Prolog (Andrzej Niemojewski) - Historia wersji

Dariusz JUREK: /* Prolog */

2014-07-15T09:07:52Z

Prolog

@@ Linia 205: / Linia 205: @@
 ''Nie tam poezja, gdzie słoneczne światy''
-.........
+''I woniejące dolinami kwiaty,''
-cdn.
+''Gdzie lubym czarem pieści wiosna świeża,''
 [[Kategoria:Biblioteka Zagłębiaka]]

Dariusz JUREK: /* Prolog */

2014-07-15T08:51:02Z

Prolog

@@ Linia 76: / Linia 76: @@
 Z prawej wychodzą na scenę '''Skarbnik'''  i '''Geniusz Sztuki'''. Skarbnik, starzec zupełnie łysy, z białą brodą po pas, w dużych okularach, spoza których rzuca w bok badawcze spojrzenia, w stroju starszego sztygara, bardzo pochylony, podpiera się kilofem, w lewej ręce czapka górnicza. Geniusz w postaci młodzieńca w greckim stroju, maska aktorska w lewej ręce, ukazuje się na tle światłości, staje zdumiony i mówi.
-'''Geniusz Sztuki:'''
+'''GENIUSZ SZTUKI:'''
 ''Dokąd mnie wiedziesz, Skarbniku ponury,''
@@ Linia 116: / Linia 116: @@
 '''SKARBNIK (wybuchając śmiechem, nie bez ironii):'''
 .........

Loukas: Kategoria BZ, przebudowa, redakcyjne.

2014-07-14T20:03:25Z

Kategoria BZ, przebudowa, redakcyjne.

← poprzednia wersja		Wersja z 20:03, 14 lip 2014
Linia 1:		Linia 1:
	~~[[Plik:~~Teatr ~~Zagłębia03~~.jpg\|~~thumb~~\|~~400px~~\|~~recht~~\|Teatr ~~Zimowy~~ w ~~Sosnowcu. Fotografia z~~ [[~~1898~~]] ~~roku~~]]		{{Biblioteka Zagłębiaka infobox
			\| okładka = Prolog przedstawienie Zemsta Teatr Zagłębia 0001.jpg
			\| tytuł = Prolog
			\| autor = [[Andrzej Niemojewski]]
			\| liczba stron =
			\| format =
			\| rok wydania = [[1897]]
			\| miejsce wydania = [[Sosnowiec]]
			\| wydawca =
			\| www =
			}}
			==Informacje==
			'''Prolog''' - krótka forma teatralna napisana z okazji otwarcia [[Teatr Zagłębia (Sosnowiec)\|Teatru]] w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] przez poetę [[Andrzej Niemojewski\|Andrzeja Niemojewskiego]]. ''Prolog'' oparty został na motywach zagłębiowskiego folkloru górniczego. Sławił "geniusz" sztuki i jego sojusz ze światem pracy.

	==[[Teatr Zagłębia (Sosnowiec)\|~~Teatr~~ w Sosnowcu]]==		==Otwarcie [[Teatr Zagłębia (Sosnowiec)\|Teatru w Sosnowcu]]==
			W dniu [[6 lutego]] [[1897]] roku w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] odbyło się uroczyste otwarcie [[Teatr Zagłębia (Sosnowiec)\|Teatru zwanego wówczas Zimowym]]. Miejscowy zespół amatorski, pod kierunkiem [[Kazimierz Lesiewicz\|Kazimierza Lesiewicza]], wystawił wówczas ''Zemstę'' Aleksandra Fredry.
	W dniu [[6 lutego]] [[1897]] roku, w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] odbyło się uroczyste otwarcie [[Teatr Zagłębia (Sosnowiec)\|Teatru zwanego wówczas Zimowym]]. Miejscowy zespół amatorski, pod kierunkiem [[Kazimierz Lesiewicz\|Kazimierza Lesiewicza]], wystawił ''Zemstę'' Aleksandra Fredry.

	Spektakl ten poprzedziła ~~jednak~~ inscenizacja ''~~'''"~~Prologu~~"'''~~'' - ~~krótkiej formy teatralnej napisanej specjalnie na tą okazję przez poetę~~ [[Andrzej Niemojewski\|Andrzeja Niemojewskiego]]. Dopiero następnego dnia, [[7 lutego]] [[1897]] teatr objął jego pierwszy dyrektor: [[Czesław Teofil Janowski]], który przybył do [[Sosnowiec\|Sosnowca]] z własnym zawodowym zespołem aktorskim.		Spektakl ten poprzedziła inscenizacja ''Prologu'' - autorstwa poety [[Andrzej Niemojewski\|Andrzeja Niemojewskiego]]. Dopiero następnego dnia tj. [[7 lutego]] [[1897]] teatr objął jego pierwszy dyrektor: [[Czesław Teofil Janowski]], który przybył do [[Sosnowiec\|Sosnowca]] z własnym zawodowym zespołem aktorskim.

	~~'''''"~~Prolog~~"''''' oparty został na motywach zagłębiowskiego folkloru górniczego, sławił "geniusz" sztuki i jego sojusz ze światem pracy.~~		==Prolog==
			Opis sceny:<br>
	==Opis sceny==
	Po lewej od widza odkrywka kopalni z wychodzącym na powierzchnię chodnikiem, w którym		Po lewej od widza odkrywka kopalni z wychodzącym na powierzchnię chodnikiem, w którym
	rozlegają się uderzenia kilofów. Bije z niego światło lampek. Dokoła bryły węgla i łupku, kilka porzuconych oskardów, wózek górniczy. W głębi lesista okolica. Po prawej zielone wzgórze i droga, ginąca za sceną. Lewa strona tonie w mroku.		rozlegają się uderzenia kilofów. Bije z niego światło lampek. Dokoła bryły węgla i łupku, kilka porzuconych oskardów, wózek górniczy. W głębi lesista okolica. Po prawej zielone wzgórze i droga, ginąca za sceną. Lewa strona tonie w mroku.

	Z prawej strony ponad wzgórzem rozpina się światłość. W chwili po podniesieniu zasłony wynurza się z chodnika górnik, podnosi rękę do czoła, patrzy pod światłość i wydawszy stłumiony okrzyk zawraca się do chodnika, kiwając w głąb na innych. Rozlega się tam z kolei gwar głosów, huk kilofów milknie. Kilku górników wychyla się z chodnika, wszyscy patrzą z wyrazem zdumienia w kierunku wzgórza, nad którym rozpięta jasność, wołając pół okrzykami jeden przez drugiego.		Z prawej strony ponad wzgórzem rozpina się światłość. W chwili po podniesieniu zasłony wynurza się z chodnika górnik, podnosi rękę do czoła, patrzy pod światłość i wydawszy stłumiony okrzyk zawraca się do chodnika, kiwając w głąb na innych. Rozlega się tam z kolei gwar głosów, huk kilofów milknie. Kilku górników wychyla się z chodnika, wszyscy patrzą z wyrazem zdumienia w kierunku wzgórza, nad którym rozpięta jasność, wołając pół okrzykami jeden przez drugiego.
			[[Plik:Teatr Zagłębia03.jpg\|thumb\|300px\|recht\|Teatr Zimowy w Sosnowcu. Fotografia z [[1898]] roku]]
	'''GÓRNICY: '''		'''GÓRNICY: '''

Linia 110:		Linia 120:

	cdn.		cdn.


			[[Kategoria:Biblioteka Zagłębiaka]]

Dariusz JUREK: /* Opis sceny */

2014-07-12T17:21:52Z

Opis sceny

← poprzednia wersja		Wersja z 17:21, 12 lip 2014
Linia 64:		Linia 64:
	Górnicy kryją się w głębi chodnika, ale wychylają głowy, kiwając ku sobie na znak przestrachu i zdziwienia. Potem nikną w chodniku zupełnie i dopiero w ciągu dalszej akcji, powodowani ciekawością, znowu wychylają się, zrazu trwożnie, potem nieco śmielej.		Górnicy kryją się w głębi chodnika, ale wychylają głowy, kiwając ku sobie na znak przestrachu i zdziwienia. Potem nikną w chodniku zupełnie i dopiero w ciągu dalszej akcji, powodowani ciekawością, znowu wychylają się, zrazu trwożnie, potem nieco śmielej.

	Z prawej wychodzą a scenę '''Skarbnik''' i '''Geniusz Sztuki'''. Skarbnik, starzec zupełnie łysy, z białą brodą po pas, w dużych okularach, spoza których rzuca w bok badawcze spojrzenia, w stroju starszego sztygara, bardzo pochylony, podpiera się kilofem, w lewej ręce czapka górnicza. Geniusz w postaci młodzieńca w greckim stroju, maska aktorska w lewej ręce, ukazuje się na tle światłości, staje zdumiony i mówi.		Z prawej wychodzą na scenę '''Skarbnik''' i '''Geniusz Sztuki'''. Skarbnik, starzec zupełnie łysy, z białą brodą po pas, w dużych okularach, spoza których rzuca w bok badawcze spojrzenia, w stroju starszego sztygara, bardzo pochylony, podpiera się kilofem, w lewej ręce czapka górnicza. Geniusz w postaci młodzieńca w greckim stroju, maska aktorska w lewej ręce, ukazuje się na tle światłości, staje zdumiony i mówi.

	'''Geniusz Sztuki:'''		'''Geniusz Sztuki:'''

Dariusz JUREK o 17:17, 12 lip 2014

2014-07-12T17:17:53Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:17, 12 lip 2014
Linia 1:		Linia 1:
			[[Plik:Teatr Zagłębia03.jpg\|thumb\|400px\|recht\|Teatr Zimowy w Sosnowcu. Fotografia z [[1898]] roku]]

			==[[Teatr Zagłębia (Sosnowiec)\|Teatr w Sosnowcu]]==

	W dniu [[6 lutego]] [[1897]] roku, w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] odbyło się uroczyste otwarcie [[Teatr Zagłębia (Sosnowiec)\|Teatru zwanego wówczas Zimowym]]. Miejscowy zespół amatorski, pod kierunkiem [[Kazimierz Lesiewicz\|Kazimierza Lesiewicza]], wystawił ''Zemstę'' Aleksandra Fredry.		W dniu [[6 lutego]] [[1897]] roku, w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] odbyło się uroczyste otwarcie [[Teatr Zagłębia (Sosnowiec)\|Teatru zwanego wówczas Zimowym]]. Miejscowy zespół amatorski, pod kierunkiem [[Kazimierz Lesiewicz\|Kazimierza Lesiewicza]], wystawił ''Zemstę'' Aleksandra Fredry.

Dariusz JUREK o 17:13, 12 lip 2014

2014-07-12T17:13:47Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:13, 12 lip 2014
Linia 1:		Linia 1:
	W dniu [[6 lutego]] [[1897]] roku, w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] odbyło się uroczyste otwarcie Teatru zwanego wówczas Zimowym. Miejscowy zespół amatorski, pod kierunkiem [[Kazimierz Lesiewicz\|Kazimierza Lesiewicza]], wystawił ''Zemstę'' Aleksandra Fredry.		W dniu [[6 lutego]] [[1897]] roku, w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] odbyło się uroczyste otwarcie [[Teatr Zagłębia (Sosnowiec)\|Teatru zwanego wówczas Zimowym]]. Miejscowy zespół amatorski, pod kierunkiem [[Kazimierz Lesiewicz\|Kazimierza Lesiewicza]], wystawił ''Zemstę'' Aleksandra Fredry.

	Spektakl ten poprzedziła jednak inscenizacja '''''"Prologu"''''' - krótkiej formy teatralnej napisanej specjalnie na tą okazję przez poetę [[Andrzej Niemojewski\|Andrzeja Niemojewskiego]]. Dopiero następnego dnia, [[7 lutego]] [[1897]] teatr objął jego pierwszy dyrektor: [[Czesław Teofil Janowski]], który przybył do [[Sosnowiec\|Sosnowca]] z własnym zawodowym zespołem aktorskim.		Spektakl ten poprzedziła jednak inscenizacja '''''"Prologu"''''' - krótkiej formy teatralnej napisanej specjalnie na tą okazję przez poetę [[Andrzej Niemojewski\|Andrzeja Niemojewskiego]]. Dopiero następnego dnia, [[7 lutego]] [[1897]] teatr objął jego pierwszy dyrektor: [[Czesław Teofil Janowski]], który przybył do [[Sosnowiec\|Sosnowca]] z własnym zawodowym zespołem aktorskim.

Dariusz JUREK: /* Opis sceny */

2014-07-12T17:12:07Z

Opis sceny

← poprzednia wersja		Wersja z 17:12, 12 lip 2014
Linia 9:		Linia 9:
	rozlegają się uderzenia kilofów. Bije z niego światło lampek. Dokoła bryły węgla i łupku, kilka porzuconych oskardów, wózek górniczy. W głębi lesista okolica. Po prawej zielone wzgórze i droga, ginąca za sceną. Lewa strona tonie w mroku.		rozlegają się uderzenia kilofów. Bije z niego światło lampek. Dokoła bryły węgla i łupku, kilka porzuconych oskardów, wózek górniczy. W głębi lesista okolica. Po prawej zielone wzgórze i droga, ginąca za sceną. Lewa strona tonie w mroku.

	Z prawej strony ponad wzgórzem rozpina się światłość. W chwili po podniesieniu zasłony wynurza się z chodnika górnik, podnosi rękę do czoła, patrzy pod światłość i wydawszy stłumiony okrzyk zawraca się do chodnika, kiwając w głąb na innych. Rozlega się tam z kolei gwar głosów, huk kilofów milknie. Kilku górników wychyla się z chodnika, wszyscy patrzą z wyrazem zdumienia w kierunku wzgórza, nad którym rozpięta jasność, wołając pół okrzykami jeden przez drugiego:		Z prawej strony ponad wzgórzem rozpina się światłość. W chwili po podniesieniu zasłony wynurza się z chodnika górnik, podnosi rękę do czoła, patrzy pod światłość i wydawszy stłumiony okrzyk zawraca się do chodnika, kiwając w głąb na innych. Rozlega się tam z kolei gwar głosów, huk kilofów milknie. Kilku górników wychyla się z chodnika, wszyscy patrzą z wyrazem zdumienia w kierunku wzgórza, nad którym rozpięta jasność, wołając pół okrzykami jeden przez drugiego.

	'''~~(Górnicy)~~'''		'''GÓRNICY: '''

	''- Skarbnik!''		''- Skarbnik!''
Linia 60:		Linia 60:
	Górnicy kryją się w głębi chodnika, ale wychylają głowy, kiwając ku sobie na znak przestrachu i zdziwienia. Potem nikną w chodniku zupełnie i dopiero w ciągu dalszej akcji, powodowani ciekawością, znowu wychylają się, zrazu trwożnie, potem nieco śmielej.		Górnicy kryją się w głębi chodnika, ale wychylają głowy, kiwając ku sobie na znak przestrachu i zdziwienia. Potem nikną w chodniku zupełnie i dopiero w ciągu dalszej akcji, powodowani ciekawością, znowu wychylają się, zrazu trwożnie, potem nieco śmielej.

	Z prawej wychodzą a scenę '''Skarbnik''' i '''Geniusz Sztuki'''. Skarbnik, starzec zupełnie łysy, z białą brodą po pas, w dużych okularach, spoza których rzuca w bok badawcze spojrzenia, w stroju starszego sztygara, bardzo pochylony, podpiera się kilofem, w lewej ręce czapka górnicza. Geniusz w postaci młodzieńca w greckim stroju, maska aktorska w lewej ręce, ukazuje się na tle światłości, staje zdumiony i mówi:		Z prawej wychodzą a scenę '''Skarbnik''' i '''Geniusz Sztuki'''. Skarbnik, starzec zupełnie łysy, z białą brodą po pas, w dużych okularach, spoza których rzuca w bok badawcze spojrzenia, w stroju starszego sztygara, bardzo pochylony, podpiera się kilofem, w lewej ręce czapka górnicza. Geniusz w postaci młodzieńca w greckim stroju, maska aktorska w lewej ręce, ukazuje się na tle światłości, staje zdumiony i mówi.

	'''(Geniusz Sztuki)'''		'''Geniusz Sztuki:'''

	''Dokąd mnie wiedziesz, Skarbniku ponury,''		''Dokąd mnie wiedziesz, Skarbniku ponury,''
Linia 93:		Linia 93:

	''A ręka w gorzkiej, życiowej potrzebie''		''A ręka w gorzkiej, życiowej potrzebie''

			''Czyż będzie sięgać gwiazd na sztuki niebie,''

			''Kiedy je liczy wciąż na swojej dłoni''

			''I z całym trzosem inne niebo dzwoni?!''


			'''SKARBNIK (wybuchając śmiechem, nie bez ironii):'''

	.........		.........

	cdn.		cdn.

Dariusz JUREK: /* Opis sceny */

2014-07-12T17:06:15Z

Opis sceny

← poprzednia wersja		Wersja z 17:06, 12 lip 2014
Linia 40:		Linia 40:

	'''(Górnicy uspakajają się)'''		'''(Górnicy uspakajają się)'''

			''- Co ty gadasz; nie Skarbnik! Skarbnik, jak tu stoję, Skarbnik! Jeno dziś w śtajgrowskim przebraniu, broda konopiata po pas!''

			''- Jej, jej, jej, jej!''

			''- Kogoś cięgiem oprowadza, taką jasną postać, nic jeno oprowadza a wszystko pokazuje. Teraz znikli za górką. Już ich ludzie widzieli. Powiadali mi, co się ten jasny duch ociągał a Skabnik muino odpowiadał: "Nic to, pójdź dalej!" I na wszystkie strony w okolusieńko kilofem pokazywał i śmiał się. Cięgiem oprowadzał i śmiał się!''

			''- Matko Boża, idą znów!''

			''- Idą, idą, idą!''

			''- Prościusieńko na nas idą! Skarbnik chichocze a on duch taki jasny jak belka żelazna z ognia wyjęta! Oj, oj, ojoj! Nie, nie mogę patrzeć, bo oślepnę, albo jeszcze gorzej!''

			''- Ludzie, uciekajcie!''

			''- Schowajmy się do chodnika!''


			Górnicy kryją się w głębi chodnika, ale wychylają głowy, kiwając ku sobie na znak przestrachu i zdziwienia. Potem nikną w chodniku zupełnie i dopiero w ciągu dalszej akcji, powodowani ciekawością, znowu wychylają się, zrazu trwożnie, potem nieco śmielej.

			Z prawej wychodzą a scenę '''Skarbnik''' i '''Geniusz Sztuki'''. Skarbnik, starzec zupełnie łysy, z białą brodą po pas, w dużych okularach, spoza których rzuca w bok badawcze spojrzenia, w stroju starszego sztygara, bardzo pochylony, podpiera się kilofem, w lewej ręce czapka górnicza. Geniusz w postaci młodzieńca w greckim stroju, maska aktorska w lewej ręce, ukazuje się na tle światłości, staje zdumiony i mówi:

			'''(Geniusz Sztuki)'''

			''Dokąd mnie wiedziesz, Skarbniku ponury,''

			''Z przybytków Sztuki, Piękna i Natchnienia,''

			''Wieczystej wiosny, i kwiatów, i sławy?''

			''Tu dymem czarnym pokryte lazury,''

			''Grzmi burza maszyn, wre trud bez wytchnienia,''

			''Posępność w twarzach, wzrok nieufny, mgławy!''

			''Gdziekolwiek stopą dotknę suchej ziemi,''

			''Wyrasta węgiel bryłami czarnymi!''

			''Wyciągam ręce i cofam z odrazą,''

			''Bo wszędzie zimne, nieczułe żelazo!''

			''Tu i pierś ludzka musi być jak bryła''

			''I od skał twardsza, gdy je pokruszyła,''

			''Źrenica chłodna na blasków potoki,''

			''Kiedy spod słońca bieży w kopalń mroki''

			''A ręka w gorzkiej, życiowej potrzebie''

			.........

			cdn.

Dariusz JUREK: /* Opis sceny */

2014-07-12T16:42:18Z

Opis sceny

← poprzednia wersja		Wersja z 16:42, 12 lip 2014
Linia 10:		Linia 10:

	Z prawej strony ponad wzgórzem rozpina się światłość. W chwili po podniesieniu zasłony wynurza się z chodnika górnik, podnosi rękę do czoła, patrzy pod światłość i wydawszy stłumiony okrzyk zawraca się do chodnika, kiwając w głąb na innych. Rozlega się tam z kolei gwar głosów, huk kilofów milknie. Kilku górników wychyla się z chodnika, wszyscy patrzą z wyrazem zdumienia w kierunku wzgórza, nad którym rozpięta jasność, wołając pół okrzykami jeden przez drugiego:		Z prawej strony ponad wzgórzem rozpina się światłość. W chwili po podniesieniu zasłony wynurza się z chodnika górnik, podnosi rękę do czoła, patrzy pod światłość i wydawszy stłumiony okrzyk zawraca się do chodnika, kiwając w głąb na innych. Rozlega się tam z kolei gwar głosów, huk kilofów milknie. Kilku górników wychyla się z chodnika, wszyscy patrzą z wyrazem zdumienia w kierunku wzgórza, nad którym rozpięta jasność, wołając pół okrzykami jeden przez drugiego:

			'''(Górnicy)'''

			''- Skarbnik!''

			''- To nie Skarbnik!''

			''- Ale Skarbnik, na pewno Skarbnik!''

			''- Ola Boga!''

			''- Uciekaj, kto żyw!''

			''- Nieszczęście nam przyniesie!''

			''- Święta Barburko, patronko górników, miej nas w swojej opiece!''

			'''(Małe zamieszanie wśród górników)'''

			''- Nie uciekajcie! Skarbnik Was nie zje!''

			''- Kogoś Skarbnik prowadzi!''

			''- Jakiś duch z nim idzie!''

			''- Teraz nic nie widać!''

			''- Ech, to nie był Skarbnik...''

			'''(Górnicy uspakajają się)'''

Dariusz JUREK o 16:32, 12 lip 2014

2014-07-12T16:32:19Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:32, 12 lip 2014
Linia 1:		Linia 1:
	W dniu [[6 lutego]] [[1897]] roku, w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] odbyło się uroczyste otwarcie Teatru zwanego wówczas Zimowym. Miejscowy zespół amatorski, pod kierunkiem [[Kazimierz Lesiewicz\|Kazimierza Lesiewicza]], wystawił ''Zemstę'' Aleksandra Fredry.		W dniu [[6 lutego]] [[1897]] roku, w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] odbyło się uroczyste otwarcie Teatru zwanego wówczas Zimowym. Miejscowy zespół amatorski, pod kierunkiem [[Kazimierz Lesiewicz\|Kazimierza Lesiewicza]], wystawił ''Zemstę'' Aleksandra Fredry.

	Spektakl ten poprzedziła jednak inscenizacja '''''"Prologu"''''' - krótkiej formy ~~scenicznej~~ napisanej specjalnie na tą okazję przez poetę [[Andrzej Niemojewski\|Andrzeja Niemojewskiego]]. Dopiero następnego dnia, [[7 lutego]] [[1897]] teatr objął jego pierwszy dyrektor: [[Czesław Teofil Janowski]], który przybył do [[Sosnowiec\|Sosnowca]] z własnym zawodowym zespołem aktorskim.		Spektakl ten poprzedziła jednak inscenizacja '''''"Prologu"''''' - krótkiej formy teatralnej napisanej specjalnie na tą okazję przez poetę [[Andrzej Niemojewski\|Andrzeja Niemojewskiego]]. Dopiero następnego dnia, [[7 lutego]] [[1897]] teatr objął jego pierwszy dyrektor: [[Czesław Teofil Janowski]], który przybył do [[Sosnowiec\|Sosnowca]] z własnym zawodowym zespołem aktorskim.

			'''''"Prolog"''''' oparty został na motywach zagłębiowskiego folkloru górniczego, sławił "geniusz" sztuki i jego sojusz ze światem pracy.

			==Opis sceny==
			Po lewej od widza odkrywka kopalni z wychodzącym na powierzchnię chodnikiem, w którym
			rozlegają się uderzenia kilofów. Bije z niego światło lampek. Dokoła bryły węgla i łupku, kilka porzuconych oskardów, wózek górniczy. W głębi lesista okolica. Po prawej zielone wzgórze i droga, ginąca za sceną. Lewa strona tonie w mroku.

			Z prawej strony ponad wzgórzem rozpina się światłość. W chwili po podniesieniu zasłony wynurza się z chodnika górnik, podnosi rękę do czoła, patrzy pod światłość i wydawszy stłumiony okrzyk zawraca się do chodnika, kiwając w głąb na innych. Rozlega się tam z kolei gwar głosów, huk kilofów milknie. Kilku górników wychyla się z chodnika, wszyscy patrzą z wyrazem zdumienia w kierunku wzgórza, nad którym rozpięta jasność, wołając pół okrzykami jeden przez drugiego: