Holownik Krakus - Historia wersji

Germadon o 21:04, 8 wrz 2018

2018-09-08T21:04:54Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:04, 8 wrz 2018
Linia 1:		Linia 1:
	'''''Holownik ~~"Krakus"~~'''''' – holownik pełnomorski z okresu międzywojennego należący do [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk” \|‎ Towarzystwa "Żegluga Wisła-Bałtyk"]], które zostało założone przez zakłady przemysłowe Zagłębia Dąbrowskiego		'''''Holownik „Krakus”'''''' – holownik pełnomorski z okresu międzywojennego należący do [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk” \|‎ Towarzystwa "Żegluga Wisła-Bałtyk"]], które zostało założone przez zakłady przemysłowe Zagłębia Dąbrowskiego

			[[Plik:Holownik Krakus - Lech.jpg\|thumb\|780px\|Holownik „Krakus”-„Lech” w porcie (05-07-1937).]]
	==Historia==		==Historia==
	Holownik został zbudowany w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między [[1914]] a [[1916]] rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od [[1920]] roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od [[1921]] do HAPAG w Hamburgu). Od [[1922]] lub [[1923]] roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie [[1926]] roku został zakupiony od Bugsier, Reeder- und Bergungs AG przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie i Gdańsku do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk” \|‎ Towarzystwa „Żegluga Wisła-Bałtyk”]] holownik został w grudniu [[1928]] zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w [[1930]] roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września [[1939]] roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia [[1946]] roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu [[1946]] roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia [[1957]] roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu [[1957]] roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed [[1978]] rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia [[1983]] roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.		Holownik został zbudowany w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między [[1914]] a [[1916]] rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od [[1920]] roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od [[1921]] do HAPAG w Hamburgu). Od [[1922]] lub [[1923]] roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie [[1926]] roku został zakupiony od Bugsier, Reeder- und Bergungs AG przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie i Gdańsku do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk” \|‎ Towarzystwa „Żegluga Wisła-Bałtyk”]] holownik został w grudniu [[1928]] zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w [[1930]] roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września [[1939]] roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia [[1946]] roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu [[1946]] roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia [[1957]] roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu [[1957]] roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed [[1978]] rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia [[1983]] roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.

Germadon o 19:34, 8 wrz 2018

2018-09-08T19:34:12Z

← poprzednia wersja		Wersja z 19:34, 8 wrz 2018
Linia 2:		Linia 2:

	==Historia==		==Historia==
	Holownik został zbudowany w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między [[1914]] a [[1916]] rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od [[1920]] roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od [[1921]] do HAPAG w Hamburgu). Od [[1922]] lub [[1923]] roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie [[1926]] roku został zakupiony od Bugsier, Reeder- und Bergungs AG przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie ~~lub~~ Gdańsku do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk” \|‎ Towarzystwa „Żegluga Wisła-Bałtyk”]] holownik został w grudniu [[1928]] zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w [[1930]] roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września [[1939]] roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia [[1946]] roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu [[1946]] roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia [[1957]] roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu [[1957]] roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed [[1978]] rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia [[1983]] roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.		Holownik został zbudowany w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między [[1914]] a [[1916]] rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od [[1920]] roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od [[1921]] do HAPAG w Hamburgu). Od [[1922]] lub [[1923]] roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie [[1926]] roku został zakupiony od Bugsier, Reeder- und Bergungs AG przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie i Gdańsku do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk” \|‎ Towarzystwa „Żegluga Wisła-Bałtyk”]] holownik został w grudniu [[1928]] zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w [[1930]] roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września [[1939]] roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia [[1946]] roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu [[1946]] roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia [[1957]] roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu [[1957]] roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed [[1978]] rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia [[1983]] roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.

	==Dane techniczne:==		==Dane techniczne:==

Germadon o 07:54, 6 wrz 2018

2018-09-06T07:54:12Z

← poprzednia wersja		Wersja z 07:54, 6 wrz 2018
Linia 2:		Linia 2:

	==Historia==		==Historia==
	Holownik został zbudowany w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między [[1914]] a [[1916]] rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od [[1920]] roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od [[1921]] do HAPAG w Hamburgu). Od [[1922]] lub [[1923]] roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie [[1926]] roku został zakupiony od Bugsier, Reeder- und Bergungs AG przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji Towarzystwa holownik został w grudniu [[1928]] zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w [[1930]] roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września [[1939]] roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia [[1946]] roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu [[1946]] roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia [[1957]] roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu [[1957]] roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed [[1978]] rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia [[1983]] roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.		Holownik został zbudowany w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między [[1914]] a [[1916]] rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od [[1920]] roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od [[1921]] do HAPAG w Hamburgu). Od [[1922]] lub [[1923]] roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie [[1926]] roku został zakupiony od Bugsier, Reeder- und Bergungs AG przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie lub Gdańsku do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk” \|‎ Towarzystwa „Żegluga Wisła-Bałtyk”]] holownik został w grudniu [[1928]] zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w [[1930]] roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września [[1939]] roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia [[1946]] roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu [[1946]] roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia [[1957]] roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu [[1957]] roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed [[1978]] rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia [[1983]] roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.

	==Dane techniczne:==		==Dane techniczne:==

Germadon o 22:52, 4 wrz 2018

2018-09-04T22:52:19Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:52, 4 wrz 2018
Linia 26:		Linia 26:

	==Bibliografia==		==Bibliografia==
	*Miciński J.: Księga statków polskich 1918-1945. T. 1. Gdańsk 1996, s. 154-175.		* Miciński J.: Księga statków polskich 1918-1945. T. 1. Gdańsk 1996, s. 154-175.
	*"Górniczy Śląsk pod Polską banderą". Zabrze 1983, s. 23.		* Miciński J.:Trzy awarie. Gdańsk 1967.
	*Pertek J.: Wielkie dni małej floty. Poznań 1976, s. 586.		* Górniczy Śląsk pod Polską banderą. Zabrze 1983, s. 23.
			* Pertek J.: Wielkie dni małej floty. Poznań 1976, s. 586.


	[[Gerard Kulej\|Germadon]]		[[Gerard Kulej\|Germadon]]
	[[Kategoria:Flota\|Holownik Krakus]]		[[Kategoria:Flota\|Holownik Krakus]]

Germadon o 22:44, 4 wrz 2018

2018-09-04T22:44:13Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:44, 4 wrz 2018
Linia 2:		Linia 2:

	==Historia==		==Historia==
	Holownik został zbudowany w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między [[1914]] a [[1916]] rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od [[1920]] roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od [[1921]] do HAPAG w Hamburgu). Od [[1922]] lub [[1923]] roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie [[1926]] roku został zakupiony przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji Towarzystwa holownik został w grudniu [[1928]] zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w [[1930]] roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września [[1939]] roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia [[1946]] roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu [[1946]] roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia [[1957]] roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu [[1957]] roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed [[1978]] rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia [[1983]] roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.		Holownik został zbudowany w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między [[1914]] a [[1916]] rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od [[1920]] roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od [[1921]] do HAPAG w Hamburgu). Od [[1922]] lub [[1923]] roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie [[1926]] roku został zakupiony od Bugsier, Reeder- und Bergungs AG przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji Towarzystwa holownik został w grudniu [[1928]] zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w [[1930]] roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września [[1939]] roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia [[1946]] roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu [[1946]] roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia [[1957]] roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu [[1957]] roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed [[1978]] rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia [[1983]] roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.

	==Dane techniczne:==		==Dane techniczne:==

Germadon o 21:06, 4 wrz 2018

2018-09-04T21:06:32Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:06, 4 wrz 2018
Linia 20:		Linia 20:
	- Moc: 450 KM (po II wojnie światowej dla H-6 moc określono na 500 KM)		- Moc: 450 KM (po II wojnie światowej dla H-6 moc określono na 500 KM)

	- Prędkość: 12 węzłów		- Prędkość: 12 węzłów lub 13 węzłów.

	- Ilość pasażerów: b.d.		- Ilość pasażerów: b.d.

Germadon o 20:56, 4 wrz 2018

2018-09-04T20:56:16Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:56, 4 wrz 2018
Linia 3:		Linia 3:
	==Historia==		==Historia==
	Holownik został zbudowany w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między [[1914]] a [[1916]] rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od [[1920]] roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od [[1921]] do HAPAG w Hamburgu). Od [[1922]] lub [[1923]] roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie [[1926]] roku został zakupiony przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji Towarzystwa holownik został w grudniu [[1928]] zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w [[1930]] roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września [[1939]] roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia [[1946]] roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu [[1946]] roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia [[1957]] roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu [[1957]] roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed [[1978]] rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia [[1983]] roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.		Holownik został zbudowany w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między [[1914]] a [[1916]] rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od [[1920]] roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od [[1921]] do HAPAG w Hamburgu). Od [[1922]] lub [[1923]] roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie [[1926]] roku został zakupiony przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji Towarzystwa holownik został w grudniu [[1928]] zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w [[1930]] roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września [[1939]] roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia [[1946]] roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu [[1946]] roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia [[1957]] roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu [[1957]] roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed [[1978]] rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia [[1983]] roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.


	==Dane techniczne:==		==Dane techniczne:==

Germadon o 20:55, 4 wrz 2018

2018-09-04T20:55:16Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:55, 4 wrz 2018
Linia 2:		Linia 2:

	==Historia==		==Historia==
	Holownik został zbudowany ~~został~~ w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między 1914 a 1916 rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od 1920 roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od 1921 do HAPAG w Hamburgu). Od 1922 lub 1923 roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie 1926 roku został zakupiony przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji Towarzystwa holownik został w grudniu 1928 zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w 1930 roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września 1939 roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia 1946 roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu 1946 roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia 1957 roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu 1957 roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed 1978 rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia 1983 roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.		Holownik został zbudowany w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między [[1914]] a [[1916]] rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od [[1920]] roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od [[1921]] do HAPAG w Hamburgu). Od [[1922]] lub [[1923]] roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie [[1926]] roku został zakupiony przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji Towarzystwa holownik został w grudniu [[1928]] zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w [[1930]] roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września [[1939]] roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia [[1946]] roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu [[1946]] roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia [[1957]] roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu [[1957]] roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed [[1978]] rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia [[1983]] roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.

Germadon o 20:51, 4 wrz 2018

2018-09-04T20:51:49Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:51, 4 wrz 2018
Linia 2:		Linia 2:

	==Historia==		==Historia==
	W listopadzie 1926 roku został zakupiony przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji Towarzystwa holownik został w grudniu 1928 zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w 1930 roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września 1939 roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia 1946 roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu 1946 roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia 1957 roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu 1957 roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed 1978 rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia 1983 roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.		Holownik został zbudowany został w roku [[1904]] w stoczni F. Schichaua w Elblągu, pod nazwą „Hercules”. Pierwotnie przed I wojną światową „Hercules” służył w stoczni Schichaua w Gdańsku. Według niektórych publikacji, między 1914 a 1916 rokiem służył w Marynarce Cesarskiej (Kaiserliche Marine), a następnie powrócił do pracy w stoczni. Od 1920 roku pod nazwą „Brussa” należał do Deutsche Levante Linie w Hamburgu (według innych źródeł, od 1921 do HAPAG w Hamburgu). Od 1922 lub 1923 roku należał do Bugsier-, Reederei- und Bergungs AG w Hamburgu. W listopadzie 1926 roku został zakupiony przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji Towarzystwa holownik został w grudniu 1928 zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w 1930 roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września 1939 roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia 1946 roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu 1946 roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia 1957 roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu 1957 roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed 1978 rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia 1983 roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.


			==Dane techniczne:==

			- Pojemność brutto: 159 BRT lub 149 BRT

			- Wyporność: 280 t

			- Długość: 30,8 m lub 30 m lub 32 m (30 m między pionami)

			- Szerokość: 6,53 m lub 6,5 m lub 7 m

			- Zanurzenie: 3,57 m lub 3,8 m

			- Rodzaj napędu: Trzycylindrowa maszyna parowa potrójnego rozprężania napędzająca 1 śrubę

			- Moc: 450 KM (po II wojnie światowej dla H-6 moc określono na 500 KM)

			- Prędkość: 12 węzłów

			- Ilość pasażerów: b.d.


	==Bibliografia==		==Bibliografia==
	*Miciński J.: Księga statków polskich: 1918-1945. T. 1. Gdańsk 1996, s. 154-175.		*Miciński J.: Księga statków polskich 1918-1945. T. 1. Gdańsk 1996, s. 154-175.
	*"Górniczy Śląsk pod Polską banderą". Zabrze 1983, s. 23.		*"Górniczy Śląsk pod Polską banderą". Zabrze 1983, s. 23.
			*Pertek J.: Wielkie dni małej floty. Poznań 1976, s. 586.


	[[Gerard Kulej\|Germadon]]		[[Gerard Kulej\|Germadon]]
	[[Kategoria:Flota\|Holownik Krakus]]		[[Kategoria:Flota\|Holownik Krakus]]

Germadon: Utworzył nową stronę „'''''Holownik "Krakus"'''''' – holownik pełnomorski z okresu międzywojennego należący do [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk” |‎ Towarzystwa "Żegluga W<ellipsis>”

2018-08-30T18:54:22Z

Utworzył nową stronę „'''''Holownik "Krakus"'''''' – holownik pełnomorski z okresu międzywojennego należący do [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk” |‎ Towarzystwa "Żegluga W<ellipsis>”

Nowa strona

'''''Holownik "Krakus"'''''' – holownik pełnomorski z okresu międzywojennego należący do [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk” |‎ Towarzystwa "Żegluga Wisła-Bałtyk"]], które zostało założone przez zakłady przemysłowe Zagłębia Dąbrowskiego

==Historia==
W listopadzie 1926 roku został zakupiony przez polskie [[Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”]] w Tczewie, gdzie otrzymał nazwę „Krakus”. Używany był do holowania lichtug wywożących węgiel pochodzący z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie do zagranicznych portów nadbałtyckich (głównie skandynawskich). Po likwidacji Towarzystwa holownik został w grudniu 1928 zakupiony przez polską Marynarkę Wojenną. Po modernizacji rozpoczął służbę w 1930 roku, w składzie Dywizjonu Szkolnego, pod nazwą „Lech”. Był wówczas największym i najsilniejszym z holowników Marynarki Wojennej. Był używany do manewrów cumowniczych dużych okrętów w porcie wojennym w Oksywiu i do holowania w Zatoce Gdańskiej tarcz artyleryjskich, przydzielony do szkolnego okrętu artyleryjskiego „Mazur”. Obsługiwał ponadto poligon torpedowy i przewoził żołnierzy na Westerplatte. Z racji posiadania wzmocnień przeciwlodowych, zimą pełnił funkcję lodołamacza. W chwili wybuchu II wojny światowej był przekazany do dyspozycji Lądowej Obrony Wybrzeża płk. Stanisława Dąbka. Dowódcą holownika był wówczas st. bosman Stanisław Woliński. Zatopiony został w porcie w Jastarni 14 września 1939 roku przez niemieckie bombowce nurkujące Junkers Ju 87. Dalsze losy holownika są niepewne. Prawdopodobnie został wydobyty przez Niemców, lecz brak jest informacji o jego ewentualnym wykorzystaniu. Według niepotwierdzonych informacji, przestał wojnę wyciągnięty na ląd na Oksywiu. Przypuszczalnie od 1 stycznia 1946 roku wyremontowany holownik „Lech” został ponownie wcielony do polskiej Marynarki Wojennej, zachowując swoją nazwę, a w lipcu 1946 roku zatonął podczas sztormu w basenie nr 1 (Prezydenckim) portu w Gdyni, po czym 28 sierpnia 1946 roku został skreślony z listy floty. Jednak przypuszczalnie, został wydobyty i poddany długotrwałemu remontowi połączonemu z przebudową, po czym ponownie podniósł banderę 26 stycznia 1957 roku, otrzymując zamiast nazwy oznaczenie BG-6 (skrót od baza główna, po wycofanym holowniku „Pionier”). W lipcu 1957 roku zmieniono oznaczenie na H-6. Przed 1978 rokiem przebudowano mu pomost, a wycofany został ze służby 1 kwietnia 1983 roku, jako ostatni holownik parowy Marynarki Wojennej.

==Bibliografia==
*Miciński J.: Księga statków polskich: 1918-1945. T. 1. Gdańsk 1996, s. 154-175.
*"Górniczy Śląsk pod Polską banderą". Zabrze 1983, s. 23.

[[Gerard Kulej|Germadon]]
[[Kategoria:Flota|Holownik Krakus]]