Hieronim Kondratowicz - Historia wersji

Michał Kusiak o 12:01, 7 sie 2018

2018-08-07T12:01:24Z

← poprzednia wersja		Wersja z 12:01, 7 sie 2018
Linia 16:		Linia 16:
	\|www =		\|www =
	}}		}}
	'''Hieronim Kondratowicz''' – (ur. [[1846]] r. w Sandomierzu, zm. [[21 maja]] [[1923]] r. w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie Górniczej) inżynier górniczy.		'''Hieronim Kondratowicz''' – (ur. [[1846]] r. w Sandomierzu, zm. [[21 maja]] [[1923]] r. w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie Górniczej]]) inżynier górniczy.

	==Młodość==		==Młodość==

Michał Kusiak o 12:01, 7 sie 2018

2018-08-07T12:01:12Z

← poprzednia wersja		Wersja z 12:01, 7 sie 2018
Linia 32:		Linia 32:
	Od początku przybycia do [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia]] zaangażował się w sprawy powstającej w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. Od chwili jej otwarcia prowadził przez szereg lat wykłady z górnictwa. Z wykładów powstał podręcznik w obowiązującym języku rosyjskim „Gornoje iskusstwo” ([[1898]] r. cz. I i [[1900]] r. cz. II). W [[1903]] r. praca ukazała się jako dwutomowe wydawnictwo w języku polskim opatrzone tytułem” Górnictwo”. Stała się ona pierwszym nowoczesnym polskim podręcznikiem górnictwa, na którym przez najbliższe 50 lat miały wychowywać się kolejne pokolenia inżynierów i techników górniczych.		Od początku przybycia do [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia]] zaangażował się w sprawy powstającej w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. Od chwili jej otwarcia prowadził przez szereg lat wykłady z górnictwa. Z wykładów powstał podręcznik w obowiązującym języku rosyjskim „Gornoje iskusstwo” ([[1898]] r. cz. I i [[1900]] r. cz. II). W [[1903]] r. praca ukazała się jako dwutomowe wydawnictwo w języku polskim opatrzone tytułem” Górnictwo”. Stała się ona pierwszym nowoczesnym polskim podręcznikiem górnictwa, na którym przez najbliższe 50 lat miały wychowywać się kolejne pokolenia inżynierów i techników górniczych.

	W [[1899]] r. Kondratowicz zrezygnował ze stanowiska inżyniera okręgowego i objął posadę dyrektora [[Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe Saturn\|Towarzystwa Górniczo- Przemysłowego Saturn]]. Kopalnię tego towarzystwa w [[Czeladź\|Czeladzi]] przekształcił w przodującą pod względem technicznym. Z jego inicjatywy w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] została wzniesiona Szkoła Ludowa, a także tzw. [[Resursa (Dąbrowa Górnicza\|Resursa]] ([[1893]]-[[1895\|95]]), która z czasem stała ogniskiem życia kulturalnego miejscowej inteligencji.		W [[1899]] r. Kondratowicz zrezygnował ze stanowiska inżyniera okręgowego i objął posadę dyrektora [[Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe "Saturn"\|Towarzystwa Górniczo-Przemysłowego "Saturn"]]. Kopalnię tego towarzystwa w [[Czeladź\|Czeladzi]] przekształcił w przodującą pod względem technicznym. Z jego inicjatywy w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] została wzniesiona Szkoła Ludowa, a także tzw. [[Resursa (Dąbrowa Górnicza\|Resursa]] ([[1893]]-[[1895\|95]]), która z czasem stała ogniskiem życia kulturalnego miejscowej inteligencji.

	W [[1906]] r. Kondratowicz został wybrany posłem do I Dumy rosyjskiej. Opuścił stanowisko Dyrektora Towarzystwa Saturn, pozostając jednak w jego Radzie Nadzorczej i osiedlił się w Warszawie. Po rozwiązaniu Dumy oddał się pracy społecznej. Po odzyskaniu niepodległości w [[1919]] r. powołany został do komisji dla ujednolicenia prawa górniczego w Polsce, pracował przez pewien czas w Departamencie Górniczo- Hutniczym Ministerstwa Przemysłu i Handlu m.in. porządkując zaniedbane przez władze rosyjskie sprawy nadań górniczych. Brał czynny udział w pracy organizacji technicznych. Współdziałał przy reaktywowaniu w [[1919]] r. [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]] w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] (był Prezesem jej Rady Opiekuńczej), a także przy organizacji Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie.		W [[1906]] r. Kondratowicz został wybrany posłem do I Dumy rosyjskiej. Opuścił stanowisko Dyrektora Towarzystwa Saturn, pozostając jednak w jego Radzie Nadzorczej i osiedlił się w Warszawie. Po rozwiązaniu Dumy oddał się pracy społecznej. Po odzyskaniu niepodległości w [[1919]] r. powołany został do komisji dla ujednolicenia prawa górniczego w Polsce, pracował przez pewien czas w Departamencie Górniczo- Hutniczym Ministerstwa Przemysłu i Handlu m.in. porządkując zaniedbane przez władze rosyjskie sprawy nadań górniczych. Brał czynny udział w pracy organizacji technicznych. Współdziałał przy reaktywowaniu w [[1919]] r. [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]] w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] (był Prezesem jej Rady Opiekuńczej), a także przy organizacji Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie.

Michał Kusiak o 11:59, 7 sie 2018

2018-08-07T11:59:38Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:59, 7 sie 2018
Linia 16:		Linia 16:
	\|www =		\|www =
	}}		}}
			'''Hieronim Kondratowicz''' – (ur. [[1846]] r. w Sandomierzu, zm. [[21 maja]] [[1923]] r. w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie Górniczej) inżynier górniczy.

	~~'''Hieronim Kondratowicz''' – inżynier górniczy urodziłu się w [[1846]] r. w Sandomierzu.~~ Był synem unity. W 12 roku życia zmuszony do przyjęcia prawosławia w [[1905]] po wydaniu ukazu tolerancyjnego w Rosji powrócił do katolicyzmu. W [[1863]] roku ukończył gimnazjum w Radomiu, a następnie studiował w Szkole Głównej w Warszawie, gdzie uzyskał tytuł magistra nauk przyrodniczych. Z kolei podjął studia w Instytucie Górniczym w Petersburgu, po ukończeniu którego ([[1871]] r.) rozpoczął pracę w kopalniach węgla i rud żelaza na południu Rosji. Wkrótce uzyskał stanowisko inżyniera miejskiego w Odessie.		==Młodość==
			Był synem unity. W 12 roku życia zmuszony do przyjęcia prawosławia w [[1905]] po wydaniu ukazu tolerancyjnego w Rosji powrócił do katolicyzmu.

			==Edukacja==
			W [[1863]] roku ukończył gimnazjum w Radomiu, a następnie studiował w Szkole Głównej w Warszawie, gdzie uzyskał tytuł magistra nauk przyrodniczych. Z kolei podjął studia w Instytucie Górniczym w Petersburgu, po ukończeniu którego ([[1871]] r.) rozpoczął pracę w kopalniach węgla i rud żelaza na południu Rosji. Wkrótce uzyskał stanowisko inżyniera miejskiego w Odessie.

			==Praca w Zagłębiu Dąbrowskim==
	W [[1887]] r. został powołany na stanowisko rządowe okręgowego inżyniera górniczego w [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębiu Dąbrowskim]], gdzie nadzorował wszystkie kopalnie i huty. Wykorzystując wydany ukaz carski, ograniczający prawa cudzoziemców w zarządzaniu przedsiębiorstwami w pasie przygranicznym, Kondratowicz starał się wprowadzić polskich inżynierów i techników na stanowiska kierownicze, do tej pory opanowane niemal całkowicie przez Niemców i Francuzów. Jego też zasługą jest wytworzenie się w [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębiu]] potężnego ośrodka inteligencji technicznej. W [[1891]] z inicjatywy Kondratowicza i pod jego przewodnictwem powstał oddział cesarskiego Towarzystwa Technicznego, a w [[1896]] Sekcja Górniczo – Hutnicza Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. W [[1903]] r. dzięki staraniom Sekcji zaczął ukazywać się w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] Przegląd Górniczo–Hutniczy - pismo, które odegrało ogromną rolę w rozwoju i kształtowaniu polskiej wiedzy technicznej.		W [[1887]] r. został powołany na stanowisko rządowe okręgowego inżyniera górniczego w [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębiu Dąbrowskim]], gdzie nadzorował wszystkie kopalnie i huty. Wykorzystując wydany ukaz carski, ograniczający prawa cudzoziemców w zarządzaniu przedsiębiorstwami w pasie przygranicznym, Kondratowicz starał się wprowadzić polskich inżynierów i techników na stanowiska kierownicze, do tej pory opanowane niemal całkowicie przez Niemców i Francuzów. Jego też zasługą jest wytworzenie się w [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębiu]] potężnego ośrodka inteligencji technicznej. W [[1891]] z inicjatywy Kondratowicza i pod jego przewodnictwem powstał oddział cesarskiego Towarzystwa Technicznego, a w [[1896]] Sekcja Górniczo – Hutnicza Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. W [[1903]] r. dzięki staraniom Sekcji zaczął ukazywać się w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] Przegląd Górniczo–Hutniczy - pismo, które odegrało ogromną rolę w rozwoju i kształtowaniu polskiej wiedzy technicznej.

	Jako inżynier okręgowy w podległych mu kopalniach i hutach przez rygorystyczne kontrole doprowadził do likwidacji najbardziej rażących zaniedbań na odcinku higieny i bezpieczeństwa pracy.		Jako inżynier okręgowy w podległych mu kopalniach i hutach przez rygorystyczne kontrole doprowadził do likwidacji najbardziej rażących zaniedbań na odcinku higieny i bezpieczeństwa pracy.
	W okresie jego urzędowania ukazały się nowe akty prawne, na których powstanie i kształt miał duży wpływ. Przepisy regulowały warunki pracy w górnictwie Królestwa Polskiego: skrócono dzień pracy z 12 do 11,5 godziny na dobę, a porę nocną do 10 godzin, wprowadzono obowiązek udzielania robotnikom bezpłatnej pomocy lekarskiej przez zakłady pracy i zakładania szpitali przez przedsiębiorstwa zatrudniające ponad 1.000 osób.		W okresie jego urzędowania ukazały się nowe akty prawne, na których powstanie i kształt miał duży wpływ. Przepisy regulowały warunki pracy w górnictwie Królestwa Polskiego: skrócono dzień pracy z 12 do 11,5 godziny na dobę, a porę nocną do 10 godzin, wprowadzono obowiązek udzielania robotnikom bezpłatnej pomocy lekarskiej przez zakłady pracy i zakładania szpitali przez przedsiębiorstwa zatrudniające ponad 1.000 osób.


	Od początku przybycia do [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia]] zaangażował się w sprawy powstającej w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. Od chwili jej otwarcia prowadził przez szereg lat wykłady z górnictwa. Z wykładów powstał podręcznik w obowiązującym języku rosyjskim „Gornoje iskusstwo” ([[1898]] r. cz. I i [[1900]] r. cz. II). W [[1903]] r. praca ukazała się jako dwutomowe wydawnictwo w języku polskim opatrzone tytułem” Górnictwo”. Stała się ona pierwszym nowoczesnym polskim podręcznikiem górnictwa, na którym przez najbliższe 50 lat miały wychowywać się kolejne pokolenia inżynierów i techników górniczych.		Od początku przybycia do [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia]] zaangażował się w sprawy powstającej w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. Od chwili jej otwarcia prowadził przez szereg lat wykłady z górnictwa. Z wykładów powstał podręcznik w obowiązującym języku rosyjskim „Gornoje iskusstwo” ([[1898]] r. cz. I i [[1900]] r. cz. II). W [[1903]] r. praca ukazała się jako dwutomowe wydawnictwo w języku polskim opatrzone tytułem” Górnictwo”. Stała się ona pierwszym nowoczesnym polskim podręcznikiem górnictwa, na którym przez najbliższe 50 lat miały wychowywać się kolejne pokolenia inżynierów i techników górniczych.

	W [[1899]] r. Kondratowicz zrezygnował ze stanowiska inżyniera okręgowego i objął posadę dyrektora [[Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe Saturn\|Towarzystwa Górniczo- Przemysłowego Saturn]]. Kopalnię tego towarzystwa w [[Czeladź\|Czeladzi]] przekształcił w przodującą pod względem technicznym. Z jego inicjatywy w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] została wzniesiona Szkoła Ludowa, a także tzw. [[Resursa]] ([[1893]]-[[1895\|95]]), która z czasem stała ogniskiem życia kulturalnego miejscowej inteligencji.		W [[1899]] r. Kondratowicz zrezygnował ze stanowiska inżyniera okręgowego i objął posadę dyrektora [[Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe Saturn\|Towarzystwa Górniczo- Przemysłowego Saturn]]. Kopalnię tego towarzystwa w [[Czeladź\|Czeladzi]] przekształcił w przodującą pod względem technicznym. Z jego inicjatywy w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] została wzniesiona Szkoła Ludowa, a także tzw. [[Resursa (Dąbrowa Górnicza\|Resursa]] ([[1893]]-[[1895\|95]]), która z czasem stała ogniskiem życia kulturalnego miejscowej inteligencji.

	W [[1906]] r. Kondratowicz został wybrany posłem do I Dumy rosyjskiej. Opuścił stanowisko Dyrektora Towarzystwa Saturn, pozostając jednak w jego Radzie Nadzorczej i osiedlił się w Warszawie. Po rozwiązaniu Dumy oddał się pracy społecznej. Po odzyskaniu niepodległości w [[1919]] r. powołany został do komisji dla ujednolicenia prawa górniczego w Polsce, pracował przez pewien czas w Departamencie Górniczo- Hutniczym Ministerstwa Przemysłu i Handlu m.in. porządkując zaniedbane przez władze rosyjskie sprawy nadań górniczych. Brał czynny udział w pracy organizacji technicznych. Współdziałał przy reaktywowaniu w [[1919]] r. [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]] w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] (był Prezesem jej Rady Opiekuńczej), a także przy organizacji Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie.		W [[1906]] r. Kondratowicz został wybrany posłem do I Dumy rosyjskiej. Opuścił stanowisko Dyrektora Towarzystwa Saturn, pozostając jednak w jego Radzie Nadzorczej i osiedlił się w Warszawie. Po rozwiązaniu Dumy oddał się pracy społecznej. Po odzyskaniu niepodległości w [[1919]] r. powołany został do komisji dla ujednolicenia prawa górniczego w Polsce, pracował przez pewien czas w Departamencie Górniczo- Hutniczym Ministerstwa Przemysłu i Handlu m.in. porządkując zaniedbane przez władze rosyjskie sprawy nadań górniczych. Brał czynny udział w pracy organizacji technicznych. Współdziałał przy reaktywowaniu w [[1919]] r. [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]] w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] (był Prezesem jej Rady Opiekuńczej), a także przy organizacji Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie.

	W uznaniu zasług otrzymał doktorat honoris causa AGH oraz honorowe ~~członkowstwo~~ Stowarzyszenia Inżynierów Górniczych i Hutniczych. W maju [[1923]] r. przybył do [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowy Górniczej]] na zjazd wychowanków [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. [[21 maja]] [[1923]] r. opuszczając [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowę]] zasłabł na dworcu kolejowym i zmarł. Został pochowany w Warszawie na cmentarzu powązkowskim.		W uznaniu zasług otrzymał doktorat honoris causa AGH oraz honorowe członkostwo Stowarzyszenia Inżynierów Górniczych i Hutniczych. W maju [[1923]] r. przybył do [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowy Górniczej]] na zjazd wychowanków [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. [[21 maja]] [[1923]] r. opuszczając [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowę]] zasłabł na dworcu kolejowym i zmarł. Został pochowany w Warszawie na cmentarzu powązkowskim.

	Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=304&Itemid=106		==Źródło==
			http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=304&Itemid=106

			[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Kondratowicz, Hieronim]]
	[[Kategoria:Ludzie związani z Czeladzią\|Kondratowicz, Hieronim]]		[[Kategoria:Ludzie związani z Czeladzią\|Kondratowicz, Hieronim]]
			[[Kategoria:Ludzie związani z Dąbrową Górniczą\|Kondratowicz, Hieronim]]

Michał Kusiak o 11:48, 7 sie 2018

2018-08-07T11:48:43Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:48, 7 sie 2018
Linia 8:		Linia 8:
	\|miejsce urodzenia = Sandomierz		\|miejsce urodzenia = Sandomierz
	\|imię przy narodzeniu =		\|imię przy narodzeniu =
	\|data śmierci = [[~~21maja~~]] [[1923]]		\|data śmierci = [[21 maja]] [[1923]]
	\|miejsce śmierci = [[Dąbrowa Górnicza]]		\|miejsce śmierci = [[Dąbrowa Górnicza]]
	\|przyczyna śmierci =		\|przyczyna śmierci =

Dariusz JUREK o 21:53, 28 lip 2017

2017-07-28T21:53:21Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:53, 28 lip 2017
Linia 17:		Linia 17:
	}}		}}

	'''Hieronim Kondratowicz''' – inżynier górniczy urodziłu się w [[1846]] r. w Sandomierzu. Był synem unity. W 12 roku życia zmuszony do przyjęcia prawosławia w [[1905]] po wydaniu ukazu tolerancyjnego w Rosji powrócił do katolicyzmu. W [[1863]] roku ukończył gimnazjum w Radomiu, a następnie studiował w Szkole Głównej w Warszawie, gdzie uzyskał tytuł magistra nauk przyrodniczych. Z kolei podjął studia w Instytucie Górniczym w Petersburgu, po ukończeniu którego ([[1871]] r.) rozpoczął pracę w kopalniach węgla i rud żelaza na południu Rosji. Wkrótce uzyskał stanowisko inżyniera miejskiego w Odessie. W [[1887]] r. został powołany na stanowisko rządowe okręgowego inżyniera górniczego w [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębiu Dąbrowskim]], gdzie nadzorował wszystkie kopalnie i huty. Wykorzystując wydany ukaz carski, ograniczający prawa cudzoziemców w zarządzaniu przedsiębiorstwami w pasie przygranicznym, Kondratowicz starał się wprowadzić polskich inżynierów i techników na stanowiska kierownicze, do tej pory opanowane niemal całkowicie przez Niemców i Francuzów. Jego też zasługą jest wytworzenie się w [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębiu]] potężnego ośrodka inteligencji technicznej. W [[1891]] z inicjatywy Kondratowicza i pod jego przewodnictwem powstał oddział cesarskiego Towarzystwa Technicznego, a w [[1896]] Sekcja Górniczo – Hutnicza Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. W [[1903]] r. dzięki staraniom Sekcji zaczął ukazywać się w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] Przegląd Górniczo–Hutniczy - pismo, które odegrało ogromną rolę w rozwoju i kształtowaniu polskiej wiedzy technicznej.		'''Hieronim Kondratowicz''' – inżynier górniczy urodziłu się w [[1846]] r. w Sandomierzu. Był synem unity. W 12 roku życia zmuszony do przyjęcia prawosławia w [[1905]] po wydaniu ukazu tolerancyjnego w Rosji powrócił do katolicyzmu. W [[1863]] roku ukończył gimnazjum w Radomiu, a następnie studiował w Szkole Głównej w Warszawie, gdzie uzyskał tytuł magistra nauk przyrodniczych. Z kolei podjął studia w Instytucie Górniczym w Petersburgu, po ukończeniu którego ([[1871]] r.) rozpoczął pracę w kopalniach węgla i rud żelaza na południu Rosji. Wkrótce uzyskał stanowisko inżyniera miejskiego w Odessie.

			W [[1887]] r. został powołany na stanowisko rządowe okręgowego inżyniera górniczego w [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębiu Dąbrowskim]], gdzie nadzorował wszystkie kopalnie i huty. Wykorzystując wydany ukaz carski, ograniczający prawa cudzoziemców w zarządzaniu przedsiębiorstwami w pasie przygranicznym, Kondratowicz starał się wprowadzić polskich inżynierów i techników na stanowiska kierownicze, do tej pory opanowane niemal całkowicie przez Niemców i Francuzów. Jego też zasługą jest wytworzenie się w [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębiu]] potężnego ośrodka inteligencji technicznej. W [[1891]] z inicjatywy Kondratowicza i pod jego przewodnictwem powstał oddział cesarskiego Towarzystwa Technicznego, a w [[1896]] Sekcja Górniczo – Hutnicza Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. W [[1903]] r. dzięki staraniom Sekcji zaczął ukazywać się w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] Przegląd Górniczo–Hutniczy - pismo, które odegrało ogromną rolę w rozwoju i kształtowaniu polskiej wiedzy technicznej.

	Jako inżynier okręgowy w podległych mu kopalniach i hutach przez rygorystyczne kontrole doprowadził do likwidacji najbardziej rażących zaniedbań na odcinku higieny i bezpieczeństwa pracy.		Jako inżynier okręgowy w podległych mu kopalniach i hutach przez rygorystyczne kontrole doprowadził do likwidacji najbardziej rażących zaniedbań na odcinku higieny i bezpieczeństwa pracy.
	W okresie jego urzędowania ukazały się nowe akty prawne, na których powstanie i kształt miał duży wpływ. Przepisy regulowały warunki pracy w górnictwie Królestwa Polskiego: skrócono dzień pracy z 12 do 11,5 godziny na dobę, a porę nocną do 10 godzin, wprowadzono obowiązek udzielania robotnikom bezpłatnej pomocy lekarskiej przez zakłady pracy i zakładania szpitali przez przedsiębiorstwa zatrudniające ponad 1.000 osób.		W okresie jego urzędowania ukazały się nowe akty prawne, na których powstanie i kształt miał duży wpływ. Przepisy regulowały warunki pracy w górnictwie Królestwa Polskiego: skrócono dzień pracy z 12 do 11,5 godziny na dobę, a porę nocną do 10 godzin, wprowadzono obowiązek udzielania robotnikom bezpłatnej pomocy lekarskiej przez zakłady pracy i zakładania szpitali przez przedsiębiorstwa zatrudniające ponad 1.000 osób.


	Od początku przybycia do [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia]] zaangażował się w sprawy powstającej w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. Od chwili jej otwarcia prowadził przez szereg lat wykłady z górnictwa. Z wykładów powstał podręcznik w obowiązującym języku rosyjskim „Gornoje iskusstwo” ([[1898]] r. cz. I i [[1900]] r. cz. II). W [[1903]] r. praca ukazała się jako dwutomowe wydawnictwo w języku polskim opatrzone tytułem” Górnictwo”. Stała się ona pierwszym nowoczesnym polskim podręcznikiem górnictwa, na którym przez najbliższe 50 lat miały wychowywać się kolejne pokolenia inżynierów i techników górniczych.		Od początku przybycia do [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia]] zaangażował się w sprawy powstającej w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. Od chwili jej otwarcia prowadził przez szereg lat wykłady z górnictwa. Z wykładów powstał podręcznik w obowiązującym języku rosyjskim „Gornoje iskusstwo” ([[1898]] r. cz. I i [[1900]] r. cz. II). W [[1903]] r. praca ukazała się jako dwutomowe wydawnictwo w języku polskim opatrzone tytułem” Górnictwo”. Stała się ona pierwszym nowoczesnym polskim podręcznikiem górnictwa, na którym przez najbliższe 50 lat miały wychowywać się kolejne pokolenia inżynierów i techników górniczych.
	W [[1899]] r. Kondratowicz zrezygnował ze stanowiska inżyniera okręgowego i objął posadę dyrektora [[Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe Saturn\|Towarzystwa Górniczo- Przemysłowego Saturn]]. Kopalnię tego towarzystwa w [[Czeladź\|Czeladzi]] przekształcił w przodującą pod względem technicznym. Z jego inicjatywy w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] została wzniesiona Szkoła Ludowa, a także tzw. [[Resursa]] ([[1893]]-[[1895\|95]]), która z czasem stała ogniskiem życia kulturalnego miejscowej inteligencji. W [[1906]] r. Kondratowicz został wybrany posłem do I Dumy rosyjskiej. Opuścił stanowisko Dyrektora Towarzystwa Saturn, pozostając jednak w jego Radzie Nadzorczej i osiedlił się w Warszawie. Po rozwiązaniu Dumy oddał się pracy społecznej. Po odzyskaniu niepodległości w [[1919]] r. powołany został do komisji dla ujednolicenia prawa górniczego w Polsce, pracował przez pewien czas w Departamencie Górniczo- Hutniczym Ministerstwa Przemysłu i Handlu m.in. porządkując zaniedbane przez władze rosyjskie sprawy nadań górniczych. Brał czynny udział w pracy organizacji technicznych. Współdziałał przy reaktywowaniu w [[1919]] r. [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]] w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] (był Prezesem jej Rady Opiekuńczej), a także przy organizacji Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie. W uznaniu zasług otrzymał doktorat honoris causa AGH oraz honorowe członkowstwo Stowarzyszenia Inżynierów Górniczych i Hutniczych. W maju [[1923]] r. przybył do [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowy Górniczej]] na zjazd wychowanków [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. [[21 maja]] [[1923]] r. opuszczając [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowę]] zasłabł na dworcu kolejowym i zmarł. Został pochowany w Warszawie na cmentarzu powązkowskim.
			W [[1899]] r. Kondratowicz zrezygnował ze stanowiska inżyniera okręgowego i objął posadę dyrektora [[Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe Saturn\|Towarzystwa Górniczo- Przemysłowego Saturn]]. Kopalnię tego towarzystwa w [[Czeladź\|Czeladzi]] przekształcił w przodującą pod względem technicznym. Z jego inicjatywy w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] została wzniesiona Szkoła Ludowa, a także tzw. [[Resursa]] ([[1893]]-[[1895\|95]]), która z czasem stała ogniskiem życia kulturalnego miejscowej inteligencji.

			W [[1906]] r. Kondratowicz został wybrany posłem do I Dumy rosyjskiej. Opuścił stanowisko Dyrektora Towarzystwa Saturn, pozostając jednak w jego Radzie Nadzorczej i osiedlił się w Warszawie. Po rozwiązaniu Dumy oddał się pracy społecznej. Po odzyskaniu niepodległości w [[1919]] r. powołany został do komisji dla ujednolicenia prawa górniczego w Polsce, pracował przez pewien czas w Departamencie Górniczo- Hutniczym Ministerstwa Przemysłu i Handlu m.in. porządkując zaniedbane przez władze rosyjskie sprawy nadań górniczych. Brał czynny udział w pracy organizacji technicznych. Współdziałał przy reaktywowaniu w [[1919]] r. [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]] w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] (był Prezesem jej Rady Opiekuńczej), a także przy organizacji Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie.

			W uznaniu zasług otrzymał doktorat honoris causa AGH oraz honorowe członkowstwo Stowarzyszenia Inżynierów Górniczych i Hutniczych. W maju [[1923]] r. przybył do [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowy Górniczej]] na zjazd wychowanków [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. [[21 maja]] [[1923]] r. opuszczając [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowę]] zasłabł na dworcu kolejowym i zmarł. Został pochowany w Warszawie na cmentarzu powązkowskim.

	Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=304&Itemid=106		Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=304&Itemid=106

	[[Kategoria:Ludzie związani z Czeladzią\|Kondratowicz, Hieronim]]		[[Kategoria:Ludzie związani z Czeladzią\|Kondratowicz, Hieronim]]

Arawks80 o 22:03, 10 sty 2013

2013-01-10T22:03:33Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:03, 10 sty 2013
Linia 2:		Linia 2:
	\|imię i nazwisko = Hieronim Kondratowicz		\|imię i nazwisko = Hieronim Kondratowicz
	\|pseudonim =		\|pseudonim =
	\|grafika =		\|grafika = Hieronim Kondratowicz.jpg
	\|opis grafiki =		\|opis grafiki =
	\|podpis =		\|podpis =
	\|data urodzenia =		\|data urodzenia = [[1846]]
	\|miejsce urodzenia =		\|miejsce urodzenia = Sandomierz
	\|imię przy narodzeniu =		\|imię przy narodzeniu =
	\|data śmierci =		\|data śmierci = [[21maja]] [[1923]]
	\|miejsce śmierci =		\|miejsce śmierci = [[Dąbrowa Górnicza]]
	\|przyczyna śmierci =		\|przyczyna śmierci =
	\|miejsce spoczynku =		\|miejsce spoczynku = Warszawa
	\|zawód =		\|zawód = inżynier górniczy
	\|odznaczenia =		\|odznaczenia =
	\|www =		\|www =
	}}		}}

			'''Hieronim Kondratowicz''' – inżynier górniczy urodziłu się w [[1846]] r. w Sandomierzu. Był synem unity. W 12 roku życia zmuszony do przyjęcia prawosławia w [[1905]] po wydaniu ukazu tolerancyjnego w Rosji powrócił do katolicyzmu. W [[1863]] roku ukończył gimnazjum w Radomiu, a następnie studiował w Szkole Głównej w Warszawie, gdzie uzyskał tytuł magistra nauk przyrodniczych. Z kolei podjął studia w Instytucie Górniczym w Petersburgu, po ukończeniu którego ([[1871]] r.) rozpoczął pracę w kopalniach węgla i rud żelaza na południu Rosji. Wkrótce uzyskał stanowisko inżyniera miejskiego w Odessie. W [[1887]] r. został powołany na stanowisko rządowe okręgowego inżyniera górniczego w [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębiu Dąbrowskim]], gdzie nadzorował wszystkie kopalnie i huty. Wykorzystując wydany ukaz carski, ograniczający prawa cudzoziemców w zarządzaniu przedsiębiorstwami w pasie przygranicznym, Kondratowicz starał się wprowadzić polskich inżynierów i techników na stanowiska kierownicze, do tej pory opanowane niemal całkowicie przez Niemców i Francuzów. Jego też zasługą jest wytworzenie się w [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębiu]] potężnego ośrodka inteligencji technicznej. W [[1891]] z inicjatywy Kondratowicza i pod jego przewodnictwem powstał oddział cesarskiego Towarzystwa Technicznego, a w [[1896]] Sekcja Górniczo – Hutnicza Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. W [[1903]] r. dzięki staraniom Sekcji zaczął ukazywać się w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] Przegląd Górniczo–Hutniczy - pismo, które odegrało ogromną rolę w rozwoju i kształtowaniu polskiej wiedzy technicznej.
			Jako inżynier okręgowy w podległych mu kopalniach i hutach przez rygorystyczne kontrole doprowadził do likwidacji najbardziej rażących zaniedbań na odcinku higieny i bezpieczeństwa pracy.
			W okresie jego urzędowania ukazały się nowe akty prawne, na których powstanie i kształt miał duży wpływ. Przepisy regulowały warunki pracy w górnictwie Królestwa Polskiego: skrócono dzień pracy z 12 do 11,5 godziny na dobę, a porę nocną do 10 godzin, wprowadzono obowiązek udzielania robotnikom bezpłatnej pomocy lekarskiej przez zakłady pracy i zakładania szpitali przez przedsiębiorstwa zatrudniające ponad 1.000 osób.
			Od początku przybycia do [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia]] zaangażował się w sprawy powstającej w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. Od chwili jej otwarcia prowadził przez szereg lat wykłady z górnictwa. Z wykładów powstał podręcznik w obowiązującym języku rosyjskim „Gornoje iskusstwo” ([[1898]] r. cz. I i [[1900]] r. cz. II). W [[1903]] r. praca ukazała się jako dwutomowe wydawnictwo w języku polskim opatrzone tytułem” Górnictwo”. Stała się ona pierwszym nowoczesnym polskim podręcznikiem górnictwa, na którym przez najbliższe 50 lat miały wychowywać się kolejne pokolenia inżynierów i techników górniczych.
			W [[1899]] r. Kondratowicz zrezygnował ze stanowiska inżyniera okręgowego i objął posadę dyrektora [[Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe Saturn\|Towarzystwa Górniczo- Przemysłowego Saturn]]. Kopalnię tego towarzystwa w [[Czeladź\|Czeladzi]] przekształcił w przodującą pod względem technicznym. Z jego inicjatywy w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] została wzniesiona Szkoła Ludowa, a także tzw. [[Resursa]] ([[1893]]-[[1895\|95]]), która z czasem stała ogniskiem życia kulturalnego miejscowej inteligencji. W [[1906]] r. Kondratowicz został wybrany posłem do I Dumy rosyjskiej. Opuścił stanowisko Dyrektora Towarzystwa Saturn, pozostając jednak w jego Radzie Nadzorczej i osiedlił się w Warszawie. Po rozwiązaniu Dumy oddał się pracy społecznej. Po odzyskaniu niepodległości w [[1919]] r. powołany został do komisji dla ujednolicenia prawa górniczego w Polsce, pracował przez pewien czas w Departamencie Górniczo- Hutniczym Ministerstwa Przemysłu i Handlu m.in. porządkując zaniedbane przez władze rosyjskie sprawy nadań górniczych. Brał czynny udział w pracy organizacji technicznych. Współdziałał przy reaktywowaniu w [[1919]] r. [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]] w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] (był Prezesem jej Rady Opiekuńczej), a także przy organizacji Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie. W uznaniu zasług otrzymał doktorat honoris causa AGH oraz honorowe członkowstwo Stowarzyszenia Inżynierów Górniczych i Hutniczych. W maju [[1923]] r. przybył do [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowy Górniczej]] na zjazd wychowanków [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. [[21 maja]] [[1923]] r. opuszczając [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowę]] zasłabł na dworcu kolejowym i zmarł. Został pochowany w Warszawie na cmentarzu powązkowskim.

			Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=304&Itemid=106

	[[Kategoria:Ludzie związani z Czeladzią\|Kondratowicz, Hieronim]]		[[Kategoria:Ludzie związani z Czeladzią\|Kondratowicz, Hieronim]]

Arawks80: Utworzył nową stronę „{{Biogram infobox |imię i nazwisko = Hieronim Kondratowicz |pseudonim = |grafika = |opis grafiki = |podpis = |data urodzenia = |miejsce urodzenia = |imię przy narodz...”

2012-12-06T13:15:57Z

Utworzył nową stronę „{{Biogram infobox |imię i nazwisko = Hieronim Kondratowicz |pseudonim = |grafika = |opis grafiki = |podpis = |data urodzenia = |miejsce urodzenia = |imię przy narodz...”

Nowa strona

{{Biogram infobox
|imię i nazwisko = Hieronim Kondratowicz
|pseudonim =
|grafika =
|opis grafiki =
|podpis =
|data urodzenia =
|miejsce urodzenia =
|imię przy narodzeniu =
|data śmierci =
|miejsce śmierci =
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|zawód =
|odznaczenia =
|www =
}}

[[Kategoria:Ludzie związani z Czeladzią|Kondratowicz, Hieronim]]

← poprzednia wersja		Wersja z 12:01, 7 sie 2018
Linia 32:		Linia 32:
	Od początku przybycia do [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia]] zaangażował się w sprawy powstającej w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. Od chwili jej otwarcia prowadził przez szereg lat wykłady z górnictwa. Z wykładów powstał podręcznik w obowiązującym języku rosyjskim „Gornoje iskusstwo” ([[1898]] r. cz. I i [[1900]] r. cz. II). W [[1903]] r. praca ukazała się jako dwutomowe wydawnictwo w języku polskim opatrzone tytułem” Górnictwo”. Stała się ona pierwszym nowoczesnym polskim podręcznikiem górnictwa, na którym przez najbliższe 50 lat miały wychowywać się kolejne pokolenia inżynierów i techników górniczych.		Od początku przybycia do [[Zagłębie Dąbrowskie\|Zagłębia]] zaangażował się w sprawy powstającej w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]]. Od chwili jej otwarcia prowadził przez szereg lat wykłady z górnictwa. Z wykładów powstał podręcznik w obowiązującym języku rosyjskim „Gornoje iskusstwo” ([[1898]] r. cz. I i [[1900]] r. cz. II). W [[1903]] r. praca ukazała się jako dwutomowe wydawnictwo w języku polskim opatrzone tytułem” Górnictwo”. Stała się ona pierwszym nowoczesnym polskim podręcznikiem górnictwa, na którym przez najbliższe 50 lat miały wychowywać się kolejne pokolenia inżynierów i techników górniczych.

	W [[1899]] r. Kondratowicz zrezygnował ze stanowiska inżyniera okręgowego i objął posadę dyrektora [[Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe Saturn\|Towarzystwa Górniczo- Przemysłowego Saturn]]. Kopalnię tego towarzystwa w [[Czeladź\|Czeladzi]] przekształcił w przodującą pod względem technicznym. Z jego inicjatywy w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] została wzniesiona Szkoła Ludowa, a także tzw. [[Resursa (Dąbrowa Górnicza\|Resursa]] ([[1893]]-[[1895\|95]]), która z czasem stała ogniskiem życia kulturalnego miejscowej inteligencji.		W [[1899]] r. Kondratowicz zrezygnował ze stanowiska inżyniera okręgowego i objął posadę dyrektora [[Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe "Saturn"\|Towarzystwa Górniczo-Przemysłowego "Saturn"]]. Kopalnię tego towarzystwa w [[Czeladź\|Czeladzi]] przekształcił w przodującą pod względem technicznym. Z jego inicjatywy w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] została wzniesiona Szkoła Ludowa, a także tzw. [[Resursa (Dąbrowa Górnicza\|Resursa]] ([[1893]]-[[1895\|95]]), która z czasem stała ogniskiem życia kulturalnego miejscowej inteligencji.

	W [[1906]] r. Kondratowicz został wybrany posłem do I Dumy rosyjskiej. Opuścił stanowisko Dyrektora Towarzystwa Saturn, pozostając jednak w jego Radzie Nadzorczej i osiedlił się w Warszawie. Po rozwiązaniu Dumy oddał się pracy społecznej. Po odzyskaniu niepodległości w [[1919]] r. powołany został do komisji dla ujednolicenia prawa górniczego w Polsce, pracował przez pewien czas w Departamencie Górniczo- Hutniczym Ministerstwa Przemysłu i Handlu m.in. porządkując zaniedbane przez władze rosyjskie sprawy nadań górniczych. Brał czynny udział w pracy organizacji technicznych. Współdziałał przy reaktywowaniu w [[1919]] r. [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]] w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] (był Prezesem jej Rady Opiekuńczej), a także przy organizacji Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie.		W [[1906]] r. Kondratowicz został wybrany posłem do I Dumy rosyjskiej. Opuścił stanowisko Dyrektora Towarzystwa Saturn, pozostając jednak w jego Radzie Nadzorczej i osiedlił się w Warszawie. Po rozwiązaniu Dumy oddał się pracy społecznej. Po odzyskaniu niepodległości w [[1919]] r. powołany został do komisji dla ujednolicenia prawa górniczego w Polsce, pracował przez pewien czas w Departamencie Górniczo- Hutniczym Ministerstwa Przemysłu i Handlu m.in. porządkując zaniedbane przez władze rosyjskie sprawy nadań górniczych. Brał czynny udział w pracy organizacji technicznych. Współdziałał przy reaktywowaniu w [[1919]] r. [[Sztygarka\|Szkoły Górniczej]] w [[Dąbrowa Górnicza\|Dąbrowie]] (był Prezesem jej Rady Opiekuńczej), a także przy organizacji Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie.