Franciszek Paciej - Historia wersji

Arawks80 o 21:00, 15 sty 2013

2013-01-15T21:00:04Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:00, 15 sty 2013
Linia 17:		Linia 17:
	}}		}}

	'''Franciszek Paciej''' – legionista, działacz piaskowskiego „Sokoła”, społecznik. Urodził się [[5 października]] [[1897]] r. na [[Piaski (Czeladź)\|Piaskach]], z którymi jak się później okazało, miał być związany całe życie. Jego rodzicami byli Józef i Józefa z domu Przecherska. We wczesnej młodości należał do harcerstwa. W [[1915]] r. wraz z braćmi Sapotami i Alfredem Jeleniem na ochotnika zaciągnął się do Legionów. Służył w II baonie, 5 kompanii, 8 pułku piechoty. Brał udział w walkach z wojskami rosyjskimi. Dotarł pod Stochód i Rawę Ruską. W [[1919]] r. opuścił Wojsko Polskie w stopniu plutonowego. Za swe męstwo i odwagę został odznaczony Krzyżem i Medalem Niepodległości. Po wojnie wrócił na [[Piaski (Czeladź)\|Piaski]], gdzie podjął pracę w [[Kopalnia Czeladź\|Kopalni „Czeladź”]]. Pod ziemią pracował nieprzerwanie do [[1945]] roku, tj. do czasu wypadku, kiedy przygniotły go wozy kopalniane. Doznał wówczas zgniecenia miednicy i został przeniesiony do pracy biurowej na powierzchni. Na tej posadzie doczekał emerytury. Jednocześnie, obok pracy zawodowej, natychmiast zaangażował się w działalność społeczną. Wstąpił do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Wkrótce wydatnie przyczynił się do powstania „gniazda” na [[Piaski (Czeladź)\|Piaskach]], którego przez długie lata był naczelnikiem. Z chwilą wybuchu II wojny światowej przystąpił do organizacji konspiracyjnych. Najpierw był informatorem redakcji podziemnej gazety „Nasze Sprawy”, wydawanej przez Związek Orła Białego, potem kolporterem tejże gazety. Po aresztowaniach, jakie dotknęły członków organizacji ZOB w tym Haliny Zygmunt, z którą Paciej bezpośrednio kontaktował się, przekazując informacje i odbierając prasę, zawdzięczał życie tylko dzięki jej wielkiemu męstwu. Halina Zygmunt zginęła po pokazowym procesie sześciorga członków ZOB w Kłodzku. Stracona wraz z innymi przez zgilotynowanie [23 kwietnia] [[1943]] we Wrocławiu. Jako członek AK Paciej brał udział w dekonspiracji konfidenta gestapo, sztygara Władysława Dudka, na którym wykonano wyrok [[27 stycznia]] [[1944]] r. Pod koniec wojny narażając życie Franciszek Paciej na posesji własnego domu przechowywał broń i materiały dla Gwardii Ludowej. Po wyzwoleniu działał i był prezesem Koła Przyjaciół Harcerzy przy 91 Drużynie ZHP. Równocześnie kierował teatrzykiem harcerskim. Zdobyte doświadczenie wykorzystał w późniejszych działaniach jako reżyser sztuk teatralnych i aktor miejscowej świetlicy – dawnej Sokolni, a następnie w sosnowieckim Domu Górnika. Długie lata śpiewał również w chórach kościelnych. Był członkiem komisji Kultury i Oświaty przy Radzie Zakładowej Kopalni „Czeladź” W [[1963]] r. wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego i przyczynił się do rozwoju tego ugrupowania na [[Piaski (Czeladź)\|Piaskach]]. Z ramienia Stronnictwa występował jako ławnik Kolegium Orzekającego. Za swą działalność konspiracyjną podczas II wojny światowej, jak i społeczną po wojnie nie otrzymał żadnego odznaczenia. Żonaty z Melanią z domu Sapota, miał dwoje dzieci: córkę Zenobię i syna Bogdana. Zmarł [[31 grudnia]] [[1980]] r. Został pochowany na piaskowskim cmentarzu parafialnym.		'''Franciszek Paciej''' – legionista, działacz piaskowskiego „Sokoła”, społecznik. Urodził się [[5 października]] [[1897]] r. na [[Piaski (Czeladź)\|Piaskach]], z którymi jak się później okazało, miał być związany całe życie. Jego rodzicami byli Józef i Józefa z domu Przecherska. We wczesnej młodości należał do harcerstwa. W [[1915]] r. wraz z braćmi Sapotami i Alfredem Jeleniem na ochotnika zaciągnął się do Legionów. Służył w II baonie, 5 kompanii, 8 pułku piechoty. Brał udział w walkach z wojskami rosyjskimi. Dotarł pod Stochód i Rawę Ruską. W [[1919]] r. opuścił Wojsko Polskie w stopniu plutonowego. Za swe męstwo i odwagę został odznaczony Krzyżem i Medalem Niepodległości. Po wojnie wrócił na [[Piaski (Czeladź)\|Piaski]], gdzie podjął pracę w [[Kopalnia "Czeladź" (Czeladź-Piaski)\|Kopalni „Czeladź”]]. Pod ziemią pracował nieprzerwanie do [[1945]] roku, tj. do czasu wypadku, kiedy przygniotły go wozy kopalniane. Doznał wówczas zgniecenia miednicy i został przeniesiony do pracy biurowej na powierzchni. Na tej posadzie doczekał emerytury. Jednocześnie, obok pracy zawodowej, natychmiast zaangażował się w działalność społeczną. Wstąpił do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Wkrótce wydatnie przyczynił się do powstania „gniazda” na [[Piaski (Czeladź)\|Piaskach]], którego przez długie lata był naczelnikiem. Z chwilą wybuchu II wojny światowej przystąpił do organizacji konspiracyjnych. Najpierw był informatorem redakcji podziemnej gazety „Nasze Sprawy”, wydawanej przez Związek Orła Białego, potem kolporterem tejże gazety. Po aresztowaniach, jakie dotknęły członków organizacji ZOB w tym Haliny Zygmunt, z którą Paciej bezpośrednio kontaktował się, przekazując informacje i odbierając prasę, zawdzięczał życie tylko dzięki jej wielkiemu męstwu. Halina Zygmunt zginęła po pokazowym procesie sześciorga członków ZOB w Kłodzku. Stracona wraz z innymi przez zgilotynowanie [23 kwietnia] [[1943]] we Wrocławiu. Jako członek AK Paciej brał udział w dekonspiracji konfidenta gestapo, sztygara Władysława Dudka, na którym wykonano wyrok [[27 stycznia]] [[1944]] r. Pod koniec wojny narażając życie Franciszek Paciej na posesji własnego domu przechowywał broń i materiały dla Gwardii Ludowej. Po wyzwoleniu działał i był prezesem Koła Przyjaciół Harcerzy przy 91 Drużynie ZHP. Równocześnie kierował teatrzykiem harcerskim. Zdobyte doświadczenie wykorzystał w późniejszych działaniach jako reżyser sztuk teatralnych i aktor miejscowej świetlicy – dawnej Sokolni, a następnie w sosnowieckim Domu Górnika. Długie lata śpiewał również w chórach kościelnych. Był członkiem komisji Kultury i Oświaty przy Radzie Zakładowej Kopalni „Czeladź” W [[1963]] r. wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego i przyczynił się do rozwoju tego ugrupowania na [[Piaski (Czeladź)\|Piaskach]]. Z ramienia Stronnictwa występował jako ławnik Kolegium Orzekającego. Za swą działalność konspiracyjną podczas II wojny światowej, jak i społeczną po wojnie nie otrzymał żadnego odznaczenia. Żonaty z Melanią z domu Sapota, miał dwoje dzieci: córkę Zenobię i syna Bogdana. Zmarł [[31 grudnia]] [[1980]] r. Został pochowany na piaskowskim cmentarzu parafialnym.

	Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=337&Itemid=106		Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=337&Itemid=106

Arawks80 o 15:33, 10 sty 2013

2013-01-10T15:33:45Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:33, 10 sty 2013
Linia 2:		Linia 2:
	\|imię i nazwisko = Franciszek Paciej		\|imię i nazwisko = Franciszek Paciej
	\|pseudonim =		\|pseudonim =
	\|grafika =		\|grafika = Franciszek Paciej.jpg
	\|opis grafiki =		\|opis grafiki =
	\|podpis =		\|podpis =
	\|data urodzenia =		\|data urodzenia = [[5 października]] [[1897]]
	\|miejsce urodzenia =		\|miejsce urodzenia = [[Piaski (Czeladź)\|Piaski]]
	\|imię przy narodzeniu =		\|imię przy narodzeniu =
	\|data śmierci =		\|data śmierci = [[31 grudnia]] [[1980]]
	\|miejsce śmierci =		\|miejsce śmierci =
	\|przyczyna śmierci =		\|przyczyna śmierci =
	\|miejsce spoczynku =		\|miejsce spoczynku =
	\|zawód =		\|zawód = działacz społeczny
	\|odznaczenia =		\|odznaczenia =
	\|www =		\|www =
	}}		}}

			'''Franciszek Paciej''' – legionista, działacz piaskowskiego „Sokoła”, społecznik. Urodził się [[5 października]] [[1897]] r. na [[Piaski (Czeladź)\|Piaskach]], z którymi jak się później okazało, miał być związany całe życie. Jego rodzicami byli Józef i Józefa z domu Przecherska. We wczesnej młodości należał do harcerstwa. W [[1915]] r. wraz z braćmi Sapotami i Alfredem Jeleniem na ochotnika zaciągnął się do Legionów. Służył w II baonie, 5 kompanii, 8 pułku piechoty. Brał udział w walkach z wojskami rosyjskimi. Dotarł pod Stochód i Rawę Ruską. W [[1919]] r. opuścił Wojsko Polskie w stopniu plutonowego. Za swe męstwo i odwagę został odznaczony Krzyżem i Medalem Niepodległości. Po wojnie wrócił na [[Piaski (Czeladź)\|Piaski]], gdzie podjął pracę w [[Kopalnia Czeladź\|Kopalni „Czeladź”]]. Pod ziemią pracował nieprzerwanie do [[1945]] roku, tj. do czasu wypadku, kiedy przygniotły go wozy kopalniane. Doznał wówczas zgniecenia miednicy i został przeniesiony do pracy biurowej na powierzchni. Na tej posadzie doczekał emerytury. Jednocześnie, obok pracy zawodowej, natychmiast zaangażował się w działalność społeczną. Wstąpił do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Wkrótce wydatnie przyczynił się do powstania „gniazda” na [[Piaski (Czeladź)\|Piaskach]], którego przez długie lata był naczelnikiem. Z chwilą wybuchu II wojny światowej przystąpił do organizacji konspiracyjnych. Najpierw był informatorem redakcji podziemnej gazety „Nasze Sprawy”, wydawanej przez Związek Orła Białego, potem kolporterem tejże gazety. Po aresztowaniach, jakie dotknęły członków organizacji ZOB w tym Haliny Zygmunt, z którą Paciej bezpośrednio kontaktował się, przekazując informacje i odbierając prasę, zawdzięczał życie tylko dzięki jej wielkiemu męstwu. Halina Zygmunt zginęła po pokazowym procesie sześciorga członków ZOB w Kłodzku. Stracona wraz z innymi przez zgilotynowanie [23 kwietnia] [[1943]] we Wrocławiu. Jako członek AK Paciej brał udział w dekonspiracji konfidenta gestapo, sztygara Władysława Dudka, na którym wykonano wyrok [[27 stycznia]] [[1944]] r. Pod koniec wojny narażając życie Franciszek Paciej na posesji własnego domu przechowywał broń i materiały dla Gwardii Ludowej. Po wyzwoleniu działał i był prezesem Koła Przyjaciół Harcerzy przy 91 Drużynie ZHP. Równocześnie kierował teatrzykiem harcerskim. Zdobyte doświadczenie wykorzystał w późniejszych działaniach jako reżyser sztuk teatralnych i aktor miejscowej świetlicy – dawnej Sokolni, a następnie w sosnowieckim Domu Górnika. Długie lata śpiewał również w chórach kościelnych. Był członkiem komisji Kultury i Oświaty przy Radzie Zakładowej Kopalni „Czeladź” W [[1963]] r. wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego i przyczynił się do rozwoju tego ugrupowania na [[Piaski (Czeladź)\|Piaskach]]. Z ramienia Stronnictwa występował jako ławnik Kolegium Orzekającego. Za swą działalność konspiracyjną podczas II wojny światowej, jak i społeczną po wojnie nie otrzymał żadnego odznaczenia. Żonaty z Melanią z domu Sapota, miał dwoje dzieci: córkę Zenobię i syna Bogdana. Zmarł [[31 grudnia]] [[1980]] r. Został pochowany na piaskowskim cmentarzu parafialnym.

			Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=337&Itemid=106

	[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Paciej, Franciszek]]		[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Paciej, Franciszek]]

Arawks80: Utworzył nową stronę „{{Biogram infobox |imię i nazwisko = Franciszek Paciej |pseudonim = |grafika = |opis grafiki = |podpis = |data urodzenia = |miejsce urodzenia = |imię przy narodzeniu...”

2012-12-06T13:00:52Z

Utworzył nową stronę „{{Biogram infobox |imię i nazwisko = Franciszek Paciej |pseudonim = |grafika = |opis grafiki = |podpis = |data urodzenia = |miejsce urodzenia = |imię przy narodzeniu...”

Nowa strona

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = Franciszek Paciej
|pseudonim =
|grafika =
|opis grafiki =
|podpis =
|data urodzenia =
|miejsce urodzenia =
|imię przy narodzeniu =
|data śmierci =
|miejsce śmierci =
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|zawód =
|odznaczenia =
|www =
}}

[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy|Paciej, Franciszek]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Czeladzi|Paciej, Franciszek]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Piaskach|Paciej, Franciszek]]
[[Kategoria:Działacze konspiracji niepodległościowej|Paciej, Franciszek]]