Unia Strzemieszyce - Historia wersji

Kronikarz: /* Lata 1937 - 1939 */

2023-12-29T11:47:34Z

Lata 1937 - 1939

← poprzednia wersja		Wersja z 11:47, 29 gru 2023
Linia 183:		Linia 183:
	\|-		\|-
	\| ALIGN=center\|[[Warta Zawiercie (piłka nożna) - Sezon 1938/1939\|'''1938/1939''']]		\| ALIGN=center\|[[Warta Zawiercie (piłka nożna) - Sezon 1938/1939\|'''1938/1939''']]
	\| ALIGN=center\|[[[Zagłębiowski Okręgowy Związek Piłki Nożnej\|ZOZPN]]		\| ALIGN=center\|[[Zagłębiowski Okręgowy Związek Piłki Nożnej\|ZOZPN]]
	\| ALIGN=center\|		\| ALIGN=center\|
	\| ALIGN=center\|		\| ALIGN=center\|

Kronikarz: /* Lata 1934 - 1937 */

2023-12-29T11:47:19Z

Lata 1934 - 1937

← poprzednia wersja		Wersja z 11:47, 29 gru 2023
Linia 156:		Linia 156:
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|-
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|-
	\| ALIGN=center\|Brak końcowej tabeli rozgrywek		\| ALIGN=center\|Jako Brygada Strzemieszyce. Brak końcowej tabeli rozgrywek
	\|}		\|}

Kronikarz o 11:46, 29 gru 2023

2023-12-29T11:46:41Z

@@ Linia 106: / Linia 106: @@
 ==Sezony piłkarskie==
-'''Lata 1945 - 1950'''
+===Lata 1934 - 1937===
 {| border="6" cellpadding="2" cellspacing="1" align="center" style="margin-left: 0.5em; margin-bottom: 1.5em"

Kronikarz: Uzupełnienie hasła

2023-10-02T00:42:59Z

Uzupełnienie hasła

← poprzednia wersja		Wersja z 00:42, 2 paź 2023
Linia 44:		Linia 44:
	Po przełomie październikowym 1956 roku wiele klubów powróciło do swych tradycyjnych nazw. W przypadku Unii to nie nastąpiło, bowiem nazwa „Brygada” władzom komunistycznym kojarzyła z Legionami Marszałka Józefa Piłsudskiego, czyli była wówczas „politycznie niepoprawna”. Niemniej jednak w „Sporcie Śląskim” z lat 1958-1960 kilka razy przewijała się „Brygada” Strzemieszyce zamiast „Unia” Strzemieszyce. Jak można przeczytać w Pracy zbiorowej "Sport w Strzemieszycach" wydanej w 2009 rok Janusz Jeleń – wówczas mieszkaniec Strzemieszyc i początkujący redaktor „Sportu” namawiał do powrotu do tradycyjnej nazwy działaczy Unii. Sam też „zmienił” nazwę klubu w kilku numerach „Sportu Śląskiego” w tamtych latach. Ale stanowczy sprzeciw działaczy Unii sprawił, że do zmiany nazwy nie doszło i musiał zaprzestać używania w prasie nazwy „Brygada”.		Po przełomie październikowym 1956 roku wiele klubów powróciło do swych tradycyjnych nazw. W przypadku Unii to nie nastąpiło, bowiem nazwa „Brygada” władzom komunistycznym kojarzyła z Legionami Marszałka Józefa Piłsudskiego, czyli była wówczas „politycznie niepoprawna”. Niemniej jednak w „Sporcie Śląskim” z lat 1958-1960 kilka razy przewijała się „Brygada” Strzemieszyce zamiast „Unia” Strzemieszyce. Jak można przeczytać w Pracy zbiorowej "Sport w Strzemieszycach" wydanej w 2009 rok Janusz Jeleń – wówczas mieszkaniec Strzemieszyc i początkujący redaktor „Sportu” namawiał do powrotu do tradycyjnej nazwy działaczy Unii. Sam też „zmienił” nazwę klubu w kilku numerach „Sportu Śląskiego” w tamtych latach. Ale stanowczy sprzeciw działaczy Unii sprawił, że do zmiany nazwy nie doszło i musiał zaprzestać używania w prasie nazwy „Brygada”.

	Na przełomie lat 60-tych i 70-tych XX wieku w klubie nastał kryzys organizacyjno-finansowy. Zakłady Chemiczne „Strem”, które utrzymywały klub niezbyt wywiązywały się ze swojej roli, brak było zainteresowania z ich strony jego losami, także władze Strzemieszyc nie wykazywały zainteresowania sportem. Często siatkarze czy ping-pongiści mieli kłopoty by odbyć trening w miejscowej szkole czy hali sportowej. Unia istniała tylko dzięki poświęceniu miejscowych działaczy i sportowców, którzy poświęcali swój czas i pieniądze dla ukochanego klubu. Wówczas zmieniono nazwę klubu na Terenowy Klub Sportowy „Unia” Strzemieszyce by do pomocy klubowi zachęcić inne zakłady ze Strzemieszyc: Gminną Spółdzielnię „Samopomoc Chłopska”, PKP itd. Budowa „Huty Katowice” w II połowie lat 70-tych sprawiła, że Zakłady Chemiczne „Strem” zostały przeznaczone do likwidacji, a właściwie zostały włączone w skład Zakładów „Pollena” i nie mogły dalej pomagać klubowi. W 1984 roku przy Unii utworzono Zakład Remontowo-Budowlany, który miał pracować i zyski przeznaczać na utrzymanie klubu.		Na przełomie lat 60-tych i 70-tych XX wieku w klubie nastał kryzys organizacyjno-finansowy. Zakłady Chemiczne „Strem”, które utrzymywały klub niezbyt wywiązywały się ze swojej roli, brak było zainteresowania z ich strony jego losami, także władze Strzemieszyc nie wykazywały zainteresowania sportem. Często siatkarze czy ping-pongiści mieli kłopoty by odbyć trening w miejscowej szkole czy hali sportowej. Unia istniała tylko dzięki poświęceniu miejscowych działaczy i sportowców, którzy poświęcali swój czas i pieniądze dla ukochanego klubu. Wówczas zmieniono nazwę klubu na Terenowy Klub Sportowy „Unia” Strzemieszyce by do pomocy klubowi zachęcić inne zakłady ze Strzemieszyc: Gminną Spółdzielnię „Samopomoc Chłopska”, PKP itd. Budowa „Huty Katowice” w II połowie lat 70-tych sprawiła, że Zakłady Chemiczne „Strem” zostały przeznaczone do likwidacji, a właściwie zostały włączone w skład Zakładów „Pollena” i nie mogły dalej pomagać klubowi. W 1984 roku przy Unii utworzono Zakład Remontowo-Budowlany, który miał pracować i zyski przeznaczać na utrzymanie klubu. Po zmianach ustrojowych w 1990 r. nad klubem wisiała groźba likwidacji, bowiem upadł Zakład Remontowo-Budowlany utrzymujący klub, odeszło wielu działaczy. Jednak pasjonaci strzemieszyckiej piłki nie dali zginąć Unii. Nowy prezes Zdzisław Kowalski wraz z działaczami: Sławomirem Wolskim, Sławomirem Wajdą, Robertem Majewskim, Tadeuszem Kiełtyką uratowali klub. Z ich pieniędzy pokrywane były diety sędziowskie, a na mecze piłkarze Unii jeździli Żukiem Z. Zimosza lub prywatnymi samochodami zawodników. Po awansie do Klasy A w 1997 roku Klub powoli wychodził z zapaści organizacyjno-finansowej. 25.04.1996 r. został wybrany nowy zarząd kierowany przez prezesa Pana Sławomira Wolskiego.

	~~Cdn~~		/ciąg dalszy w przygotowaniu/

	=SEKCJA PIŁKI NOŻNEJ=		=SEKCJA PIŁKI NOŻNEJ=
Linia 100:		Linia 100:
	W rundzie jesiennej sezonu 1987/1988 trener Kiełtyka rezygnuje z prowadzenia zespołu w proteście przeciwko niewywiązywaniu się Zarządu z zobowiązań wobec zawodników. Jednak po namowach viceprezesa Wolskiego wraca przed rozpoczęciem rundy wiosennej i namawia do powrotu graczy, którzy zakończyli przed tym sezonem grę w Unii: Sznicera, Wajdę, Kulawika. Jednak zespół bez zimowego przygotowania nie radzi sobie dobrze i ostatecznie spada do Klasy B zajmując ostanie 14 miejsce z dorobkiem 17 punktów. Do bezpiecznej 11 lokaty zabrakło 4 punktów. Jednak Unia walczyła do końca, a o jej spadku do B-Klasy zadecydowała stracona bramka w 88 minucie ostatniego meczu.		W rundzie jesiennej sezonu 1987/1988 trener Kiełtyka rezygnuje z prowadzenia zespołu w proteście przeciwko niewywiązywaniu się Zarządu z zobowiązań wobec zawodników. Jednak po namowach viceprezesa Wolskiego wraca przed rozpoczęciem rundy wiosennej i namawia do powrotu graczy, którzy zakończyli przed tym sezonem grę w Unii: Sznicera, Wajdę, Kulawika. Jednak zespół bez zimowego przygotowania nie radzi sobie dobrze i ostatecznie spada do Klasy B zajmując ostanie 14 miejsce z dorobkiem 17 punktów. Do bezpiecznej 11 lokaty zabrakło 4 punktów. Jednak Unia walczyła do końca, a o jej spadku do B-Klasy zadecydowała stracona bramka w 88 minucie ostatniego meczu.

	Sezon 1988/1989 klub spędził w B-Klasie (2 miejsce), w kolejnym 1989/1990 wygrał Klasę B i wrócił do Klasy A. Jednak nad klubem wisiała groźba likwidacji, bowiem upadł Zakład Remontowo-Budowlany utrzymujący klub, odchodzą działacze. Jednak pasjonaci strzemieszyckiej piłki nie dali zginąć Unii. Nowy prezes Zdzisław Kowalski wraz z działaczami: Sławomiterm Wolskim, Sławomirem Wajdą, Robertem Majewskim, Tadeuszem Kiełtyką utarowali klub. Z ich pieniedzy pokrywane były diety sędziowskie, a na mecze piłkarze Unii jeździli Żukiem Z. Zimosza lub prywatnymi samochodami zawodników. Pobyt Unii w Klasie A trwał 4 sezony. Początek był całkiem dobry 9 miejsce w sezonie 1990/1991, potem 5 (1991/1992), dalej 11 (1992/1993) i niestety ostanie 14 w sezonie 1993/1994, które oznaczało spadek do Klasy B. Pobyt w Klasie B trwał 3 sezony. W cyklu 1994/1995 Unia zajęła 2 miejsce ze stratą 2 punktów do Cyklonu Rogoźnik, a rok później (1995/1996) także 2 miejsce, ale stratą 3 punktów do Iskry Psary. Ale w tamtym sezonie vicemistrzowie grup Klasy B grali baraż o awans do Klasy A, w którym Unia była gorsza od Górnika Sosnowiec. W pierwszym meczu Unia wygrała u siebie 2-1, ale w rewanżu na wyjeździe przegrała 0-3 i pozostała w Klasie B. Następny sezon 1996/1997 był zwycięski dla Unii, która w Klasie B przegrała tylko 1 mecz (3-4 z LKS Wysoka) i zajęła 1 miejsce awansując do Klasy A z przewagą 16 punktów nad MKS Dąbrowa Górnicza. Barw Unii bronili wtedy: Paweł Łotocki, Paweł Bojko, Michał Jach, Marek Tokarz, Robert Piętka, Robert Majewski, Grzegorz Szczodrowski, Tomasz Tymiński, Artur Romaniuk, Michał Walotek, Przemysław Pieszczyk, Artur Dłużyński, Bartłomiej Chmiel, Piotr Bęczkowski, Marcin Witkowski, Marcin Dusza, Marcin Gębicki. Trenerem był Janusz Kiełtyka.		Sezon 1988/1989 klub spędził w B-Klasie (2 miejsce), w kolejnym 1989/1990 wygrał Klasę B i wrócił do Klasy A. Jednak trudne lata transformacji ustrojowej sprawiły, że nad klubem wisiała groźba likwidacji o czym mowa powyżej. Pobyt Unii w Klasie A trwał 4 sezony. Początek był całkiem dobry 9 miejsce w sezonie 1990/1991, potem 5 (1991/1992), dalej 11 (1992/1993) i niestety ostanie 14 w sezonie 1993/1994, które oznaczało spadek do Klasy B. Pobyt w Klasie B trwał 3 sezony. W cyklu 1994/1995 Unia zajęła 2 miejsce ze stratą 2 punktów do Cyklonu Rogoźnik, a rok później (1995/1996) także 2 miejsce, ale stratą 3 punktów do Iskry Psary. Ale w tamtym sezonie vicemistrzowie grup Klasy B grali baraż o awans do Klasy A, w którym Unia była gorsza od Górnika Sosnowiec. W pierwszym meczu Unia wygrała u siebie 2-1, ale w rewanżu na wyjeździe przegrała 0-3 i pozostała w Klasie B. Następny sezon 1996/1997 był zwycięski dla Unii, która w Klasie B przegrała tylko 1 mecz (3-4 z LKS Wysoka) i zajęła 1 miejsce awansując do Klasy A z przewagą 16 punktów nad MKS Dąbrowa Górnicza. Barw Unii bronili wtedy: Paweł Łotocki, Paweł Bojko, Michał Jach, Marek Tokarz, Robert Piętka, Robert Majewski, Grzegorz Szczodrowski, Tomasz Tymiński, Artur Romaniuk, Michał Walotek, Przemysław Pieszczyk, Artur Dłużyński, Bartłomiej Chmiel, Piotr Bęczkowski, Marcin Witkowski, Marcin Dusza, Marcin Gębicki. Trenerem był Janusz Kiełtyka.

	ciąg dalszy w przygotowaniu		/ciąg dalszy w przygotowaniu/

	==Sezony piłkarskie==		==Sezony piłkarskie==

Kronikarz o 00:34, 2 paź 2023

2023-10-02T00:34:40Z

← poprzednia wersja		Wersja z 00:34, 2 paź 2023
Linia 100:		Linia 100:
	W rundzie jesiennej sezonu 1987/1988 trener Kiełtyka rezygnuje z prowadzenia zespołu w proteście przeciwko niewywiązywaniu się Zarządu z zobowiązań wobec zawodników. Jednak po namowach viceprezesa Wolskiego wraca przed rozpoczęciem rundy wiosennej i namawia do powrotu graczy, którzy zakończyli przed tym sezonem grę w Unii: Sznicera, Wajdę, Kulawika. Jednak zespół bez zimowego przygotowania nie radzi sobie dobrze i ostatecznie spada do Klasy B zajmując ostanie 14 miejsce z dorobkiem 17 punktów. Do bezpiecznej 11 lokaty zabrakło 4 punktów. Jednak Unia walczyła do końca, a o jej spadku do B-Klasy zadecydowała stracona bramka w 88 minucie ostatniego meczu.		W rundzie jesiennej sezonu 1987/1988 trener Kiełtyka rezygnuje z prowadzenia zespołu w proteście przeciwko niewywiązywaniu się Zarządu z zobowiązań wobec zawodników. Jednak po namowach viceprezesa Wolskiego wraca przed rozpoczęciem rundy wiosennej i namawia do powrotu graczy, którzy zakończyli przed tym sezonem grę w Unii: Sznicera, Wajdę, Kulawika. Jednak zespół bez zimowego przygotowania nie radzi sobie dobrze i ostatecznie spada do Klasy B zajmując ostanie 14 miejsce z dorobkiem 17 punktów. Do bezpiecznej 11 lokaty zabrakło 4 punktów. Jednak Unia walczyła do końca, a o jej spadku do B-Klasy zadecydowała stracona bramka w 88 minucie ostatniego meczu.

	~~Cdn~~		Sezon 1988/1989 klub spędził w B-Klasie (2 miejsce), w kolejnym 1989/1990 wygrał Klasę B i wrócił do Klasy A. Jednak nad klubem wisiała groźba likwidacji, bowiem upadł Zakład Remontowo-Budowlany utrzymujący klub, odchodzą działacze. Jednak pasjonaci strzemieszyckiej piłki nie dali zginąć Unii. Nowy prezes Zdzisław Kowalski wraz z działaczami: Sławomiterm Wolskim, Sławomirem Wajdą, Robertem Majewskim, Tadeuszem Kiełtyką utarowali klub. Z ich pieniedzy pokrywane były diety sędziowskie, a na mecze piłkarze Unii jeździli Żukiem Z. Zimosza lub prywatnymi samochodami zawodników. Pobyt Unii w Klasie A trwał 4 sezony. Początek był całkiem dobry 9 miejsce w sezonie 1990/1991, potem 5 (1991/1992), dalej 11 (1992/1993) i niestety ostanie 14 w sezonie 1993/1994, które oznaczało spadek do Klasy B. Pobyt w Klasie B trwał 3 sezony. W cyklu 1994/1995 Unia zajęła 2 miejsce ze stratą 2 punktów do Cyklonu Rogoźnik, a rok później (1995/1996) także 2 miejsce, ale stratą 3 punktów do Iskry Psary. Ale w tamtym sezonie vicemistrzowie grup Klasy B grali baraż o awans do Klasy A, w którym Unia była gorsza od Górnika Sosnowiec. W pierwszym meczu Unia wygrała u siebie 2-1, ale w rewanżu na wyjeździe przegrała 0-3 i pozostała w Klasie B. Następny sezon 1996/1997 był zwycięski dla Unii, która w Klasie B przegrała tylko 1 mecz (3-4 z LKS Wysoka) i zajęła 1 miejsce awansując do Klasy A z przewagą 16 punktów nad MKS Dąbrowa Górnicza. Barw Unii bronili wtedy: Paweł Łotocki, Paweł Bojko, Michał Jach, Marek Tokarz, Robert Piętka, Robert Majewski, Grzegorz Szczodrowski, Tomasz Tymiński, Artur Romaniuk, Michał Walotek, Przemysław Pieszczyk, Artur Dłużyński, Bartłomiej Chmiel, Piotr Bęczkowski, Marcin Witkowski, Marcin Dusza, Marcin Gębicki. Trenerem był Janusz Kiełtyka.

			ciąg dalszy w przygotowaniu

	==Sezony piłkarskie==		==Sezony piłkarskie==

Kronikarz o 01:35, 30 lip 2023

2023-07-30T01:35:03Z

← poprzednia wersja		Wersja z 01:35, 30 lip 2023
Linia 84:		Linia 84:
	Niestety wcześniej bo 12 lipca 1956 roku w czasie meczu towarzyskiego ze Stalą (Bukowianką) Bukowno wygranym przez Unię 6-4 Marian Kozieł grający na lewym łączniku zderzył się z bramkarzem Stali i stracił przytomność. Potem ją odzyskał i nawet wrócił na boisko pod koniec meczu. Kolejnego dnia jadąc rowerem stracił przytomność i trafił do szpitala, gdzie następnego dnia zmarł. W tym samym dniu siostra Mariana miała brać ślub, przed którą ukryto to wydarzenie i ślub się odbył.		Niestety wcześniej bo 12 lipca 1956 roku w czasie meczu towarzyskiego ze Stalą (Bukowianką) Bukowno wygranym przez Unię 6-4 Marian Kozieł grający na lewym łączniku zderzył się z bramkarzem Stali i stracił przytomność. Potem ją odzyskał i nawet wrócił na boisko pod koniec meczu. Kolejnego dnia jadąc rowerem stracił przytomność i trafił do szpitala, gdzie następnego dnia zmarł. W tym samym dniu siostra Mariana miała brać ślub, przed którą ukryto to wydarzenie i ślub się odbył.

	W 1960 r. Unia zajęła 3 miejsce w Klasie A, ale w sezonie 1960/1961 spadła do Klasy B. Tylko na rok, bowiem Unia powróciła do Klasy A (1961/1962) i znów z niej spadła (1962/1963) do B-Klasy tym razem na dłużej. 5 września 1962 r. Unia rozegrała u siebie towarzyski mecz z Zagłębiem Sosnowiec przegrywając 1-10. Zagłębie zagrało w najsilniejszym składzie, a honorowego gola dla Unii strzelił Barglik.		W 1960 r. Unia zajęła 3 miejsce w Klasie A, ale w sezonie 1960/1961 spadła do Klasy B. Tylko na rok, bowiem Unia powróciła do Klasy A (1961/1962) i znów z niej spadła (1962/1963) do B-Klasy tym razem na dłużej. 5 września 1962 r. Unia rozegrała u siebie towarzyski mecz z Zagłębiem Sosnowiec przegrywając 1-10. Zagłębie zagrało w najsilniejszym składzie, a honorowego gola dla Unii strzelił Barglik. W latach 60-tych Unia przegrywa u siebie 1-5 w derbowym meczu towarzyskim z Promieniem Strzemieszyce Małe.

	Unia w Klasie B grała przez kilka lat. Udało jej się awansować do Klasy A w sezonach 1966/1967 i 1970/1971, ale były to awanse na rok, po których klub spadał do Klasy B (1967/1968 i 1971/1972). Dopiero w sezonie 1973/1974 Unia wywalczyła kolejny awans do Klasy A i pozostałą w niej dłużej. Trenerem seniorów został Józef Kołodziej. Unia radziła sobie w Klasie A coraz lepiej. W sezonie 1976/1977 zajęła 3 miejsce, ale doszła do finału Pucharu Polski na szczeblu Podokręgu Sosnowiec, w którym przegrała 0-5 z III-ligowym AKS Niwka. Po drodze jednak wygrała z Górnikiem Klimontów 3-2 i Włókniarzem Zawiercie 4-1. Najwięcej goli w tamtym sezonie dla Unii strzelił Adam Bochenek – 10. W sezonie 1977/1978 jest „tylko” 5 miejsce w A-Klasie, ale Unia odnosi dwucyfrowe zwycięstwo 12-0 z Wartą II Zawiercie. Najlepszym strzelcem był Arkadiusz Banyś z dorobkiem 19 goli. W kolejnych rozgrywkach 1978/1979 Unia zajęła 3 miejsce, ale do końca walczyła o awans i na mecie sezonu do zwycięzcy – Unii Ząbkowice straciła tylko 4 pkt. Awans przepadł po przegraniu 27.05.1979 r. bezpośredniego meczu 1-3 na wyjeździe właśnie ze swoją imienniczką z Ząbkowic. Również w sezonie 1978/1979 Unia stoczyła wyrównany mecz półfinału Pucharu Polski na szczeblu sosnowieckiego podokręgu z MCKS Czeladź – czołową drużyną III Ligi. Po 90 minutach i dogrywce było 0-0 dopiero w karnych 4-3 lepsi okazali się czeladzianie.		Unia w Klasie B grała przez kilka lat. Udało jej się awansować do Klasy A w sezonach 1966/1967 i 1970/1971, ale były to awanse na rok, po których klub spadał do Klasy B (1967/1968 i 1971/1972). Dopiero w sezonie 1973/1974 Unia wywalczyła kolejny awans do Klasy A i pozostałą w niej dłużej. Trenerem seniorów został Józef Kołodziej. Unia radziła sobie w Klasie A coraz lepiej. W sezonie 1976/1977 zajęła 3 miejsce, ale doszła do finału Pucharu Polski na szczeblu Podokręgu Sosnowiec, w którym przegrała 0-5 z III-ligowym AKS Niwka. Po drodze jednak wygrała z Górnikiem Klimontów 3-2 i Włókniarzem Zawiercie 4-1. Najwięcej goli w tamtym sezonie dla Unii strzelił Adam Bochenek – 10. W sezonie 1977/1978 jest „tylko” 5 miejsce w A-Klasie, ale Unia odnosi dwucyfrowe zwycięstwo 12-0 z Wartą II Zawiercie. Najlepszym strzelcem był Arkadiusz Banyś z dorobkiem 19 goli. W kolejnych rozgrywkach 1978/1979 Unia zajęła 3 miejsce, ale do końca walczyła o awans i na mecie sezonu do zwycięzcy – Unii Ząbkowice straciła tylko 4 pkt. Awans przepadł po przegraniu 27.05.1979 r. bezpośredniego meczu 1-3 na wyjeździe właśnie ze swoją imienniczką z Ząbkowic. Również w sezonie 1978/1979 Unia stoczyła wyrównany mecz półfinału Pucharu Polski na szczeblu sosnowieckiego podokręgu z MCKS Czeladź – czołową drużyną III Ligi. Po 90 minutach i dogrywce było 0-0 dopiero w karnych 4-3 lepsi okazali się czeladzianie.

	Wreszcie w sezonie 1979/1980 Unia awansowała do Klasy Terenowej (V szczebel). Runda jesienna W Klasie A była wyśmienita. Unia wygrała 11 meczy, a tylko 2 zremisowała nie ponosząc porażki. Start w rundzie wiosennej był gorszy, bowiem w 5 pierwszych meczach Unia zanotowała 4 remisy i tylko 1 zwycięstwo, ale za to dwucyfrowe 10-0 z RKS Zagłębie II Dąbrowa Górnicza. Po zwycięstwie 2-0 z Łazowianką Łazy Unia wygrała 5 kolejnych meczy i zapewniła sobie awans do Klasy Terenowej.		Wreszcie w sezonie 1979/1980 Unia awansowała do Klasy Terenowej (V szczebel). Runda jesienna W Klasie A była wyśmienita. Unia wygrała 11 meczy, a tylko 2 zremisowała nie ponosząc porażki. Start w rundzie wiosennej był gorszy, bowiem w 5 pierwszych meczach Unia zanotowała 4 remisy i tylko 1 zwycięstwo, ale za to dwucyfrowe 10-0 z RKS Zagłębie II Dąbrowa Górnicza. Po zwycięstwie 2-0 z Łazowianką Łazy Unia wygrała 5 kolejnych meczy i zapewniła sobie awans do Klasy Terenowej. Wtedy doszło też do dwóch derbowych meczy towarzyskich z Promieniem Strzemieszyce Małe. 4.08.1978 r. na stadionie Unii padł remis 2-2, a 3.03.1979 r. w rewanżu na boisku w Strzemieszycach Małych tryumfował Promień wygrywając 3-1 (1-1).

	Kadrę drużyny w tamtym sezonie stanowili: bramkarz Paweł Sznicer, zawodnicy z pola: Kazimierz Faszczewski, Leszek Michalik, Mieczysław Ryndak, Janusz Sekuła, Sławomir Wajda, Krzysztof Kłos, Piotr Macholc, Janusz Kiełtyka, Adam Bochenek, Konrad Sadłoń, Robert Polniak, Jarosław Kulawik, Arkadiusz Banaś, Włodzimierz Kopacz, Jacek Wieczorek, Sławomir Wolski, Krzysztof Sobociński, Leszek Kuchna, Ryszard Adamek, a trenerem był Józef Kołodziej. W latach 70-tych piłkarze Unii odpoczywali latem na obozach w Łomnicy w Pieninach.		Kadrę drużyny w tamtym sezonie stanowili: bramkarz Paweł Sznicer, zawodnicy z pola: Kazimierz Faszczewski, Leszek Michalik, Mieczysław Ryndak, Janusz Sekuła, Sławomir Wajda, Krzysztof Kłos, Piotr Macholc, Janusz Kiełtyka, Adam Bochenek, Konrad Sadłoń, Robert Polniak, Jarosław Kulawik, Arkadiusz Banaś, Włodzimierz Kopacz, Jacek Wieczorek, Sławomir Wolski, Krzysztof Sobociński, Leszek Kuchna, Ryszard Adamek, a trenerem był Józef Kołodziej. W latach 70-tych piłkarze Unii odpoczywali latem na obozach w Łomnicy w Pieninach.

Kronikarz: Uzupełnienie hasła

2023-07-30T01:18:44Z

Uzupełnienie hasła

← poprzednia wersja		Wersja z 01:18, 30 lip 2023
Linia 94:		Linia 94:
	W „terenówce” w sezonie 1980/1981 Unia rozpoczęła występy od remisu 0-0 z MZKS (MKS) Dąbrowa Górnicza. W 2 kolejce Unia sensacyjnie pokonała po golu J. Kiełtyki Zagłębie II Sosnowiec 1-0 wzmocnione kilkoma graczami pierwszej drużyny. Niestety potem przyszło 9 kolejnych porażek i dopiero 2 zwycięstwa na koniec rundy (ze Szczakowanką 3-2 i Stalą Poręba 2-0) pozwoliły na opuszczenie ostatniej lokaty. W rundzie wiosennej Unia wygrała 3 mecze i 3 zremisowała oraz przegrała 7 co pozwoliło na zajęcie 12 miejsca na 14 ekip i utrzymanie się w Klasie Terenowej. W kolejnym sezonie 1981/1982 wprowadzenie stanu wojennego w Polsce odbiło się na trudnościach organizacyjnych i sportowych klubu. W rundzie jesiennej tamtego sezonu piłkarze ze Strzemieszyc wygrali tylko 1 mecz z Fablokiem Chrzanów 1-0 i 3 zremisowali, a przegrali 10 pojedynków. Wiosną 1982 roku Unia zdobyła 10 punktów, ale nie pomogło to w utrzymaniu się w „terenówce” i zajmując 14 miejsce na 15 drużyn Unia spadła do Klasy A. Jednak do końca unici walczyli fair-play, bowiem 5.06.1982 r. będąc już zdegradowaną do Klasy A Unia wygrała u siebie po golach J. Kulawika i W. Kopacza 2-1 z KS Olkusz, który w przypadku zwycięstwa lub remisu miał zapewniony awans do Ligi Okręgowej. Tak się jednak nie stało dzięki piłkarzom Unii i na IV szczebel awansował Bolesław Bukowno.		W „terenówce” w sezonie 1980/1981 Unia rozpoczęła występy od remisu 0-0 z MZKS (MKS) Dąbrowa Górnicza. W 2 kolejce Unia sensacyjnie pokonała po golu J. Kiełtyki Zagłębie II Sosnowiec 1-0 wzmocnione kilkoma graczami pierwszej drużyny. Niestety potem przyszło 9 kolejnych porażek i dopiero 2 zwycięstwa na koniec rundy (ze Szczakowanką 3-2 i Stalą Poręba 2-0) pozwoliły na opuszczenie ostatniej lokaty. W rundzie wiosennej Unia wygrała 3 mecze i 3 zremisowała oraz przegrała 7 co pozwoliło na zajęcie 12 miejsca na 14 ekip i utrzymanie się w Klasie Terenowej. W kolejnym sezonie 1981/1982 wprowadzenie stanu wojennego w Polsce odbiło się na trudnościach organizacyjnych i sportowych klubu. W rundzie jesiennej tamtego sezonu piłkarze ze Strzemieszyc wygrali tylko 1 mecz z Fablokiem Chrzanów 1-0 i 3 zremisowali, a przegrali 10 pojedynków. Wiosną 1982 roku Unia zdobyła 10 punktów, ale nie pomogło to w utrzymaniu się w „terenówce” i zajmując 14 miejsce na 15 drużyn Unia spadła do Klasy A. Jednak do końca unici walczyli fair-play, bowiem 5.06.1982 r. będąc już zdegradowaną do Klasy A Unia wygrała u siebie po golach J. Kulawika i W. Kopacza 2-1 z KS Olkusz, który w przypadku zwycięstwa lub remisu miał zapewniony awans do Ligi Okręgowej. Tak się jednak nie stało dzięki piłkarzom Unii i na IV szczebel awansował Bolesław Bukowno.

	W Klasie A Unia ~~grała 6 sezonów~~, ~~kiedy~~ to w ~~sezonie~~ 1987/1988 ~~przyszedł kolejny spadek~~ do Klasy B.		Po spadku do Klasy A prezesem został Witold Korzus. Klub nawiązał współpracę z jednostką wojskową stacjonującą na „Sulnie”. W Unii pojawiają się gracze odbywający tam służbę wojskową: Flejszer, Wieloch, Loba, Pasieka, Nykiel. W sezonie 1982/1983 dwie bramki dla Unii strzelił bramkarz – Paweł Sznicer. W meczu z Przemszą Siewierz wygranym 7-0 zdobył on czwartą bramkę z przewrotki do dośrodkowaniu z rzutu rożnego, a w pojedynku z Polonią Sosnowiec strzelił gola bezpośrednio z wykopu z własnego pola karnego. Jednak wyniki w Klasie A są dalekie od oczekiwań, nie ma mowy o lokatach w czubie tabeli. Kolejne sezony począwszy od 1982/1983 dają kolejno: 7, 9, 10, 6 miejsce w Klasie A. W sezonie 1986/1987 Unia zajmuje na finiszu 3 miejsce z 32 punktami, ale do zwycięzcy zza między Unii Ząbkowice traci aż 15 punktów, bowiem ta zdobywa ich aż 47. Po zakończeniu tamtego sezonu z klubu odchodzi kilku starszych doświadczonych graczy i po 14 latach pracy także trener Józef Kołodziej. Nowym trenerem seniorów został Janusz Kiełtyka, juniorów – Sławomir Wajda, a trampkarzy Andrzej Żądło. Od stycznia 1984 roku prezesem Unii był Ireneusz Siekowski.

			Zarząd Unii stawia na odmłodzenie kadry. Do zespołu wchodzą juniorzy: Jarosław Soczówka, Jarosław Dobrzański, Grzegorz Molecki, Jacek Zawadzki, Krzysztof Korzus, Wojciech Darłak, Robert Dzisiak, Robert Pietka, Andrzej Skóra, Tomasz Tymiński i najmłodszy, ale najbardziej utalentowany Tomasz Soczówka. Był to najmłodszy zawodnik w historii klubu który mając 13 lat wystąpił w oficjalnym meczu seniorów – miał wtedy 13 lat. Był to mecz Pucharu Polski Unii Strzemieszyce – Jedność Strzyżowice. Tomek Soczówka wszedł na boisko w II połowie, ale zaraz po starciu z obrońcą Jedności doznając złamania ręki. Nie przyznał się do kontuzji i grał ze złamaną ręką 30 minut do końca meczu – pełen szacun. Sprawa się wydała jak przyszedł na trening z ręką w gipsie.

			W rundzie jesiennej sezonu 1987/1988 trener Kiełtyka rezygnuje z prowadzenia zespołu w proteście przeciwko niewywiązywaniu się Zarządu z zobowiązań wobec zawodników. Jednak po namowach viceprezesa Wolskiego wraca przed rozpoczęciem rundy wiosennej i namawia do powrotu graczy, którzy zakończyli przed tym sezonem grę w Unii: Sznicera, Wajdę, Kulawika. Jednak zespół bez zimowego przygotowania nie radzi sobie dobrze i ostatecznie spada do Klasy B zajmując ostanie 14 miejsce z dorobkiem 17 punktów. Do bezpiecznej 11 lokaty zabrakło 4 punktów. Jednak Unia walczyła do końca, a o jej spadku do B-Klasy zadecydowała stracona bramka w 88 minucie ostatniego meczu.

	Cdn		Cdn

Kronikarz: /* Lata 2000 - 2020 - PIERWSZA DRUŻYNA */

2023-07-25T10:29:33Z

Lata 2000 - 2020 - PIERWSZA DRUŻYNA

← poprzednia wersja		Wersja z 10:29, 25 lip 2023
Linia 1709:		Linia 1709:
	\|-		\|-
	\| ALIGN=center\|[[Unia Strzemieszyce (piłka nożna) - Sezon 2018/2019\|'''2018/2019''']]		\| ALIGN=center\|[[Unia Strzemieszyce (piłka nożna) - Sezon 2018/2019\|'''2018/2019''']]
	\| ALIGN=center\|?		\| ALIGN=center\|[[Piłka nożna: Liga IV, Grupa "śląska" I - Sezon 2018/2019]] (5)
	\| ALIGN=center\|?/?		\| ALIGN=center\|4/16
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|30
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|48
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|13
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|9
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|8
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|49
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|48
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|Jako Unia Dąbrowa Górnicza
	\|-		\|-
	\| ALIGN=center\|[[Unia Strzemieszyce (piłka nożna) - Sezon 2019/2020\|'''2019/2020''']]		\| ALIGN=center\|[[Unia Strzemieszyce (piłka nożna) - Sezon 2019/2020\|'''2019/2020''']]

Kronikarz o 07:59, 21 lip 2023

2023-07-21T07:59:57Z

← poprzednia wersja		Wersja z 07:59, 21 lip 2023
Linia 12:		Linia 12:
	}}		}}

	'''Unia Strzemieszyce - klub sportowy''' istniejący w Strzemieszycach - dzielnicy Dąbrowy Górniczej. Od 2004 roku używana jest nazwa Unia Dąbrowa Górnicza dla podkreślenia, że Strzemieszyce obecnie należą administracyjnie do Dąbrowy Górniczej.		'''Unia Strzemieszyce - klub sportowy''' istniejący w Strzemieszycach - dzielnicy Dąbrowy Górniczej. Od 2004 roku używana jest nazwa '''Unia Dąbrowa Górnicza''' dla podkreślenia, że Strzemieszyce obecnie należą administracyjnie do Dąbrowy Górniczej.

	Klub sportowy Unia Strzemieszyce powstał w 1952 roku z połączenia dwóch klubów: [[Kolejarz Strzemieszyce]] oraz [[Chemik Strzemieszyce]].		Klub sportowy Unia Strzemieszyce powstał w 1952 roku z połączenia dwóch klubów: [[Kolejarz Strzemieszyce]] oraz [[Chemik Strzemieszyce]].

Kronikarz o 07:59, 21 lip 2023

2023-07-21T07:59:14Z

← poprzednia wersja		Wersja z 07:59, 21 lip 2023
Linia 12:		Linia 12:
	}}		}}

	Unia Strzemieszyce		'''Unia Strzemieszyce - klub sportowy''' istniejący w Strzemieszycach - dzielnicy Dąbrowy Górniczej. Od 2004 roku używana jest nazwa Unia Dąbrowa Górnicza dla podkreślenia, że Strzemieszyce obecnie należą administracyjnie do Dąbrowy Górniczej.

	Klub sportowy Unia Strzemieszyce powstał w 1952 roku z połączenia dwóch klubów: [[Kolejarz Strzemieszyce]] oraz [[Chemik Strzemieszyce]].		Klub sportowy Unia Strzemieszyce powstał w 1952 roku z połączenia dwóch klubów: [[Kolejarz Strzemieszyce]] oraz [[Chemik Strzemieszyce]].

← poprzednia wersja		Wersja z 11:47, 29 gru 2023
Linia 183:		Linia 183:
	\|-		\|-
	\| ALIGN=center\|[[Warta Zawiercie (piłka nożna) - Sezon 1938/1939\|'''1938/1939''']]		\| ALIGN=center\|[[Warta Zawiercie (piłka nożna) - Sezon 1938/1939\|'''1938/1939''']]
	\| ALIGN=center\|[[[Zagłębiowski Okręgowy Związek Piłki Nożnej\|ZOZPN]]		\| ALIGN=center\|[[Zagłębiowski Okręgowy Związek Piłki Nożnej\|ZOZPN]]
	\| ALIGN=center\|		\| ALIGN=center\|
	\| ALIGN=center\|		\| ALIGN=center\|

← poprzednia wersja		Wersja z 10:29, 25 lip 2023
Linia 1709:		Linia 1709:
	\|-		\|-
	\| ALIGN=center\|[[Unia Strzemieszyce (piłka nożna) - Sezon 2018/2019\|'''2018/2019''']]		\| ALIGN=center\|[[Unia Strzemieszyce (piłka nożna) - Sezon 2018/2019\|'''2018/2019''']]
	\| ALIGN=center\|?		\| ALIGN=center\|[[Piłka nożna: Liga IV, Grupa "śląska" I - Sezon 2018/2019]] (5)
	\| ALIGN=center\|?/?		\| ALIGN=center\|4/16
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|30
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|48
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|13
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|9
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|8
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|49
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|48
	\| ALIGN=center\|-		\| ALIGN=center\|Jako Unia Dąbrowa Górnicza
	\|-		\|-
	\| ALIGN=center\|[[Unia Strzemieszyce (piłka nożna) - Sezon 2019/2020\|'''2019/2020''']]		\| ALIGN=center\|[[Unia Strzemieszyce (piłka nożna) - Sezon 2019/2020\|'''2019/2020''']]