Pałac Mieroszewskich w Będzinie - Historia wersji

Krzysztof Poplawski o 21:06, 15 lis 2021

2021-11-15T21:06:39Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:06, 15 lis 2021
Linia 2:		Linia 2:
	'''Pałac Mieroszewskich w Będzinie'''		'''Pałac Mieroszewskich w Będzinie'''

	Barokowo - klasycystyczny Pałac Mieroszewskich w Będzinie - Gzichowie wzniesiono w I poł. XVIII jako siedzibę rodową, którą był przez przeszło 120 lat. Budowniczym pałacu był Kazimierz Mieroszewski - tytularny chorąży ks. siewierskiego, starosta siewierski i podstoli czernichowski.		Barokowo - klasycystyczny Pałac Mieroszewskich w Będzinie - Gzichowie wzniesiono w I poł. XVIII jako siedzibę rodową, którą był przez przeszło 120 lat. Budowniczym pałacu był [[Kazimierz Mieroszewski]] - tytularny chorąży ks. siewierskiego, starosta siewierski i podstoli czernichowski.

	[[:Kategoria:Mieroszewscy\|Ród Mieroszewskich , herbu ślepowron]], wywodził się Mieroszowic w ziemi łęczyckiej. W XV w. osiedlili się w ziemi krakowskiej. W ciągu kilkudziesięciu lat pozyskali też rozległe dobra na pograniczu małopolsko – śląskim, m.in. okolicy Mysłowic i w Gzichowie w Księstwie Siewierskim. Awans materialny i społeczny rodu utorował Wojciech Mieroszewski, który doszedł do stanowiska podwojewody krakowskiego. Jego syn Krzysztof (sekretarz króla Władysława IV) w 1678 r. utworzył ordynacje mysłowicką z dóbr odziedziczonych po stryjence Jadwidze. Drugi z synów – Jan objął urząd starosty i sędziego generalnego siewierskiego. Jana Mieroszewskiego, jako szlachcica (generous) z Małobądza, wymienia księga metrykalna Parafii św. Trójcy w zapisach z lat 1644 i 1647.

	Po śmierci Jana Mieroszewskiego w 1687 roku dobra gzichowskie objął Kazimierz - syn Jana i Benigny Estery baronówny Welczek. Kazimierz realizuje magnackie ambicje przodków - przy pomocy możnych braci, Jana Krzysztofa - I ordynata mysłowickiego i Jerzego Antoniego - kanonika krakowskiego, rozpoczyna budowę murowanej rezydencji, która przewyższała wszystkie dotychczasowe siedziby Mieroszewskich.

	Wzniesiony przez niego pałac był budowlą nieco skromniejszą niż ta, którą możemy dzisiaj podziwiać – typowym późnobarokowym, piętrowym pałacem; dwutraktowym, z dachem typu polskiego i okazałym frontonem. Na przedpolu pałacu znajdował się rozległy podjazd prowadzący do głównego wejścia, a od strony zachodniej schodzący tarasowo w dół park. W parku umieszczono – zachowane do dziś dwie barokowe rzeźby Bachusa i Bachantki. W ciągu wieków pałac był upiększany i rozbudowany stąd niejednolity charakter stylowy. W czasach Ludwiki Mieroszewskiej, na przełomie XVIII/XIX wieku został rozbudowany o jednotraktowe boczne skrzydła a w I poł. XIX w. kiedy majątek po przedwczesnej śmierci Ludwiki przechodzi w ręce jej męża Wincentego Siemieńskiego nastąpiła dalsza rozbudowa pałacu o dwie boczne oficyny, umieszczone po obu stronach podjazdu.		Wzniesiony przez niego pałac był budowlą nieco skromniejszą niż ta, którą możemy dzisiaj podziwiać – typowym późnobarokowym, piętrowym pałacem; dwutraktowym, z dachem typu polskiego i okazałym frontonem. Na przedpolu pałacu znajdował się rozległy podjazd prowadzący do głównego wejścia, a od strony zachodniej schodzący tarasowo w dół park. W parku umieszczono – zachowane do dziś dwie barokowe rzeźby Bachusa i Bachantki. W ciągu wieków pałac był upiększany i rozbudowany stąd niejednolity charakter stylowy. W czasach Ludwiki Mieroszewskiej, na przełomie XVIII/XIX wieku został rozbudowany o jednotraktowe boczne skrzydła a w I poł. XIX w. kiedy majątek po przedwczesnej śmierci Ludwiki przechodzi w ręce jej męża Wincentego Siemieńskiego nastąpiła dalsza rozbudowa pałacu o dwie boczne oficyny, umieszczone po obu stronach podjazdu.

Krzysztof Poplawski o 06:05, 15 lis 2021

2021-11-15T06:05:15Z

← poprzednia wersja		Wersja z 06:05, 15 lis 2021
Linia 4:		Linia 4:
	Barokowo - klasycystyczny Pałac Mieroszewskich w Będzinie - Gzichowie wzniesiono w I poł. XVIII jako siedzibę rodową, którą był przez przeszło 120 lat. Budowniczym pałacu był Kazimierz Mieroszewski - tytularny chorąży ks. siewierskiego, starosta siewierski i podstoli czernichowski.		Barokowo - klasycystyczny Pałac Mieroszewskich w Będzinie - Gzichowie wzniesiono w I poł. XVIII jako siedzibę rodową, którą był przez przeszło 120 lat. Budowniczym pałacu był Kazimierz Mieroszewski - tytularny chorąży ks. siewierskiego, starosta siewierski i podstoli czernichowski.

	Ród Mieroszewskich , herbu ślepowron, wywodził się Mieroszowic w ziemi łęczyckiej. W XV w. osiedlili się w ziemi krakowskiej. W ciągu kilkudziesięciu lat pozyskali też rozległe dobra na pograniczu małopolsko – śląskim, m.in. okolicy Mysłowic i w Gzichowie w Księstwie Siewierskim. Awans materialny i społeczny rodu utorował Wojciech Mieroszewski, który doszedł do stanowiska podwojewody krakowskiego. Jego syn Krzysztof (sekretarz króla Władysława IV) w 1678 r. utworzył ordynacje mysłowicką z dóbr odziedziczonych po stryjence Jadwidze. Drugi z synów – Jan objął urząd starosty i sędziego generalnego siewierskiego. Jana Mieroszewskiego, jako szlachcica (generous) z Małobądza, wymienia księga metrykalna Parafii św. Trójcy w zapisach z lat 1644 i 1647.		[[:Kategoria:Mieroszewscy\|Ród Mieroszewskich , herbu ślepowron]], wywodził się Mieroszowic w ziemi łęczyckiej. W XV w. osiedlili się w ziemi krakowskiej. W ciągu kilkudziesięciu lat pozyskali też rozległe dobra na pograniczu małopolsko – śląskim, m.in. okolicy Mysłowic i w Gzichowie w Księstwie Siewierskim. Awans materialny i społeczny rodu utorował Wojciech Mieroszewski, który doszedł do stanowiska podwojewody krakowskiego. Jego syn Krzysztof (sekretarz króla Władysława IV) w 1678 r. utworzył ordynacje mysłowicką z dóbr odziedziczonych po stryjence Jadwidze. Drugi z synów – Jan objął urząd starosty i sędziego generalnego siewierskiego. Jana Mieroszewskiego, jako szlachcica (generous) z Małobądza, wymienia księga metrykalna Parafii św. Trójcy w zapisach z lat 1644 i 1647.

	Po śmierci Jana Mieroszewskiego w 1687 roku dobra gzichowskie objął Kazimierz - syn Jana i Benigny Estery baronówny Welczek. Kazimierz realizuje magnackie ambicje przodków - przy pomocy możnych braci, Jana Krzysztofa - I ordynata mysłowickiego i Jerzego Antoniego - kanonika krakowskiego, rozpoczyna budowę murowanej rezydencji, która przewyższała wszystkie dotychczasowe siedziby Mieroszewskich.		Po śmierci Jana Mieroszewskiego w 1687 roku dobra gzichowskie objął Kazimierz - syn Jana i Benigny Estery baronówny Welczek. Kazimierz realizuje magnackie ambicje przodków - przy pomocy możnych braci, Jana Krzysztofa - I ordynata mysłowickiego i Jerzego Antoniego - kanonika krakowskiego, rozpoczyna budowę murowanej rezydencji, która przewyższała wszystkie dotychczasowe siedziby Mieroszewskich.

Piotr Dudała o 08:46, 11 cze 2021

2021-06-11T08:46:56Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:46, 11 cze 2021
Linia 12:		Linia 12:
	Wygląd fasady frontowej Pałacu z czasem ulegał wzbogaceniu. Ryzalit na osi głównej rozczłonkowano pilastrami z belkowaniem, a wejście zaakcentowano czterema kolumnami podtrzymującymi balkon. Słabo zaznaczone ryzality boczne zwieńczone zostały attykami z pseudobalustradami i wazonami. We wnętrzach pałacu posłużono się dwoma typami dekoracji: architektoniczno - rzeźbiarską występującą m.in. na kominkach, gzymsach wokół sufitów oraz dekoracją malarską. Polichromie zachowane w salonach reprezentacyjnych I piętra należą do najstarszych świeckich malowideł na terenie województwa.		Wygląd fasady frontowej Pałacu z czasem ulegał wzbogaceniu. Ryzalit na osi głównej rozczłonkowano pilastrami z belkowaniem, a wejście zaakcentowano czterema kolumnami podtrzymującymi balkon. Słabo zaznaczone ryzality boczne zwieńczone zostały attykami z pseudobalustradami i wazonami. We wnętrzach pałacu posłużono się dwoma typami dekoracji: architektoniczno - rzeźbiarską występującą m.in. na kominkach, gzymsach wokół sufitów oraz dekoracją malarską. Polichromie zachowane w salonach reprezentacyjnych I piętra należą do najstarszych świeckich malowideł na terenie województwa.

	Ostatnimi szlacheckimi właścicielami pałacu byli Mycielscy, którzy z powodu rosnącego zadłużenia sprzedali majątek w 1863 r. śląskiemu baronowi i potentatowi przemysłowemu Chrystianowi Gustawowi von Kramście. W 1890 r. jego spadkobiercy sprzedali pałac i posiadłości ziemskie Towarzystwu Kopalń Węgla i Zakładów Hutniczych Sosnowieckich, w którego posiadaniu był aż do II wojny światowej. Zaadaptowano go wtedy na biura i mieszkania dla osób zajmujących się administracją dóbr i lasów Towarzystwa. Od 1913 r. administratorem był Mieczysław Krąkowski. Po II wojnie światowej pałac użytkowany był przez organizacje rolnicze, a po renowacji w 1958 r. przeznaczony został na Dom Kultury Dzieci i Młodzieży. Od połowy lat 60-tych czyniono starania o zmianę jego funkcji i rozpoczęcie kompleksowej konserwacji całego zespołu. W marcu 1982 r. stał się siedzibą Muzeum Zagłębia w Będzinie. Zgromadzone w pałacu zbiory obejmują: sztukę, zbiory archeologiczne i etnograficzne. W muzeum organizowane są też wystawy czasowe, koncerty kameralne, lekcje muzealne, konkursy i zajęcia dla dzieci i młodzieży.		Ostatnimi szlacheckimi właścicielami pałacu byli Mycielscy, którzy z powodu rosnącego zadłużenia sprzedali majątek w 1863 r. śląskiemu baronowi i potentatowi przemysłowemu Chrystianowi Gustawowi von Kramście. W 1890 r. jego spadkobiercy sprzedali pałac i posiadłości ziemskie Towarzystwu Kopalń Węgla i Zakładów Hutniczych Sosnowieckich, w którego posiadaniu był aż do II wojny światowej. Zaadaptowano go wtedy na biura i mieszkania dla osób zajmujących się administracją dóbr i lasów Towarzystwa. Od 1913 r. administratorem był Mieczysław Krąkowski. Po II wojnie światowej pałac użytkowany był przez organizacje rolnicze, a po renowacji w 1958 r. przeznaczony został na Dom Kultury Dzieci i Młodzieży. Od połowy lat 60-tych czyniono starania o zmianę jego funkcji i rozpoczęcie kompleksowej konserwacji całego zespołu. W marcu 1982 r. stał się siedzibą Muzeum Zagłębia w Będzinie. Zgromadzone w pałacu zbiory obejmują: sztukę, zbiory archeologiczne i etnograficzne. W muzeum organizowane są też wystawy czasowe, koncerty kameralne, lekcje muzealne, konkursy i zajęcia dla dzieci i młodzieży.

			W parku znajdują się zabytkowe rzeźby, a mianowicie 2 późnobarokowe figury „Bachantka” (obiekt w rejestrze zabytków województwa śląskiego: B 63/68 z dnia 13 VIII 1968 (województwo katowickie)) oraz „Bachus” (obiekt w rejestrze zabytków województwa śląskiego: B 64/68 13 VIII 1968 (województwo katowickie)), pochodzące z początku XVIII wieku pełnoplastyczne rzeźby wykonane w kamieniu.

			Obiekt w rejestrze zabytków województwa śląskiego: A 178/06 (województwo śląskie); A 3/60 z dnia 23 II 1960 (województwo katowickie); A 314/50 z dnia 22 V 1950 (województwo śląsko–dąbrowskie).

			Współrzędne geograficzne: 50° 19' 43" N; 19° 07' 25" E


			''źródło: www.powiat.bedzin.pl''

Muzeum Zagłębia o 05:56, 18 kwi 2014

2014-04-18T05:56:58Z

← poprzednia wersja		Wersja z 05:56, 18 kwi 2014
Linia 4:		Linia 4:
	Barokowo - klasycystyczny Pałac Mieroszewskich w Będzinie - Gzichowie wzniesiono w I poł. XVIII jako siedzibę rodową, którą był przez przeszło 120 lat. Budowniczym pałacu był Kazimierz Mieroszewski - tytularny chorąży ks. siewierskiego, starosta siewierski i podstoli czernichowski.		Barokowo - klasycystyczny Pałac Mieroszewskich w Będzinie - Gzichowie wzniesiono w I poł. XVIII jako siedzibę rodową, którą był przez przeszło 120 lat. Budowniczym pałacu był Kazimierz Mieroszewski - tytularny chorąży ks. siewierskiego, starosta siewierski i podstoli czernichowski.

	Ród Mieroszewskich , herbu ślepowron, wywodził się Mieroszowic w ziemi łęczyckiej. W XV w. osiedlili się w ziemi krakowskiej. W ciągu kilkudziesięciu lat pozyskali też rozległe dobra na pograniczu małopolsko – śląskim, m.in. okolicy Mysłowic i w Gzichowie w Księstwie Siewierskim. Awans materialny i społeczny rodu utorował Wojciech Mieroszewski, który doszedł do stanowiska podwojewody krakowskiego. Jego syn Krzysztof ( sekretarz króla Władysława IV ) w 1678 r. utworzył ordynacje mysłowicką z dóbr odziedziczonych po stryjence Jadwidze. Drugi z synów – Jan objął urząd starosty i sędziego generalnego siewierskiego. Jana Mieroszewskiego, jako szlachcica (generous) z Małobądza, wymienia księga metrykalna Parafii św. Trójcy w zapisach z lat 1644 i 1647 .		Ród Mieroszewskich , herbu ślepowron, wywodził się Mieroszowic w ziemi łęczyckiej. W XV w. osiedlili się w ziemi krakowskiej. W ciągu kilkudziesięciu lat pozyskali też rozległe dobra na pograniczu małopolsko – śląskim, m.in. okolicy Mysłowic i w Gzichowie w Księstwie Siewierskim. Awans materialny i społeczny rodu utorował Wojciech Mieroszewski, który doszedł do stanowiska podwojewody krakowskiego. Jego syn Krzysztof (sekretarz króla Władysława IV) w 1678 r. utworzył ordynacje mysłowicką z dóbr odziedziczonych po stryjence Jadwidze. Drugi z synów – Jan objął urząd starosty i sędziego generalnego siewierskiego. Jana Mieroszewskiego, jako szlachcica (generous) z Małobądza, wymienia księga metrykalna Parafii św. Trójcy w zapisach z lat 1644 i 1647.

	Po śmierci Jana Mieroszewskiego w 1687 roku dobra gzichowskie objął Kazimierz - syn Jana i Benigny Estery baronówny Welczek. Kazimierz realizuje magnackie ambicje przodków - przy pomocy możnych braci, Jana Krzysztofa - I ordynata mysłowickiego i Jerzego Antoniego - kanonika krakowskiego, rozpoczyna budowę murowanej rezydencji, która przewyższała wszystkie dotychczasowe siedziby Mieroszewskich.		Po śmierci Jana Mieroszewskiego w 1687 roku dobra gzichowskie objął Kazimierz - syn Jana i Benigny Estery baronówny Welczek. Kazimierz realizuje magnackie ambicje przodków - przy pomocy możnych braci, Jana Krzysztofa - I ordynata mysłowickiego i Jerzego Antoniego - kanonika krakowskiego, rozpoczyna budowę murowanej rezydencji, która przewyższała wszystkie dotychczasowe siedziby Mieroszewskich.

Muzeum Zagłębia o 05:51, 18 kwi 2014

2014-04-18T05:51:28Z

← poprzednia wersja		Wersja z 05:51, 18 kwi 2014
Linia 2:		Linia 2:
	'''Pałac Mieroszewskich w Będzinie'''		'''Pałac Mieroszewskich w Będzinie'''

	Barokowo - klasycystyczny Pałac Mieroszewskich w Będzinie - Gzichowie wzniesiono w I poł XVIII jako siedzibę rodową, którą był przez ~~przeszło120~~ lat. Budowniczym pałacu był Kazimierz Mieroszewski - tytularny chorąży ks. siewierskiego, starosta siewierski i podstoli czernichowski.		Barokowo - klasycystyczny Pałac Mieroszewskich w Będzinie - Gzichowie wzniesiono w I poł. XVIII jako siedzibę rodową, którą był przez przeszło 120 lat. Budowniczym pałacu był Kazimierz Mieroszewski - tytularny chorąży ks. siewierskiego, starosta siewierski i podstoli czernichowski.

	Ród Mieroszewskich , herbu ślepowron, wywodził się Mieroszowic w ziemi łęczyckiej. W XV w. osiedlili się w ziemi krakowskiej. W ciągu kilkudziesięciu lat pozyskali też rozległe dobra na pograniczu małopolsko – śląskim, m.in. okolicy Mysłowic i w Gzichowie w Księstwie Siewierskim. Awans materialny i społeczny rodu utorował Wojciech Mieroszewski, który doszedł do stanowiska podwojewody krakowskiego. Jego syn Krzysztof ( sekretarz króla Władysława IV ) w 1678 r. utworzył ordynacje mysłowicką z dóbr odziedziczonych po stryjence Jadwidze. Drugi z synów – Jan objął urząd starosty i sędziego generalnego siewierskiego. Jana Mieroszewskiego, jako szlachcica (generous) z Małobądza, wymienia księga metrykalna Parafii św. Trójcy w zapisach z lat 1644 i 1647 .		Ród Mieroszewskich , herbu ślepowron, wywodził się Mieroszowic w ziemi łęczyckiej. W XV w. osiedlili się w ziemi krakowskiej. W ciągu kilkudziesięciu lat pozyskali też rozległe dobra na pograniczu małopolsko – śląskim, m.in. okolicy Mysłowic i w Gzichowie w Księstwie Siewierskim. Awans materialny i społeczny rodu utorował Wojciech Mieroszewski, który doszedł do stanowiska podwojewody krakowskiego. Jego syn Krzysztof ( sekretarz króla Władysława IV ) w 1678 r. utworzył ordynacje mysłowicką z dóbr odziedziczonych po stryjence Jadwidze. Drugi z synów – Jan objął urząd starosty i sędziego generalnego siewierskiego. Jana Mieroszewskiego, jako szlachcica (generous) z Małobądza, wymienia księga metrykalna Parafii św. Trójcy w zapisach z lat 1644 i 1647 .

	Po śmierci Jana Mieroszewskiego w 1687 roku dobra gzichowskie objął Kazimierz - syn Jana i Benigny Estery baronówny Welczek. Kazimierz realizuje magnackie ambicje przodków - przy pomocy możnych braci, Jana Krzysztofa - I ordynata mysłowickiego i Jerzego Antoniego- kanonika krakowskiego, rozpoczyna budowę murowanej rezydencji, która przewyższała wszystkie dotychczasowe siedziby Mieroszewskich.		Po śmierci Jana Mieroszewskiego w 1687 roku dobra gzichowskie objął Kazimierz - syn Jana i Benigny Estery baronówny Welczek. Kazimierz realizuje magnackie ambicje przodków - przy pomocy możnych braci, Jana Krzysztofa - I ordynata mysłowickiego i Jerzego Antoniego - kanonika krakowskiego, rozpoczyna budowę murowanej rezydencji, która przewyższała wszystkie dotychczasowe siedziby Mieroszewskich.

	Wzniesiony przez niego pałac był budowlą nieco skromniejszą niż ta, którą możemy dzisiaj podziwiać – typowym późnobarokowym, piętrowym pałacem; dwutraktowym, z dachem typu polskiego i okazałym frontonem. Na przedpolu pałacu znajdował się rozległy podjazd prowadzący do głównego wejścia, a od strony zachodniej schodzący tarasowo w dół park. W parku umieszczono – zachowane do dziś dwie barokowe rzeźby Bachusa i Bachantki. W ciągu wieków pałac był upiększany i rozbudowany stąd niejednolity charakter stylowy. W czasach Ludwiki Mieroszewskiej, na przełomie XVIII/XIX wieku został rozbudowany o jednotraktowe boczne skrzydła a w I poł. XIX w. kiedy majątek po przedwczesnej śmierci Ludwiki przechodzi w ręce jej męża Wincentego Siemieńskiego nastąpiła dalsza rozbudowa pałacu o dwie boczne oficyny, umieszczone po obu stronach podjazdu.		Wzniesiony przez niego pałac był budowlą nieco skromniejszą niż ta, którą możemy dzisiaj podziwiać – typowym późnobarokowym, piętrowym pałacem; dwutraktowym, z dachem typu polskiego i okazałym frontonem. Na przedpolu pałacu znajdował się rozległy podjazd prowadzący do głównego wejścia, a od strony zachodniej schodzący tarasowo w dół park. W parku umieszczono – zachowane do dziś dwie barokowe rzeźby Bachusa i Bachantki. W ciągu wieków pałac był upiększany i rozbudowany stąd niejednolity charakter stylowy. W czasach Ludwiki Mieroszewskiej, na przełomie XVIII/XIX wieku został rozbudowany o jednotraktowe boczne skrzydła a w I poł. XIX w. kiedy majątek po przedwczesnej śmierci Ludwiki przechodzi w ręce jej męża Wincentego Siemieńskiego nastąpiła dalsza rozbudowa pałacu o dwie boczne oficyny, umieszczone po obu stronach podjazdu.

Muzeum Zagłębia o 05:50, 18 kwi 2014

2014-04-18T05:50:10Z

← poprzednia wersja		Wersja z 05:50, 18 kwi 2014
Linia 4:		Linia 4:
	Barokowo - klasycystyczny Pałac Mieroszewskich w Będzinie - Gzichowie wzniesiono w I poł XVIII jako siedzibę rodową, którą był przez przeszło120 lat. Budowniczym pałacu był Kazimierz Mieroszewski - tytularny chorąży ks. siewierskiego, starosta siewierski i podstoli czernichowski.		Barokowo - klasycystyczny Pałac Mieroszewskich w Będzinie - Gzichowie wzniesiono w I poł XVIII jako siedzibę rodową, którą był przez przeszło120 lat. Budowniczym pałacu był Kazimierz Mieroszewski - tytularny chorąży ks. siewierskiego, starosta siewierski i podstoli czernichowski.

	Ród Mieroszewskich , herbu ślepowron, wywodził się Mieroszowic w ziemi łęczyckiej.		Ród Mieroszewskich , herbu ślepowron, wywodził się Mieroszowic w ziemi łęczyckiej. W XV w. osiedlili się w ziemi krakowskiej. W ciągu kilkudziesięciu lat pozyskali też rozległe dobra na pograniczu małopolsko – śląskim, m.in. okolicy Mysłowic i w Gzichowie w Księstwie Siewierskim. Awans materialny i społeczny rodu utorował Wojciech Mieroszewski, który doszedł do stanowiska podwojewody krakowskiego. Jego syn Krzysztof ( sekretarz króla Władysława IV ) w 1678 r. utworzył ordynacje mysłowicką z dóbr odziedziczonych po stryjence Jadwidze. Drugi z synów – Jan objął urząd starosty i sędziego generalnego siewierskiego. Jana Mieroszewskiego, jako szlachcica (generous) z Małobądza, wymienia księga metrykalna Parafii św. Trójcy w zapisach z lat 1644 i 1647 .
	W XV w. osiedlili się w ziemi krakowskiej. W ciągu kilkudziesięciu lat pozyskali też rozległe dobra na pograniczu małopolsko – śląskim, m.in. okolicy Mysłowic i w Gzichowie w Księstwie Siewierskim. Awans materialny i społeczny rodu utorował Wojciech Mieroszewski, który doszedł do stanowiska podwojewody krakowskiego. Jego syn Krzysztof ( sekretarz króla Władysława IV ) w 1678 r. utworzył ordynacje mysłowicką z dóbr odziedziczonych po stryjence Jadwidze. Drugi z synów – Jan objął urząd starosty i sędziego generalnego siewierskiego. Jana Mieroszewskiego, jako szlachcica (generous) z Małobądza, wymienia księga metrykalna Parafii św. Trójcy w zapisach z lat 1644 i 1647 .

	Po śmierci Jana Mieroszewskiego w 1687 roku dobra gzichowskie objął Kazimierz - syn Jana i Benigny Estery baronówny Welczek. Kazimierz realizuje magnackie ambicje przodków - przy pomocy możnych braci, Jana Krzysztofa - I ordynata mysłowickiego i Jerzego Antoniego- kanonika krakowskiego, rozpoczyna budowę murowanej rezydencji, która przewyższała wszystkie dotychczasowe siedziby Mieroszewskich.		Po śmierci Jana Mieroszewskiego w 1687 roku dobra gzichowskie objął Kazimierz - syn Jana i Benigny Estery baronówny Welczek. Kazimierz realizuje magnackie ambicje przodków - przy pomocy możnych braci, Jana Krzysztofa - I ordynata mysłowickiego i Jerzego Antoniego- kanonika krakowskiego, rozpoczyna budowę murowanej rezydencji, która przewyższała wszystkie dotychczasowe siedziby Mieroszewskich.
Linia 13:		Linia 12:
	Wygląd fasady frontowej Pałacu z czasem ulegał wzbogaceniu. Ryzalit na osi głównej rozczłonkowano pilastrami z belkowaniem, a wejście zaakcentowano czterema kolumnami podtrzymującymi balkon. Słabo zaznaczone ryzality boczne zwieńczone zostały attykami z pseudobalustradami i wazonami. We wnętrzach pałacu posłużono się dwoma typami dekoracji: architektoniczno - rzeźbiarską występującą m.in. na kominkach, gzymsach wokół sufitów oraz dekoracją malarską. Polichromie zachowane w salonach reprezentacyjnych I piętra należą do najstarszych świeckich malowideł na terenie województwa.		Wygląd fasady frontowej Pałacu z czasem ulegał wzbogaceniu. Ryzalit na osi głównej rozczłonkowano pilastrami z belkowaniem, a wejście zaakcentowano czterema kolumnami podtrzymującymi balkon. Słabo zaznaczone ryzality boczne zwieńczone zostały attykami z pseudobalustradami i wazonami. We wnętrzach pałacu posłużono się dwoma typami dekoracji: architektoniczno - rzeźbiarską występującą m.in. na kominkach, gzymsach wokół sufitów oraz dekoracją malarską. Polichromie zachowane w salonach reprezentacyjnych I piętra należą do najstarszych świeckich malowideł na terenie województwa.

	Ostatnimi szlacheckimi właścicielami pałacu byli Mycielscy, którzy z powodu rosnącego zadłużenia sprzedali majątek w 1863 r. śląskiemu baronowi i potentatowi przemysłowemu Chrystianowi Gustawowi von Kramście. W 1890 r. jego spadkobiercy sprzedali pałac i posiadłości ziemskie Towarzystwu Kopalń Węgla i Zakładów Hutniczych Sosnowieckich, w którego posiadaniu był aż do II wojny światowej. Zaadaptowano go wtedy na biura i mieszkania dla osób zajmujących się administracją dóbr i lasów Towarzystwa. Od 1913 r. administratorem był Mieczysław Krąkowski. Po II wojnie światowej pałac użytkowany był przez organizacje rolnicze, a po renowacji w 1958 r. przeznaczony został na Dom Kultury Dzieci i Młodzieży. Od połowy lat 60-tych czyniono starania o zmianę jego funkcji i rozpoczęcie kompleksowej konserwacji całego zespołu. W marcu 1982 r. stał się siedzibą Muzeum Zagłębia w Będzinie.		Ostatnimi szlacheckimi właścicielami pałacu byli Mycielscy, którzy z powodu rosnącego zadłużenia sprzedali majątek w 1863 r. śląskiemu baronowi i potentatowi przemysłowemu Chrystianowi Gustawowi von Kramście. W 1890 r. jego spadkobiercy sprzedali pałac i posiadłości ziemskie Towarzystwu Kopalń Węgla i Zakładów Hutniczych Sosnowieckich, w którego posiadaniu był aż do II wojny światowej. Zaadaptowano go wtedy na biura i mieszkania dla osób zajmujących się administracją dóbr i lasów Towarzystwa. Od 1913 r. administratorem był Mieczysław Krąkowski. Po II wojnie światowej pałac użytkowany był przez organizacje rolnicze, a po renowacji w 1958 r. przeznaczony został na Dom Kultury Dzieci i Młodzieży. Od połowy lat 60-tych czyniono starania o zmianę jego funkcji i rozpoczęcie kompleksowej konserwacji całego zespołu. W marcu 1982 r. stał się siedzibą Muzeum Zagłębia w Będzinie. Zgromadzone w pałacu zbiory obejmują: sztukę, zbiory archeologiczne i etnograficzne. W muzeum organizowane są też wystawy czasowe, koncerty kameralne, lekcje muzealne, konkursy i zajęcia dla dzieci i młodzieży.
	Zgromadzone w pałacu zbiory obejmują: sztukę, zbiory archeologiczne i etnograficzne. W muzeum organizowane są też wystawy czasowe, koncerty kameralne, lekcje muzealne, konkursy i zajęcia dla dzieci i młodzieży.

Muzeum Zagłębia o 05:48, 18 kwi 2014

2014-04-18T05:48:32Z

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 01.JPG|thumb|400px|[[Pałac Mieroszewskich w Będzinie|Pałac Mieroszewskich]]]]
-Pałac Mieroszewskich w Będzinie ...
+'''Pałac Mieroszewskich w Będzinie'''
 ==Wnętrza pałacu==

Dariusz JUREK o 21:00, 13 mar 2012

2012-03-13T21:00:41Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:00, 13 mar 2012
Linia 4:		Linia 4:
	==Wnętrza pałacu==		==Wnętrza pałacu==
	<gallery>		<gallery>
	Plik:~~Brak zdjęcia~~.~~jpg~~		Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 101.JPG
			Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 102.JPG
			Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 103.JPG
			Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 104.JPG
			Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 105.JPG
			Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 106.JPG
			Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 107.JPG
			Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 108.JPG
			Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 109.JPG
			Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 110.JPG
	</gallery>		</gallery>

Dariusz JUREK o 20:57, 13 mar 2012

2012-03-13T20:57:52Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:57, 13 mar 2012
Linia 1:		Linia 1:
	[[Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 01.JPG\|thumb\|400px\|[[Pałac Mieroszewskich w Będzinie\|Pałac Mieroszewskich]]]]		[[Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 01.JPG\|thumb\|400px\|[[Pałac Mieroszewskich w Będzinie\|Pałac Mieroszewskich]]]]
	Pałac Mieroszewskich w Będzinie ...		Pałac Mieroszewskich w Będzinie ...

			==Wnętrza pałacu==
			<gallery>
			Plik:Brak zdjęcia.jpg

			</gallery>

Dariusz JUREK o 20:45, 28 sty 2012

2012-01-28T20:45:03Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:45, 28 sty 2012
Linia 1:		Linia 1:
	[[Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 01.JPG\|thumb\|400px\|[[Pałac Mieroszewskich w Będzinie\|Pałac Mieroszewskich]]]]		[[Plik:Będzin Pałac Mieroszewskich 01.JPG\|thumb\|400px\|[[Pałac Mieroszewskich w Będzinie\|Pałac Mieroszewskich]]]]
	Pałac Mieroszewskich w Będzinie ...		Pałac Mieroszewskich w Będzinie ...
	[[Kategoria:Pałace i ~~Dwory~~\|Będzin]]

			[[Kategoria:Zabytki\|Będzin, Pałac Mieroszewskich]]
			[[Kategoria:Pałace i dwory\|Będzin, Pałac Mieroszewskich]]
			[[Kategoria:Zabytki powiatu będzińskiego\|Będzin, Pałac Mieroszewskich]]
			[[Kategoria:Pałace i dwory powiatu będzińskiego\|Będzin, Pałac Mieroszewskich]]
			[[Kategoria:Zabytki Będzina\|Pałac Mieroszewskich]]