem parafii Stary Sielec w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Tempo budowy znacznie osłabło. Dość powiedzieć, że do [[1922]] r. zmieniło się w [[Czeladź\|Czeladzi]] czterech proboszczów, a każdy z nich odchodził stąd na własną prośbę. Kiedy w [[1913]] r. odszedł z [[CzeladźCzeladzi]] drugi po ks. [[Paweł Frelek\|Frelku]] proboszcz, parafianie czeladzcy wystosowali prośbę do biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, w której wyrazili pragnienie powrotu do parafii ks. Bolesława Pieńkowskiego, wówczas proboszcza w [[Koziegłowy\|Koziegłowach]]. Prośbę motywowali tym, że jedynie on mógł dokończyć budowę kościoła. Podpis pod petycją złożyło 85 parafian. [[26 lipca]] przyszła odpowiedź odmowna. Na proboszcza w [[Czeladź\|Czeladzi]] wyznaczył biskup księdza [[Mieczysław Rogójski\|Mieczysława Marię Rogójskiego]], prefekta jednej ze szkół w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Po opuszczeniu [[Czeladź\|Czeladzi]] ks. Pieńkowski nie zapomniał o mieście biorąc udział w różnych uroczystościach m. in. [[8 września]] [[1917]] r. jako honorowy prezes na jubileusz 10 – lecia Straży Ogniowej. W [[1923]] r. ofiarował miastu morgę ziemi z zastrzeżeniem, aby darowizna służyła do wybudowania w tym miejscu gimnazjum polskiego. Rada Miejska przyjęła dar, wyraziła księdzu uznanie i przesłała podziękowanie. W [[1934]] r. na posiedzeniu Rady Miejskiej uchwalono nadać ulicy Zamurnej imię ks. Bolesława Pieńkowskiego, aby uczcić zasługi, jakie położył dla miasta ten nieoceniony kapłan. [[12 stycznia]] [[1938]] r. Rada Miejska nadała ks. prał. Bolesławowi Pieńkowskiemu, w tym czasie proboszczowi w [[Siemonia (gm. Bobrowniki)\|Siemonii]], [[Honorowi obywatele Czeladzi\|honorowe obywatelstwo miasta Czeladzi]].
	~~Plik:~~Siemonia ~~cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski~~.~~JPG~~

			[[Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006 Bolesław Pieńkowski.JPG\|thumb\|left\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]]]
	Plik:Siemonia cmentarz katolicki 006 Bolesław Pieńkowski.JPG\|Grobowiec [[~~Bolesław Pieńkowski~~\|~~ks. Bolesława Pieńkowskiego~~]]		[[Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG\|thumb\|410px\|Grobowiec ks. Pieńkowskiego na [[Cmentarz katolicki w Siemoni\|cmentarzu w Siemoni]]]]
	Plik:Siemonia cmentarz katolicki 007 Bolesław Pieńkowski.JPG\|Grobowiec [[~~Bolesław Pieńkowski~~\|~~ks. Bolesława Pieńkowskiego~~]]