Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego (Sosnowiec) - Historia wersji

Arawks80 o 22:07, 6 paź 2012

2012-10-06T22:07:41Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:07, 6 paź 2012
Linia 3:		Linia 3:
	Wniosek o jej utworzenie zgłosił [[31 października]] [[1909]] roku Komitet Naukowy przy Radzie Zjazdu Przemysłowców Górniczych w Królestwie Polskim. Na przyspieszenie decyzji o akceptacji wniosku wpłynął duży pożar w [[Kopalnia "Saturn" (Czeladź)\|kopalni „Saturn”]], którego gaszenie – przy wykorzystaniu ratowników okolicznych kopalń oraz sprzętu dostarczonego ze stacji ratowniczej w Bytomiu – przedłużało się m.in. z powodu braku odpowiedniego przeszkolenia, i niedostatecznej organizacji działań. Spore straty poniesione podczas tej akcji przekonały VII Zjazd Przemysłowców Górniczych obradujący w maju [[1910]], aby powołać specjalną komisję do realizacji tego przedsięwzięcia. [[18 maja]] na jej przewodniczącego Zjazd powołał niespełna 33-letniego wówczas inż. [[Zygmunt Szczotkowski\|Zygmunta Szczotkowskiego]], kierującego w owym czasie [[Kopalnia "Saturn" (Czeladź)\|kopalnią „Saturn”]]. Grunty pod budowę obiektu (przy dzisiejszej przy ul. 1 Maja w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]) przekazało w dzierżawę [[Towarzystwo „Hrabia Renard”]]; w II połowie [[1910]] rozpoczęto budowę Stacji wg projektu [[Zygmunt Szczotkowski\|Z. Szczotkowskiego]], a zakończono ją niespełna rok później. Na koszta budowy, wynoszące 28 tysięcy rubli, złożyli się właściciele kopalń [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia Dąbrowskiego]] i to oni także oddelegowali ze swoich kopalń ratowników dyżurujących w drużynie Stacji.		Wniosek o jej utworzenie zgłosił [[31 października]] [[1909]] roku Komitet Naukowy przy Radzie Zjazdu Przemysłowców Górniczych w Królestwie Polskim. Na przyspieszenie decyzji o akceptacji wniosku wpłynął duży pożar w [[Kopalnia "Saturn" (Czeladź)\|kopalni „Saturn”]], którego gaszenie – przy wykorzystaniu ratowników okolicznych kopalń oraz sprzętu dostarczonego ze stacji ratowniczej w Bytomiu – przedłużało się m.in. z powodu braku odpowiedniego przeszkolenia, i niedostatecznej organizacji działań. Spore straty poniesione podczas tej akcji przekonały VII Zjazd Przemysłowców Górniczych obradujący w maju [[1910]], aby powołać specjalną komisję do realizacji tego przedsięwzięcia. [[18 maja]] na jej przewodniczącego Zjazd powołał niespełna 33-letniego wówczas inż. [[Zygmunt Szczotkowski\|Zygmunta Szczotkowskiego]], kierującego w owym czasie [[Kopalnia "Saturn" (Czeladź)\|kopalnią „Saturn”]]. Grunty pod budowę obiektu (przy dzisiejszej przy ul. 1 Maja w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]) przekazało w dzierżawę [[Towarzystwo „Hrabia Renard”]]; w II połowie [[1910]] rozpoczęto budowę Stacji wg projektu [[Zygmunt Szczotkowski\|Z. Szczotkowskiego]], a zakończono ją niespełna rok później. Na koszta budowy, wynoszące 28 tysięcy rubli, złożyli się właściciele kopalń [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia Dąbrowskiego]] i to oni także oddelegowali ze swoich kopalń ratowników dyżurujących w drużynie Stacji.

	[[10 lipca]] [[1911]] Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] rozpoczęła swoją działalność, a jej pierwszym kierownikiem był inż. górnik Józef Juroff. Od tego czasu zapewniała pomoc kopalniom funkcjonującym na terenie [[Zagłębie ~~Dąbrowski~~\|Zagłębia]], a po pierwszej wojnie światowej stała się głównym ośrodkiem ratownictwa górniczego w Polsce<ref>Stacja w Bytomiu pozostawała w dwudziestoleciu międzywojennym poza granicami Polski, w Niemczech</ref>. Po zakończeniu II wojny światowej, w roku [[1947]], sosnowiecka Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego przekształcona została w Okręgową Stację Ratownictwa Górniczego, podlegającą Centralnej Stacji w Bytomiu. Jako stacja okręgowa funkcjonowała do [[31 marca]] [[1999]], kiedy po niespełna 89 latach funkcjonowania została zlikwidowana.		[[10 lipca]] [[1911]] Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] rozpoczęła swoją działalność, a jej pierwszym kierownikiem był inż. górnik Józef Juroff. Od tego czasu zapewniała pomoc kopalniom funkcjonującym na terenie [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia]], a po pierwszej wojnie światowej stała się głównym ośrodkiem ratownictwa górniczego w Polsce<ref>Stacja w Bytomiu pozostawała w dwudziestoleciu międzywojennym poza granicami Polski, w Niemczech</ref>. Po zakończeniu II wojny światowej, w roku [[1947]], sosnowiecka Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego przekształcona została w Okręgową Stację Ratownictwa Górniczego, podlegającą Centralnej Stacji w Bytomiu. Jako stacja okręgowa funkcjonowała do [[31 marca]] [[1999]], kiedy po niespełna 89 latach funkcjonowania została zlikwidowana.

	==Przypisy==		==Przypisy==

Arawks80: Dodatkowe linkowanie. Strona super!

2012-10-06T22:06:54Z

Dodatkowe linkowanie. Strona super!

← poprzednia wersja		Wersja z 22:06, 6 paź 2012
Linia 1:		Linia 1:
	'''Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego''' - utworzona w Sosnowcu, druga na ziemiach polskich (pierwszą była stacja utworzona w [[1908]] na Górnym Śląsku, w Bytomiu) stacja ratownictwa dla kopalń Zagłębia Dąbrowskiego.		'''Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego''' - utworzona w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]], druga na ziemiach polskich (pierwszą była stacja utworzona w [[1908]] na Górnym Śląsku, w Bytomiu) stacja ratownictwa dla kopalń [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia Dąbrowskiego]].

	Wniosek o jej utworzenie zgłosił [[31 października]] [[1909]] roku Komitet Naukowy przy Radzie Zjazdu Przemysłowców Górniczych w Królestwie Polskim. Na przyspieszenie decyzji o akceptacji wniosku wpłynął duży pożar w [[Kopalnia "Saturn" (Czeladź)\|kopalni „Saturn”]], którego gaszenie – przy wykorzystaniu ratowników okolicznych kopalń oraz sprzętu dostarczonego ze stacji ratowniczej w Bytomiu – przedłużało się m.in. z powodu braku odpowiedniego przeszkolenia, i niedostatecznej organizacji działań. Spore straty poniesione podczas tej akcji przekonały VII Zjazd Przemysłowców Górniczych obradujący w maju 1910, aby powołać specjalną komisję do realizacji tego przedsięwzięcia. 18 maja na jej przewodniczącego Zjazd powołał niespełna 33-letniego wówczas inż. [[Zygmunt Szczotkowski\|Zygmunta Szczotkowskiego]], kierującego w owym czasie kopalnią „Saturn”. Grunty pod budowę obiektu (przy dzisiejszej przy ul. 1 Maja w Sosnowcu) przekazało w dzierżawę Towarzystwo „Hrabia Renard”; w II połowie 1910 rozpoczęto budowę Stacji wg projektu Z. Szczotkowskiego, a zakończono ją niespełna rok później. Na koszta budowy, wynoszące 28 tysięcy rubli, złożyli się właściciele kopalń Zagłębia Dąbrowskiego i to oni także oddelegowali ze swoich kopalń ratowników dyżurujących w drużynie Stacji.		Wniosek o jej utworzenie zgłosił [[31 października]] [[1909]] roku Komitet Naukowy przy Radzie Zjazdu Przemysłowców Górniczych w Królestwie Polskim. Na przyspieszenie decyzji o akceptacji wniosku wpłynął duży pożar w [[Kopalnia "Saturn" (Czeladź)\|kopalni „Saturn”]], którego gaszenie – przy wykorzystaniu ratowników okolicznych kopalń oraz sprzętu dostarczonego ze stacji ratowniczej w Bytomiu – przedłużało się m.in. z powodu braku odpowiedniego przeszkolenia, i niedostatecznej organizacji działań. Spore straty poniesione podczas tej akcji przekonały VII Zjazd Przemysłowców Górniczych obradujący w maju [[1910]], aby powołać specjalną komisję do realizacji tego przedsięwzięcia. [[18 maja]] na jej przewodniczącego Zjazd powołał niespełna 33-letniego wówczas inż. [[Zygmunt Szczotkowski\|Zygmunta Szczotkowskiego]], kierującego w owym czasie [[Kopalnia "Saturn" (Czeladź)\|kopalnią „Saturn”]]. Grunty pod budowę obiektu (przy dzisiejszej przy ul. 1 Maja w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]) przekazało w dzierżawę [[Towarzystwo „Hrabia Renard”]]; w II połowie [[1910]] rozpoczęto budowę Stacji wg projektu [[Zygmunt Szczotkowski\|Z. Szczotkowskiego]], a zakończono ją niespełna rok później. Na koszta budowy, wynoszące 28 tysięcy rubli, złożyli się właściciele kopalń [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia Dąbrowskiego]] i to oni także oddelegowali ze swoich kopalń ratowników dyżurujących w drużynie Stacji.

	[[10 lipca]] [[1911]] Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego w Sosnowcu rozpoczęła swoją działalność, a jej pierwszym kierownikiem był inż. górnik Józef Juroff. Od tego czasu zapewniała pomoc kopalniom funkcjonującym na terenie Zagłębia, a po pierwszej wojnie światowej stała się głównym ośrodkiem ratownictwa górniczego w Polsce<ref>Stacja w Bytomiu pozostawała w dwudziestoleciu międzywojennym poza granicami Polski, w Niemczech</ref>. Po zakończeniu II wojny światowej, w roku [[1947]], sosnowiecka Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego przekształcona została w Okręgową Stację Ratownictwa Górniczego, podlegającą Centralnej Stacji w Bytomiu. Jako stacja okręgowa funkcjonowała do [[31 marca]] [[1999]], kiedy po niespełna 89 latach funkcjonowania została zlikwidowana.		[[10 lipca]] [[1911]] Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] rozpoczęła swoją działalność, a jej pierwszym kierownikiem był inż. górnik Józef Juroff. Od tego czasu zapewniała pomoc kopalniom funkcjonującym na terenie [[Zagłębie Dąbrowski\|Zagłębia]], a po pierwszej wojnie światowej stała się głównym ośrodkiem ratownictwa górniczego w Polsce<ref>Stacja w Bytomiu pozostawała w dwudziestoleciu międzywojennym poza granicami Polski, w Niemczech</ref>. Po zakończeniu II wojny światowej, w roku [[1947]], sosnowiecka Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego przekształcona została w Okręgową Stację Ratownictwa Górniczego, podlegającą Centralnej Stacji w Bytomiu. Jako stacja okręgowa funkcjonowała do [[31 marca]] [[1999]], kiedy po niespełna 89 latach funkcjonowania została zlikwidowana.

	==Przypisy==		==Przypisy==

Julo o 14:44, 8 wrz 2012

2012-09-08T14:44:00Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:44, 8 wrz 2012
Linia 1:		Linia 1:
	'''Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego''' - utworzona w Sosnowcu, druga na ziemiach polskich (pierwszą była stacja utworzona w [[1908]] na Górnym Śląsku, w Bytomiu) stacja ratownictwa dla kopalń Zagłębia Dąbrowskiego.		'''Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego''' - utworzona w Sosnowcu, druga na ziemiach polskich (pierwszą była stacja utworzona w [[1908]] na Górnym Śląsku, w Bytomiu) stacja ratownictwa dla kopalń Zagłębia Dąbrowskiego.

	Wniosek o jej utworzenie zgłosił [[31 października]] [[1909]] roku Komitet Naukowy przy Radzie Zjazdu Przemysłowców Górniczych w Królestwie Polskim. Na przyspieszenie decyzji o akceptacji wniosku wpłynął duży pożar w [[Kopalnia "Saturn" (Czeladź)\|kopalni „Saturn”]], którego gaszenie – przy wykorzystaniu ratowników okolicznych kopalń oraz sprzętu dostarczonego ze stacji ratowniczej w Bytomiu – przedłużało się m.in. z powodu braku odpowiedniego przeszkolenia, organizacji działań. Spore straty poniesione podczas tej akcji przekonały Zjazd Przemysłowców Górniczych ~~odbywających~~ w maju 1910 ~~swój VII Zjazd~~, aby powołać specjalną komisję do realizacji tego przedsięwzięcia. 18 maja na jej przewodniczącego Zjazd powołał niespełna 33-letniego wówczas inż. [[Zygmunt Szczotkowski\|Zygmunta Szczotkowskiego]], kierującego w owym czasie kopalnią „Saturn”. Grunty pod budowę obiektu (przy dzisiejszej przy ul. 1 Maja w Sosnowcu) przekazało w dzierżawę Towarzystwo „Hrabia Renard”; w II połowie 1910 rozpoczęto budowę Stacji wg projektu Z. Szczotkowskiego, a zakończono ją niespełna rok później. Na koszta budowy, wynoszące 28 tysięcy rubli, złożyli się właściciele kopalń Zagłębia Dąbrowskiego i to oni także oddelegowali ze swoich kopalń ratowników dyżurujących w drużynie Stacji.		Wniosek o jej utworzenie zgłosił [[31 października]] [[1909]] roku Komitet Naukowy przy Radzie Zjazdu Przemysłowców Górniczych w Królestwie Polskim. Na przyspieszenie decyzji o akceptacji wniosku wpłynął duży pożar w [[Kopalnia "Saturn" (Czeladź)\|kopalni „Saturn”]], którego gaszenie – przy wykorzystaniu ratowników okolicznych kopalń oraz sprzętu dostarczonego ze stacji ratowniczej w Bytomiu – przedłużało się m.in. z powodu braku odpowiedniego przeszkolenia, i niedostatecznej organizacji działań. Spore straty poniesione podczas tej akcji przekonały VII Zjazd Przemysłowców Górniczych obradujący w maju 1910, aby powołać specjalną komisję do realizacji tego przedsięwzięcia. 18 maja na jej przewodniczącego Zjazd powołał niespełna 33-letniego wówczas inż. [[Zygmunt Szczotkowski\|Zygmunta Szczotkowskiego]], kierującego w owym czasie kopalnią „Saturn”. Grunty pod budowę obiektu (przy dzisiejszej przy ul. 1 Maja w Sosnowcu) przekazało w dzierżawę Towarzystwo „Hrabia Renard”; w II połowie 1910 rozpoczęto budowę Stacji wg projektu Z. Szczotkowskiego, a zakończono ją niespełna rok później. Na koszta budowy, wynoszące 28 tysięcy rubli, złożyli się właściciele kopalń Zagłębia Dąbrowskiego i to oni także oddelegowali ze swoich kopalń ratowników dyżurujących w drużynie Stacji.

	[[10 lipca]] [[1911]] Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego w Sosnowcu rozpoczęła swoją działalność, a jej pierwszym kierownikiem był inż. górnik Józef Juroff. Od tego czasu zapewniała pomoc kopalniom funkcjonującym na terenie Zagłębia, a po pierwszej wojnie światowej stała się głównym ośrodkiem ratownictwa górniczego w Polsce<ref>Stacja w Bytomiu pozostawała w dwudziestoleciu międzywojennym poza granicami Polski, w Niemczech</ref>. Po zakończeniu II wojny światowej, w roku [[1947]], sosnowiecka Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego przekształcona została w Okręgową Stację Ratownictwa Górniczego, podlegającą Centralnej Stacji w Bytomiu. Jako stacja okręgowa funkcjonowała do [[31 marca]] [[1999]], kiedy po niespełna 89 latach funkcjonowania została zlikwidowana.		[[10 lipca]] [[1911]] Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego w Sosnowcu rozpoczęła swoją działalność, a jej pierwszym kierownikiem był inż. górnik Józef Juroff. Od tego czasu zapewniała pomoc kopalniom funkcjonującym na terenie Zagłębia, a po pierwszej wojnie światowej stała się głównym ośrodkiem ratownictwa górniczego w Polsce<ref>Stacja w Bytomiu pozostawała w dwudziestoleciu międzywojennym poza granicami Polski, w Niemczech</ref>. Po zakończeniu II wojny światowej, w roku [[1947]], sosnowiecka Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego przekształcona została w Okręgową Stację Ratownictwa Górniczego, podlegającą Centralnej Stacji w Bytomiu. Jako stacja okręgowa funkcjonowała do [[31 marca]] [[1999]], kiedy po niespełna 89 latach funkcjonowania została zlikwidowana.

Julo: Utworzył nową stronę „'''Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego''' - utworzona w Sosnowcu, druga na ziemiach polskich (pierwszą była stacja utworzona w 1908 na Górnym Śląsku, w By...”

2012-09-08T14:41:54Z

Utworzył nową stronę „'''Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego''' - utworzona w Sosnowcu, druga na ziemiach polskich (pierwszą była stacja utworzona w 1908 na Górnym Śląsku, w By...”

Nowa strona

'''Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego''' - utworzona w Sosnowcu, druga na ziemiach polskich (pierwszą była stacja utworzona w [[1908]] na Górnym Śląsku, w Bytomiu) stacja ratownictwa dla kopalń Zagłębia Dąbrowskiego.

Wniosek o jej utworzenie zgłosił [[31 października]] [[1909]] roku Komitet Naukowy przy Radzie Zjazdu Przemysłowców Górniczych w Królestwie Polskim. Na przyspieszenie decyzji o akceptacji wniosku wpłynął duży pożar w [[Kopalnia "Saturn" (Czeladź)|kopalni „Saturn”]], którego gaszenie – przy wykorzystaniu ratowników okolicznych kopalń oraz sprzętu dostarczonego ze stacji ratowniczej w Bytomiu – przedłużało się m.in. z powodu braku odpowiedniego przeszkolenia, organizacji działań. Spore straty poniesione podczas tej akcji przekonały Zjazd Przemysłowców Górniczych odbywających w maju 1910 swój VII Zjazd, aby powołać specjalną komisję do realizacji tego przedsięwzięcia. 18 maja na jej przewodniczącego Zjazd powołał niespełna 33-letniego wówczas inż. [[Zygmunt Szczotkowski|Zygmunta Szczotkowskiego]], kierującego w owym czasie kopalnią „Saturn”. Grunty pod budowę obiektu (przy dzisiejszej przy ul. 1 Maja w Sosnowcu) przekazało w dzierżawę Towarzystwo „Hrabia Renard”; w II połowie 1910 rozpoczęto budowę Stacji wg projektu Z. Szczotkowskiego, a zakończono ją niespełna rok później. Na koszta budowy, wynoszące 28 tysięcy rubli, złożyli się właściciele kopalń Zagłębia Dąbrowskiego i to oni także oddelegowali ze swoich kopalń ratowników dyżurujących w drużynie Stacji.

[[10 lipca]] [[1911]] Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego w Sosnowcu rozpoczęła swoją działalność, a jej pierwszym kierownikiem był inż. górnik Józef Juroff. Od tego czasu zapewniała pomoc kopalniom funkcjonującym na terenie Zagłębia, a po pierwszej wojnie światowej stała się głównym ośrodkiem ratownictwa górniczego w Polsce<ref>Stacja w Bytomiu pozostawała w dwudziestoleciu międzywojennym poza granicami Polski, w Niemczech</ref>. Po zakończeniu II wojny światowej, w roku [[1947]], sosnowiecka Centralna Stacja Ratownictwa Górniczego przekształcona została w Okręgową Stację Ratownictwa Górniczego, podlegającą Centralnej Stacji w Bytomiu. Jako stacja okręgowa funkcjonowała do [[31 marca]] [[1999]], kiedy po niespełna 89 latach funkcjonowania została zlikwidowana.

==Przypisy==
<references />
== Źródło ==
*Bogdan Ćwięk, ''„Górnictwo polskie XX wieku. Tom I. Lata 1900-1950”'', 2009, str. 59-60