Marian Woźniczko - Historia wersji

Piotr Dudała: /* Początek kariery */

2015-01-13T22:26:21Z

Początek kariery

← poprzednia wersja		Wersja z 22:26, 13 sty 2015
Linia 21:		Linia 21:
	}}		}}

	==~~Początek~~ kariery==		==Początki kariery==
	Marian Woźniczko (1915 - 1974). To jeden z najznakomitszych polskich barytonów XX wieku. Urodził się w Sosnowcu [[16 kwietnia]] [[1915]] r. w rodzinie górniczej, jako syn Józefa i Marianny z domu Rodek. Lata młodzieńcze spędził w Klimontowie. Już wtedy znany był z świetnego wykonywania partii solowych na różnych występach kościelnych i estradowych. Naukę śpiewu rozpoczął w swym rodzinnym mieście w Szkole Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w klasie prof. Ewy Horbaczewskiej. Dyplom uzyskał w 1939 roku i już kilka tygodni później zadebiutował na... dramatycznej scenie wojennej – jako żołnierz kampanii wrześniowej. W okresie okupacji został zesłany do obozu pracy w Westfalii; pracował jako górnik w Essen i Gelsenkirchen, a następnie w kopalni „Niwka” w Sosnowcu. Nie zaniedbywał nawet wtedy swego talentu.		Marian Woźniczko (1915 - 1974). To jeden z najznakomitszych polskich barytonów XX wieku. Urodził się w Sosnowcu [[16 kwietnia]] [[1915]] r. w rodzinie górniczej, jako syn Józefa i Marianny z domu Rodek. Lata młodzieńcze spędził w Klimontowie. Już wtedy znany był z świetnego wykonywania partii solowych na różnych występach kościelnych i estradowych. Naukę śpiewu rozpoczął w swym rodzinnym mieście w Szkole Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w klasie prof. Ewy Horbaczewskiej. Dyplom uzyskał w 1939 roku i już kilka tygodni później zadebiutował na... dramatycznej scenie wojennej – jako żołnierz kampanii wrześniowej. W okresie okupacji został zesłany do obozu pracy w Westfalii; pracował jako górnik w Essen i Gelsenkirchen, a następnie w kopalni „Niwka” w Sosnowcu. Nie zaniedbywał nawet wtedy swego talentu.

Piotr Dudała o 22:25, 13 sty 2015

2015-01-13T22:25:44Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:25, 13 sty 2015
Linia 20:		Linia 20:
	\|www =		\|www =
	}}		}}

			==Początek kariery==
	Marian Woźniczko (1915 - 1974). To jeden z najznakomitszych polskich barytonów XX wieku. Urodził się w Sosnowcu [[16 kwietnia]] [[1915]] r. w rodzinie górniczej, jako syn Józefa i Marianny z domu Rodek. Lata młodzieńcze spędził w Klimontowie. Już wtedy znany był z świetnego wykonywania partii solowych na różnych występach kościelnych i estradowych. Naukę śpiewu rozpoczął w swym rodzinnym mieście w Szkole Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w klasie prof. Ewy Horbaczewskiej. Dyplom uzyskał w 1939 roku i już kilka tygodni później zadebiutował na... dramatycznej scenie wojennej – jako żołnierz kampanii wrześniowej. W okresie okupacji został zesłany do obozu pracy w Westfalii; pracował jako górnik w Essen i Gelsenkirchen, a następnie w kopalni „Niwka” w Sosnowcu. Nie zaniedbywał nawet wtedy swego talentu.		Marian Woźniczko (1915 - 1974). To jeden z najznakomitszych polskich barytonów XX wieku. Urodził się w Sosnowcu [[16 kwietnia]] [[1915]] r. w rodzinie górniczej, jako syn Józefa i Marianny z domu Rodek. Lata młodzieńcze spędził w Klimontowie. Już wtedy znany był z świetnego wykonywania partii solowych na różnych występach kościelnych i estradowych. Naukę śpiewu rozpoczął w swym rodzinnym mieście w Szkole Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w klasie prof. Ewy Horbaczewskiej. Dyplom uzyskał w 1939 roku i już kilka tygodni później zadebiutował na... dramatycznej scenie wojennej – jako żołnierz kampanii wrześniowej. W okresie okupacji został zesłany do obozu pracy w Westfalii; pracował jako górnik w Essen i Gelsenkirchen, a następnie w kopalni „Niwka” w Sosnowcu. Nie zaniedbywał nawet wtedy swego talentu.

			==Powrót do śpiewania po wojnie==

	Do śpiewania powrócił w 1945 roku. Tuż po wyzwoleniu Woźniczko podjął pracę solisty w Teatrze Muzycznym w Katowicach. Rozpoczyna też studia muzyczne, najpierw w Poznaniu, a potem we Wrocławiu. W czerwcu 1946 roku wygrywa wspólnie z Haliną Czerny-Stefańską konkurs wokalno-instrumentalny YMCA w Krakowie, co otwiera przed nim wielką karierę. Zostaje zaangażowany do Opery Dolnośląskiej we Wrocławiu, gdzie debiutuje rolą Germonta w „Traviacie”. W teatrze tym pozostaje do 1954 roku. Biografowie doliczyli się 18 premier z wiodącymi rolami Woźniczki. To jednak nie ostatnia scena, na której śpiewał. Występował później kolejno na deskach: Opery im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, Opery Warszawskiej, Opery Objazdowej, Teatru Wielkiego w Łodzi. Z zespołem opery poznańskiej odnosi także sukcesy na prestiżowych scenach operowych ZSRR, m.in. w Teatrze Wielkim w Moskwie. Śpiewał również na scenach operowych Rumunii, NRD i Szwecji. W 1973 podejmuje pracę pedagogiczną w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi. Marian Woźniczko zmarł [[27 lipca]] [[1974]] roku. Spoczywa razem ze swoją żoną Zenobią, na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.		Do śpiewania powrócił w 1945 roku. Tuż po wyzwoleniu Woźniczko podjął pracę solisty w Teatrze Muzycznym w Katowicach. Rozpoczyna też studia muzyczne, najpierw w Poznaniu, a potem we Wrocławiu. W czerwcu 1946 roku wygrywa wspólnie z Haliną Czerny-Stefańską konkurs wokalno-instrumentalny YMCA w Krakowie, co otwiera przed nim wielką karierę. Zostaje zaangażowany do Opery Dolnośląskiej we Wrocławiu, gdzie debiutuje rolą Germonta w „Traviacie”. W teatrze tym pozostaje do 1954 roku. Biografowie doliczyli się 18 premier z wiodącymi rolami Woźniczki. To jednak nie ostatnia scena, na której śpiewał. Występował później kolejno na deskach: Opery im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, Opery Warszawskiej, Opery Objazdowej, Teatru Wielkiego w Łodzi. Z zespołem opery poznańskiej odnosi także sukcesy na prestiżowych scenach operowych ZSRR, m.in. w Teatrze Wielkim w Moskwie. Śpiewał również na scenach operowych Rumunii, NRD i Szwecji. W 1973 podejmuje pracę pedagogiczną w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi. Marian Woźniczko zmarł [[27 lipca]] [[1974]] roku. Spoczywa razem ze swoją żoną Zenobią, na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

			==Bogaty repertuar==

	Jego repertuar sceniczny obejmował ok. 50 partii barytonowych i to na ogół pierwszoplanowych, w różnych operach oraz kilkaset pieśni różnych kompozytorów i epok. Woźniczko wyróżniał się pięknym, mocnym głosem, z miękką liryczną barwą i urzekającym tonem. Do historii polskiej sztuki operowej przeszły Jego wielkie kreacje w partiach tytułowych „Rigoletta” Verdiego, „Eugeniusza Oniegina” Czajkowskiego, „Kniazia Igora” Borodina, a także role Jochanaana w „Salome” R. Straussa, Janusza w „Halce” i Miecznika w „Strasznym Dworze” Moniuszki. Należał niewątpliwie do grona operowych znakomitości i nie bez kozery wielu mówiło o nim, że to drugi po Kiepurze złoty chłopak z Sosnowca.		Jego repertuar sceniczny obejmował ok. 50 partii barytonowych i to na ogół pierwszoplanowych, w różnych operach oraz kilkaset pieśni różnych kompozytorów i epok. Woźniczko wyróżniał się pięknym, mocnym głosem, z miękką liryczną barwą i urzekającym tonem. Do historii polskiej sztuki operowej przeszły Jego wielkie kreacje w partiach tytułowych „Rigoletta” Verdiego, „Eugeniusza Oniegina” Czajkowskiego, „Kniazia Igora” Borodina, a także role Jochanaana w „Salome” R. Straussa, Janusza w „Halce” i Miecznika w „Strasznym Dworze” Moniuszki. Należał niewątpliwie do grona operowych znakomitości i nie bez kozery wielu mówiło o nim, że to drugi po Kiepurze złoty chłopak z Sosnowca.

			==Sosnowiec pamięta==

	W listopadzie 2005 roku o Marianie Woźniczce przypomniał nam Klub Jana Kiepury Sosnowcu w zorganizowanym wspólnie z Fundacją im. Jana Kiepury wieczorze wspomnień, prowadzonym przez Sławomira Pietrasa, dyrektora Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie. Podczas koncertu wystąpili: Adam Szerszeń - baryton oraz Bożena Grudzińska-Kubik- sopran. Na fortepianie akompaniował im Adrian Matula.		W listopadzie 2005 roku o Marianie Woźniczce przypomniał nam Klub Jana Kiepury Sosnowcu w zorganizowanym wspólnie z Fundacją im. Jana Kiepury wieczorze wspomnień, prowadzonym przez Sławomira Pietrasa, dyrektora Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie. Podczas koncertu wystąpili: Adam Szerszeń - baryton oraz Bożena Grudzińska-Kubik- sopran. Na fortepianie akompaniował im Adrian Matula.

Michał Kusiak o 20:47, 5 lip 2012

2012-07-05T20:47:55Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:47, 5 lip 2012
Linia 10:		Linia 10:
	\|imię przy narodzeniu =		\|imię przy narodzeniu =
	\|data śmierci = [[27 lipca]] [[1974]]		\|data śmierci = [[27 lipca]] [[1974]]
	\|miejsce śmierci = [[Warszawa]]		\|miejsce śmierci = Warszawa
	\|przyczyna śmierci =		\|przyczyna śmierci =
	\|miejsce spoczynku =		\|miejsce spoczynku =

Arawks80 o 14:51, 30 sty 2012

2012-01-30T14:51:29Z

← poprzednia wersja		Wersja z 14:51, 30 sty 2012
Linia 33:		Linia 33:
	[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Woźniczko,Marian]]		[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Woźniczko,Marian]]
	[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Woźniczko,Marian]]		[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Woźniczko,Marian]]
			[[Kategoria:Ludzie muzyki\|Woźniczko,Marian]]
			[[Kategoria:Śpiewacy\|Woźniczko,Marian]]

	{{DEFAULTSORT:Marian Woźniczko}}		{{DEFAULTSORT:Marian Woźniczko}}

Piotr Dudała o 21:57, 6 lis 2011

2011-11-06T21:57:55Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:57, 6 lis 2011
Linia 30:		Linia 30:
	''Biogram opracował: Piotr Dudała''		''Biogram opracował: Piotr Dudała''

	[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Marian~~, Woźniczko~~]]		[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Woźniczko,Marian]]
	[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem]]		[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Woźniczko,Marian]]
	[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu]]		[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Woźniczko,Marian]]

	{{DEFAULTSORT:Marian Woźniczko}}		{{DEFAULTSORT:Marian Woźniczko}}

Piotr Dudała o 20:19, 5 lis 2011

2011-11-05T20:19:41Z

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-Marian Woźniczko (1915 - 1974). To jeden z najznakomitszych polskich barytonów XX wieku. Urodził się w Sosnowcu 16 kwietnia 1915 r. w rodzinie górniczej, jako syn Józefa i Marianny z domu Rodek. Lata młodzieńcze spędził w Klimontowie. Już wtedy znany był z świetnego wykonywania partii solowych na różnych występach kościelnych i estradowych. Naukę śpiewu rozpoczął w swym rodzinnym mieście w Szkole Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w klasie prof. Ewy Horbaczewskiej. Dyplom uzyskał w 1939 roku i już kilka tygodni później zadebiutował na... dramatycznej scenie wojennej – jako żołnierz kampanii wrześniowej. W okresie okupacji został zesłany do obozu pracy w Westfalii; pracował jako górnik w Essen i Gelsenkirchen, a następnie w kopalni „Niwka” w Sosnowcu. Nie zaniedbywał nawet wtedy swego talentu.
+{{Biogram infobox
-Do śpiewania powrócił w 1945 roku. Tuż po wyzwoleniu Woźniczko podjął pracę solisty w Teatrze Muzycznym w Katowicach. Rozpoczyna też studia muzyczne, najpierw w Poznaniu,  a potem we Wrocławiu. W czerwcu 1946 roku wygrywa wspólnie z Haliną Czerny-Stefańską konkurs wokalno-instrumentalny YMCA w Krakowie, co otwiera przed nim wielką karierę. Zostaje zaangażowany do Opery Dolnośląskiej we Wrocławiu, gdzie debiutuje rolą Germonta w „Traviacie”. W teatrze tym pozostaje do 1954 roku. Biografowie doliczyli się 18 premier z wiodącymi rolami Woźniczki.  To jednak nie ostatnia scena, na której śpiewał. Występował później kolejno na deskach: Opery im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, Opery Warszawskiej, Opery Objazdowej, Teatru Wielkiego w Łodzi. Z zespołem opery poznańskiej odnosi także sukcesy na prestiżowych scenach operowych ZSRR, m.in. w Teatrze Wielkim w Moskwie. Śpiewał również na scenach operowych Rumunii, NRD i Szwecji. W 1973 podejmuje pracę pedagogiczną w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi. Marian Woźniczko zmarł 27 lipca 1974 roku. Spoczywa razem ze swoją żoną Zenobią, na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
+Do śpiewania powrócił w 1945 roku. Tuż po wyzwoleniu Woźniczko podjął pracę solisty w Teatrze Muzycznym w Katowicach. Rozpoczyna też studia muzyczne, najpierw w Poznaniu,  a potem we Wrocławiu. W czerwcu 1946 roku wygrywa wspólnie z Haliną Czerny-Stefańską konkurs wokalno-instrumentalny YMCA w Krakowie, co otwiera przed nim wielką karierę. Zostaje zaangażowany do Opery Dolnośląskiej we Wrocławiu, gdzie debiutuje rolą Germonta w „Traviacie”. W teatrze tym pozostaje do 1954 roku. Biografowie doliczyli się 18 premier z wiodącymi rolami Woźniczki.  To jednak nie ostatnia scena, na której śpiewał. Występował później kolejno na deskach: Opery im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, Opery Warszawskiej, Opery Objazdowej, Teatru Wielkiego w Łodzi. Z zespołem opery poznańskiej odnosi także sukcesy na prestiżowych scenach operowych ZSRR, m.in. w Teatrze Wielkim w Moskwie. Śpiewał również na scenach operowych Rumunii, NRD i Szwecji. W 1973 podejmuje pracę pedagogiczną w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi. Marian Woźniczko zmarł [[27 lipca]] [[1974]] roku. Spoczywa razem ze swoją żoną Zenobią, na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
 Jego repertuar sceniczny obejmował ok. 50 partii barytonowych i to na ogół pierwszoplanowych, w różnych operach oraz kilkaset pieśni różnych kompozytorów i epok. Woźniczko  wyróżniał się pięknym, mocnym głosem, z miękką liryczną barwą i urzekającym tonem. Do historii polskiej sztuki operowej przeszły Jego wielkie kreacje w partiach tytułowych „Rigoletta” Verdiego, „Eugeniusza Oniegina” Czajkowskiego, „Kniazia Igora” Borodina, a także role Jochanaana w „Salome” R. Straussa, Janusza w „Halce” i Miecznika w „Strasznym Dworze” Moniuszki. Należał niewątpliwie do grona operowych znakomitości i nie bez kozery wielu mówiło o nim, że to drugi po Kiepurze złoty chłopak z Sosnowca.
 W listopadzie 2005 roku o Marianie Woźniczce przypomniał nam Klub Jana Kiepury Sosnowcu w zorganizowanym wspólnie z Fundacją im. Jana Kiepury wieczorze wspomnień, prowadzonym przez Sławomira Pietrasa, dyrektora Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie. Podczas koncertu wystąpili: Adam Szerszeń - baryton oraz Bożena Grudzińska-Kubik- sopran. Na fortepianie akompaniował im Adrian Matula.

Piotr Dudała: Utworzył nową stronę „Marian Woźniczko (1915 - 1974). To jeden z najznakomitszych polskich barytonów XX wieku. Urodził się w Sosnowcu 16 kwietnia 1915 r. w rodzinie górniczej, jako syn ...”

2011-11-05T20:09:22Z

Utworzył nową stronę „Marian Woźniczko (1915 - 1974). To jeden z najznakomitszych polskich barytonów XX wieku. Urodził się w Sosnowcu 16 kwietnia 1915 r. w rodzinie górniczej, jako syn ...”

Nowa strona

Marian Woźniczko (1915 - 1974). To jeden z najznakomitszych polskich barytonów XX wieku. Urodził się w Sosnowcu 16 kwietnia 1915 r. w rodzinie górniczej, jako syn Józefa i Marianny z domu Rodek. Lata młodzieńcze spędził w Klimontowie. Już wtedy znany był z świetnego wykonywania partii solowych na różnych występach kościelnych i estradowych. Naukę śpiewu rozpoczął w swym rodzinnym mieście w Szkole Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w klasie prof. Ewy Horbaczewskiej. Dyplom uzyskał w 1939 roku i już kilka tygodni później zadebiutował na... dramatycznej scenie wojennej – jako żołnierz kampanii wrześniowej. W okresie okupacji został zesłany do obozu pracy w Westfalii; pracował jako górnik w Essen i Gelsenkirchen, a następnie w kopalni „Niwka” w Sosnowcu. Nie zaniedbywał nawet wtedy swego talentu.

Do śpiewania powrócił w 1945 roku. Tuż po wyzwoleniu Woźniczko podjął pracę solisty w Teatrze Muzycznym w Katowicach. Rozpoczyna też studia muzyczne, najpierw w Poznaniu, a potem we Wrocławiu. W czerwcu 1946 roku wygrywa wspólnie z Haliną Czerny-Stefańską konkurs wokalno-instrumentalny YMCA w Krakowie, co otwiera przed nim wielką karierę. Zostaje zaangażowany do Opery Dolnośląskiej we Wrocławiu, gdzie debiutuje rolą Germonta w „Traviacie”. W teatrze tym pozostaje do 1954 roku. Biografowie doliczyli się 18 premier z wiodącymi rolami Woźniczki. To jednak nie ostatnia scena, na której śpiewał. Występował później kolejno na deskach: Opery im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, Opery Warszawskiej, Opery Objazdowej, Teatru Wielkiego w Łodzi. Z zespołem opery poznańskiej odnosi także sukcesy na prestiżowych scenach operowych ZSRR, m.in. w Teatrze Wielkim w Moskwie. Śpiewał również na scenach operowych Rumunii, NRD i Szwecji. W 1973 podejmuje pracę pedagogiczną w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi. Marian Woźniczko zmarł 27 lipca 1974 roku. Spoczywa razem ze swoją żoną Zenobią, na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Jego repertuar sceniczny obejmował ok. 50 partii barytonowych i to na ogół pierwszoplanowych, w różnych operach oraz kilkaset pieśni różnych kompozytorów i epok. Woźniczko wyróżniał się pięknym, mocnym głosem, z miękką liryczną barwą i urzekającym tonem. Do historii polskiej sztuki operowej przeszły Jego wielkie kreacje w partiach tytułowych „Rigoletta” Verdiego, „Eugeniusza Oniegina” Czajkowskiego, „Kniazia Igora” Borodina, a także role Jochanaana w „Salome” R. Straussa, Janusza w „Halce” i Miecznika w „Strasznym Dworze” Moniuszki. Należał niewątpliwie do grona operowych znakomitości i nie bez kozery wielu mówiło o nim, że to drugi po Kiepurze złoty chłopak z Sosnowca.

W listopadzie 2005 roku o Marianie Woźniczce przypomniał nam Klub Jana Kiepury Sosnowcu w zorganizowanym wspólnie z Fundacją im. Jana Kiepury wieczorze wspomnień, prowadzonym przez Sławomira Pietrasa, dyrektora Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie. Podczas koncertu wystąpili: Adam Szerszeń - baryton oraz Bożena Grudzińska-Kubik- sopran. Na fortepianie akompaniował im Adrian Matula.