Władysław Kiepura - Historia wersji

Michał Kusiak o 11:24, 21 mar 2012

2012-03-21T11:24:33Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:24, 21 mar 2012
Linia 20:		Linia 20:
	\|www =		\|www =
	}}		}}
	'''Władysław Kiepura''' ([[1904]] - [[1998]]) - pseudonim artystyczny "Ladis", młodszy brat słynnego [[Jan Kiepura\|Jana Kiepury~~]], urodzony w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[30 marca]] [[1904~~]], podążył również śladem swego brata i został śpiewakiem operowym.		'''Władysław Kiepura''' (ur. [[30 marca]] [[1904]] w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]], zm. [[11 czerwca]] [[1998]] w Fort Lauderdale (USA)) - pseudonim artystyczny "Ladis", młodszy brat słynnego [[Jan Kiepura\|Jana Kiepury]], podążył również śladem swego brata i został śpiewakiem operowym.

	Początkowo chciał zostać aktorem, lecz w latach 20. ściągnięty przez Jana do Warszawy, podjął naukę śpiewu u prof. Tadeusza Leliwy (pedagoga Jana). Przez (prawie) trzydzieści lat prasa światowa informowała o tym, że Jan Kiepura zazdrosny o głos, talent i sławę swojego brata Władysława, zabraniał mu występów, a to milczenie opłacał comiesięczną pensją. Te plotki dziennikarskie tak bardzo pobudziły wyobraźnię czytelników, że powielano je bez końca, nie bacząc na rosnącą sławę Władysława, który odnosił sukcesy w wielu renomowanych teatrach świata, na czele z mediolańską La Scalą. Władysław rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim i za namową brata rozpoczął naukę śpiewu u miejscowych pedagogów (m. in. u Enzo Leliwy), a następnie studiował wokalistykę u włoskich mistrzów. Edukację jego organizował i finansował oczywiście brat Jan, będący wówczas u szczytu sławy. Miłość braterska była wielka. Jan zawsze w listach zachęcał Władysława do wytrwałej nauki oraz do podporządkowania sztuce całego życia ( z tym były największe kłopoty). Oprócz pięknej barwy tenorowego głosu, natura obdarzyła Władysława ciekawością życia i zepchnęła sztukę na dalszy plan. Ponadto musiał on przez całe sceniczne życie mierzyć się z legendą brata. Przybrał więc pseudonim Ladis, bo jak sam twierdził chce sobie wywalczyć nazwisko dzięki własnej pracy. Wielkiej kariery jednak nie zrobił.		Początkowo chciał zostać aktorem, lecz w latach 20. ściągnięty przez Jana do Warszawy, podjął naukę śpiewu u prof. Tadeusza Leliwy (pedagoga Jana). Przez (prawie) trzydzieści lat prasa światowa informowała o tym, że [[Jan Kiepura]] zazdrosny o głos, talent i sławę swojego brata Władysława, zabraniał mu występów, a to milczenie opłacał comiesięczną pensją. Te plotki dziennikarskie tak bardzo pobudziły wyobraźnię czytelników, że powielano je bez końca, nie bacząc na rosnącą sławę Władysława, który odnosił sukcesy w wielu renomowanych teatrach świata, na czele z mediolańską La Scalą. Władysław rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim i za namową brata rozpoczął naukę śpiewu u miejscowych pedagogów (m. in. u Enzo Leliwy), a następnie studiował wokalistykę u włoskich mistrzów. Edukację jego organizował i finansował oczywiście brat Jan, będący wówczas u szczytu sławy. Miłość braterska była wielka. [[Jan Kiepura\|Jan]] zawsze w listach zachęcał Władysława do wytrwałej nauki oraz do podporządkowania sztuce całego życia ( z tym były największe kłopoty). Oprócz pięknej barwy tenorowego głosu, natura obdarzyła Władysława ciekawością życia i zepchnęła sztukę na dalszy plan. Ponadto musiał on przez całe sceniczne życie mierzyć się z legendą brata. Przybrał więc pseudonim Ladis, bo jak sam twierdził chce sobie wywalczyć nazwisko dzięki własnej pracy. Wielkiej kariery jednak nie zrobił.

	Zadebiutował w 1932 roku na scenie Opery Krakowskiej rolą tytułową w „Fauście” Gounoda, u boku sławnej już Ady Sari. W tym samym roku śpiewał w Sosnowcu w [[Parafia p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu\|kościele pw. Wniebowzięcia NMP]] (obecnej katedrze), przeznaczając pewną kwotę pieniędzy na odnowienie polichromii i potrzeby parafii. Następnie, rozpoczął pełne sukcesów występy w Teatrze Wielkim w Warszawie, we Lwowie, Poznaniu, Berlinie, Dreźnie, Budapeszcie, Rydze. Jako pierwszy tenor Opery Hamburskiej doprowadził do wystawienia opery „Halka” St. Moniuszki i zaprezentował się publiczności w roli Jontka, którą wykonał po polsku. Orkiestrą dyrygował Hans Swarowsky. W 1937 roku kreował partię Jontka w filmie „Halka” reżyserii Janusza Gardana, wg scenariusza Gardana, Leona Schillera i Józefa Rosena, dialogi Jarosława Iwaszkiewicza. Halkę zagrała Lili Zielińska, a w dubbingu Ewa Bandrowska – Turska.		Zadebiutował w [[1932]] roku na scenie Opery Krakowskiej rolą tytułową w „Fauście” Gounoda, u boku sławnej już Ady Sari. W tym samym roku śpiewał w Sosnowcu w [[Parafia p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu\|kościele pw. Wniebowzięcia NMP]] (obecnej katedrze), przeznaczając pewną kwotę pieniędzy na odnowienie polichromii i potrzeby parafii. Następnie, rozpoczął pełne sukcesów występy w Teatrze Wielkim w Warszawie, we Lwowie, Poznaniu, Berlinie, Dreźnie, Budapeszcie, Rydze. Jako pierwszy tenor Opery Hamburskiej doprowadził do wystawienia opery „Halka” St. Moniuszki i zaprezentował się publiczności w roli Jontka, którą wykonał po polsku. Orkiestrą dyrygował Hans Swarowsky. W [[1937]] roku kreował partię Jontka w filmie „Halka” reżyserii Janusza Gardana, wg scenariusza Gardana, Leona Schillera i Józefa Rosena, dialogi Jarosława Iwaszkiewicza. Halkę zagrała Lili Zielińska, a w dubbingu Ewa Bandrowska – Turska.

	Władysław śpiewał na wielu scenach europejskich m. in. w Teatrze San Carlo w Neapolu, La Scali, gdzie zadebiutował 29 stycznia 1939 roku w roli Rudolfa w „Cyganerii”. Śpiewał w kilku językach m. in. polskim, rosyjskim, niemieckim, francuskim, włoskim i angielskim. Szczególne pasmo sukcesów to występy Ladisa w teatrach Ameryki Północnej i Południowej, gdzie stworzył serię kreacji we włoskim i francuskim repertuarze ( Cavaradossi w Tosce, Don Jose w Carmen, Canio w Pajacach, Kalaf w Turandot, Johnson w Dziewczynie z Zachodu, Faust i nade wszystko Rudolf w Cyganerii). W 1940 roku przyjeżdża do Ameryki, gdzie zakłada rodzinę i mieszka tam aż do śmierci, czyli do 1998 roku. W latach 40-tych i na początku lat 50-tych brał udział w koncertach propagujących arie operowe oraz śpiewał w operze (w chicagowskiej Civic Opera w 1940,1941 i 1953 roku w roli Stefana w „Strasznym Dworze” St. Moniuszki). W 1941 roku Władysław zaśpiewał u boku znakomitego barytona Jerzego Czaplickiego.		Władysław śpiewał na wielu scenach europejskich m. in. w Teatrze San Carlo w Neapolu, La Scali, gdzie zadebiutował [[29 stycznia]] [[1939]] roku w roli Rudolfa w „Cyganerii”. Śpiewał w kilku językach m. in. polskim, rosyjskim, niemieckim, francuskim, włoskim i angielskim. Szczególne pasmo sukcesów to występy Ladisa w teatrach Ameryki Północnej i Południowej, gdzie stworzył serię kreacji we włoskim i francuskim repertuarze (Cavaradossi w Tosce, Don Jose w Carmen, Canio w Pajacach, Kalaf w Turandot, Johnson w Dziewczynie z Zachodu, Faust i nade wszystko Rudolf w Cyganerii). W [[1940]] roku przyjeżdża do Ameryki, gdzie zakłada rodzinę i mieszka tam aż do śmierci, czyli do [[1998]] roku. W latach 40-tych i na początku lat 50-tych brał udział w koncertach propagujących arie operowe oraz śpiewał w operze (w chicagowskiej Civic Opera w [[1940]], [[1941]] i [[1953]] roku w roli Stefana w „Strasznym Dworze” St. Moniuszki). W [[1941]] roku Władysław zaśpiewał u boku znakomitego barytona Jerzego Czaplickiego.

	Jedno trzeba przyznać - Jan Kiepura cały czas sekundował bratu, wspierając jego artystyczne fantazje, polecał go uwadze dyrektorów i impresariów. Nigdy nie konkurowali ze sobą występując w jednym czasie na scenach świata. Z Janem nie sposób było konkurować, nie można było dorównać jego czarowi artystycznemu, potędze osobowości, zmierzyć się z jego legendą.		Jedno trzeba przyznać - [[Jan Kiepura]] cały czas sekundował bratu, wspierając jego artystyczne fantazje, polecał go uwadze dyrektorów i impresariów. Nigdy nie konkurowali ze sobą występując w jednym czasie na scenach świata. Z [[Jan Kiepura\|Janem]] nie sposób było konkurować, nie można było dorównać jego czarowi artystycznemu, potędze osobowości, zmierzyć się z jego legendą.
	W 1953 roku Ladis zaniechał całkowicie działalności artystycznej. Kiedy rozmawiałem podczas Festiwalu „Ave Maryja” w 2008 roku w Czeladzi z Bogusławem Kaczyńskim o Władysławie Kiepurze, powiedział; cyt. „Kiedy go odwiedziłem kilka lat temu, był starszym schorowanym Panem. Mieszkał nadal na Florydzie /Fort Lauderdale/ z rodziną, ale myślami nieustannie wracał do Sosnowca, do Polski. Kochał nasz kraj i bardzo za nim tęsknił. Mimo większej części życia spędzonego za granicą mówił nadal pięknie po polsku”. Władysław Kiepura wraz małżonką byli w Sosnowcu w roku 1971 i 1973 odwiedzając przy okazji artystkę rzeźbiarza Wandę Zagórską zamieszkałą i mającą swój zakład kamieniarski przy ul. Konrada 4 (obecnie Odrodzenia) od lat wielką przyjaciółkę rodziny. Piękno i bogactwo głosu Władysława Ladisa Kiepury potwierdzają niezliczone dowody uznania krytyków muzycznych na całym świecie~~. Zmarł [[11 czerwca]] [[1998]] roku w Stanach Zjednoczonych~~.		W [[1953]] roku Ladis zaniechał całkowicie działalności artystycznej. Kiedy rozmawiałem podczas Festiwalu „Ave Maryja” w [[2008]] roku w [[Czeladź\|Czeladzi]] z Bogusławem Kaczyńskim o Władysławie Kiepurze, powiedział; cyt. „Kiedy go odwiedziłem kilka lat temu, był starszym schorowanym Panem. Mieszkał nadal na Florydzie /Fort Lauderdale/ z rodziną, ale myślami nieustannie wracał do [[Sosnowiec\|Sosnowca]], do Polski. Kochał nasz kraj i bardzo za nim tęsknił. Mimo większej części życia spędzonego za granicą mówił nadal pięknie po polsku”. Władysław Kiepura wraz małżonką byli w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] w roku [[1971]] i [[1973]] odwiedzając przy okazji artystkę rzeźbiarza Wandę Zagórską zamieszkałą i mającą swój zakład kamieniarski przy ul. Konrada 4 (obecnie Odrodzenia) od lat wielką przyjaciółkę rodziny. Piękno i bogactwo głosu Władysława Ladisa Kiepury potwierdzają niezliczone dowody uznania krytyków muzycznych na całym świecie.

Michał Kusiak o 11:17, 21 mar 2012

2012-03-21T11:17:19Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:17, 21 mar 2012
Linia 20:		Linia 20:
	\|www =		\|www =
	}}		}}
	'''Władysław Kiepura''' (1904 - 1998) - pseudonim artystyczny "Ladis", młodszy brat słynnego [[Jan Kiepura\|Jana Kiepury]], urodzony w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[30 marca]] [[1904]], podążył również śladem swego brata i został śpiewakiem operowym.		'''Władysław Kiepura''' ([[1904]] - [[1998]]) - pseudonim artystyczny "Ladis", młodszy brat słynnego [[Jan Kiepura\|Jana Kiepury]], urodzony w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[30 marca]] [[1904]], podążył również śladem swego brata i został śpiewakiem operowym.

	Początkowo chciał zostać aktorem, lecz w latach 20. ściągnięty przez Jana do Warszawy, podjął naukę śpiewu u prof. Tadeusza Leliwy (pedagoga Jana). Przez (prawie) trzydzieści lat prasa światowa informowała o tym, że Jan Kiepura zazdrosny o głos, talent i sławę swojego brata Władysława, zabraniał mu występów, a to milczenie opłacał comiesięczną pensją. Te plotki dziennikarskie tak bardzo pobudziły wyobraźnię czytelników, że powielano je bez końca, nie bacząc na rosnącą sławę Władysława, który odnosił sukcesy w wielu renomowanych teatrach świata, na czele z mediolańską La Scalą. Władysław rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim i za namową brata rozpoczął naukę śpiewu u miejscowych pedagogów (m. in. u Enzo Leliwy), a następnie studiował wokalistykę u włoskich mistrzów. Edukację jego organizował i finansował oczywiście brat Jan, będący wówczas u szczytu sławy. Miłość braterska była wielka. Jan zawsze w listach zachęcał Władysława do wytrwałej nauki oraz do podporządkowania sztuce całego życia ( z tym były największe kłopoty). Oprócz pięknej barwy tenorowego głosu, natura obdarzyła Władysława ciekawością życia i zepchnęła sztukę na dalszy plan. Ponadto musiał on przez całe sceniczne życie mierzyć się z legendą brata. Przybrał więc pseudonim Ladis, bo jak sam twierdził chce sobie wywalczyć nazwisko dzięki własnej pracy. Wielkiej kariery jednak nie zrobił.		Początkowo chciał zostać aktorem, lecz w latach 20. ściągnięty przez Jana do Warszawy, podjął naukę śpiewu u prof. Tadeusza Leliwy (pedagoga Jana). Przez (prawie) trzydzieści lat prasa światowa informowała o tym, że Jan Kiepura zazdrosny o głos, talent i sławę swojego brata Władysława, zabraniał mu występów, a to milczenie opłacał comiesięczną pensją. Te plotki dziennikarskie tak bardzo pobudziły wyobraźnię czytelników, że powielano je bez końca, nie bacząc na rosnącą sławę Władysława, który odnosił sukcesy w wielu renomowanych teatrach świata, na czele z mediolańską La Scalą. Władysław rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim i za namową brata rozpoczął naukę śpiewu u miejscowych pedagogów (m. in. u Enzo Leliwy), a następnie studiował wokalistykę u włoskich mistrzów. Edukację jego organizował i finansował oczywiście brat Jan, będący wówczas u szczytu sławy. Miłość braterska była wielka. Jan zawsze w listach zachęcał Władysława do wytrwałej nauki oraz do podporządkowania sztuce całego życia ( z tym były największe kłopoty). Oprócz pięknej barwy tenorowego głosu, natura obdarzyła Władysława ciekawością życia i zepchnęła sztukę na dalszy plan. Ponadto musiał on przez całe sceniczne życie mierzyć się z legendą brata. Przybrał więc pseudonim Ladis, bo jak sam twierdził chce sobie wywalczyć nazwisko dzięki własnej pracy. Wielkiej kariery jednak nie zrobił.

Michał Kusiak o 20:01, 2 mar 2012

2012-03-02T20:01:21Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:01, 2 mar 2012
Linia 24:		Linia 24:
	Początkowo chciał zostać aktorem, lecz w latach 20. ściągnięty przez Jana do Warszawy, podjął naukę śpiewu u prof. Tadeusza Leliwy (pedagoga Jana). Przez (prawie) trzydzieści lat prasa światowa informowała o tym, że Jan Kiepura zazdrosny o głos, talent i sławę swojego brata Władysława, zabraniał mu występów, a to milczenie opłacał comiesięczną pensją. Te plotki dziennikarskie tak bardzo pobudziły wyobraźnię czytelników, że powielano je bez końca, nie bacząc na rosnącą sławę Władysława, który odnosił sukcesy w wielu renomowanych teatrach świata, na czele z mediolańską La Scalą. Władysław rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim i za namową brata rozpoczął naukę śpiewu u miejscowych pedagogów (m. in. u Enzo Leliwy), a następnie studiował wokalistykę u włoskich mistrzów. Edukację jego organizował i finansował oczywiście brat Jan, będący wówczas u szczytu sławy. Miłość braterska była wielka. Jan zawsze w listach zachęcał Władysława do wytrwałej nauki oraz do podporządkowania sztuce całego życia ( z tym były największe kłopoty). Oprócz pięknej barwy tenorowego głosu, natura obdarzyła Władysława ciekawością życia i zepchnęła sztukę na dalszy plan. Ponadto musiał on przez całe sceniczne życie mierzyć się z legendą brata. Przybrał więc pseudonim Ladis, bo jak sam twierdził chce sobie wywalczyć nazwisko dzięki własnej pracy. Wielkiej kariery jednak nie zrobił.		Początkowo chciał zostać aktorem, lecz w latach 20. ściągnięty przez Jana do Warszawy, podjął naukę śpiewu u prof. Tadeusza Leliwy (pedagoga Jana). Przez (prawie) trzydzieści lat prasa światowa informowała o tym, że Jan Kiepura zazdrosny o głos, talent i sławę swojego brata Władysława, zabraniał mu występów, a to milczenie opłacał comiesięczną pensją. Te plotki dziennikarskie tak bardzo pobudziły wyobraźnię czytelników, że powielano je bez końca, nie bacząc na rosnącą sławę Władysława, który odnosił sukcesy w wielu renomowanych teatrach świata, na czele z mediolańską La Scalą. Władysław rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim i za namową brata rozpoczął naukę śpiewu u miejscowych pedagogów (m. in. u Enzo Leliwy), a następnie studiował wokalistykę u włoskich mistrzów. Edukację jego organizował i finansował oczywiście brat Jan, będący wówczas u szczytu sławy. Miłość braterska była wielka. Jan zawsze w listach zachęcał Władysława do wytrwałej nauki oraz do podporządkowania sztuce całego życia ( z tym były największe kłopoty). Oprócz pięknej barwy tenorowego głosu, natura obdarzyła Władysława ciekawością życia i zepchnęła sztukę na dalszy plan. Ponadto musiał on przez całe sceniczne życie mierzyć się z legendą brata. Przybrał więc pseudonim Ladis, bo jak sam twierdził chce sobie wywalczyć nazwisko dzięki własnej pracy. Wielkiej kariery jednak nie zrobił.

	Zadebiutował w 1932 roku na scenie Opery Krakowskiej rolą tytułową w „Fauście” Gounoda, u boku sławnej już Ady Sari. W tym samym roku śpiewał w Sosnowcu w kościele pw. Wniebowzięcia NMP (obecnej katedrze), przeznaczając pewną kwotę pieniędzy na odnowienie polichromii i potrzeby parafii. Następnie, rozpoczął pełne sukcesów występy w Teatrze Wielkim w Warszawie, we Lwowie, Poznaniu, Berlinie, Dreźnie, Budapeszcie, Rydze. Jako pierwszy tenor Opery Hamburskiej doprowadził do wystawienia opery „Halka” St. Moniuszki i zaprezentował się publiczności w roli Jontka, którą wykonał po polsku. Orkiestrą dyrygował Hans Swarowsky. W 1937 roku kreował partię Jontka w filmie „Halka” reżyserii Janusza Gardana, wg scenariusza Gardana, Leona Schillera i Józefa Rosena, dialogi Jarosława Iwaszkiewicza. Halkę zagrała Lili Zielińska, a w dubbingu Ewa Bandrowska – Turska.		Zadebiutował w 1932 roku na scenie Opery Krakowskiej rolą tytułową w „Fauście” Gounoda, u boku sławnej już Ady Sari. W tym samym roku śpiewał w Sosnowcu w [[Parafia p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu\|kościele pw. Wniebowzięcia NMP]] (obecnej katedrze), przeznaczając pewną kwotę pieniędzy na odnowienie polichromii i potrzeby parafii. Następnie, rozpoczął pełne sukcesów występy w Teatrze Wielkim w Warszawie, we Lwowie, Poznaniu, Berlinie, Dreźnie, Budapeszcie, Rydze. Jako pierwszy tenor Opery Hamburskiej doprowadził do wystawienia opery „Halka” St. Moniuszki i zaprezentował się publiczności w roli Jontka, którą wykonał po polsku. Orkiestrą dyrygował Hans Swarowsky. W 1937 roku kreował partię Jontka w filmie „Halka” reżyserii Janusza Gardana, wg scenariusza Gardana, Leona Schillera i Józefa Rosena, dialogi Jarosława Iwaszkiewicza. Halkę zagrała Lili Zielińska, a w dubbingu Ewa Bandrowska – Turska.

	Władysław śpiewał na wielu scenach europejskich m. in. w Teatrze San Carlo w Neapolu, La Scali, gdzie zadebiutował 29 stycznia 1939 roku w roli Rudolfa w „Cyganerii”. Śpiewał w kilku językach m. in. polskim, rosyjskim, niemieckim, francuskim, włoskim i angielskim. Szczególne pasmo sukcesów to występy Ladisa w teatrach Ameryki Północnej i Południowej, gdzie stworzył serię kreacji we włoskim i francuskim repertuarze ( Cavaradossi w Tosce, Don Jose w Carmen, Canio w Pajacach, Kalaf w Turandot, Johnson w Dziewczynie z Zachodu, Faust i nade wszystko Rudolf w Cyganerii). W 1940 roku przyjeżdża do Ameryki, gdzie zakłada rodzinę i mieszka tam aż do śmierci, czyli do 1998 roku. W latach 40-tych i na początku lat 50-tych brał udział w koncertach propagujących arie operowe oraz śpiewał w operze (w chicagowskiej Civic Opera w 1940,1941 i 1953 roku w roli Stefana w „Strasznym Dworze” St. Moniuszki). W 1941 roku Władysław zaśpiewał u boku znakomitego barytona Jerzego Czaplickiego.		Władysław śpiewał na wielu scenach europejskich m. in. w Teatrze San Carlo w Neapolu, La Scali, gdzie zadebiutował 29 stycznia 1939 roku w roli Rudolfa w „Cyganerii”. Śpiewał w kilku językach m. in. polskim, rosyjskim, niemieckim, francuskim, włoskim i angielskim. Szczególne pasmo sukcesów to występy Ladisa w teatrach Ameryki Północnej i Południowej, gdzie stworzył serię kreacji we włoskim i francuskim repertuarze ( Cavaradossi w Tosce, Don Jose w Carmen, Canio w Pajacach, Kalaf w Turandot, Johnson w Dziewczynie z Zachodu, Faust i nade wszystko Rudolf w Cyganerii). W 1940 roku przyjeżdża do Ameryki, gdzie zakłada rodzinę i mieszka tam aż do śmierci, czyli do 1998 roku. W latach 40-tych i na początku lat 50-tych brał udział w koncertach propagujących arie operowe oraz śpiewał w operze (w chicagowskiej Civic Opera w 1940,1941 i 1953 roku w roli Stefana w „Strasznym Dworze” St. Moniuszki). W 1941 roku Władysław zaśpiewał u boku znakomitego barytona Jerzego Czaplickiego.

Arawks80 o 11:39, 30 sty 2012

2012-01-30T11:39:35Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:39, 30 sty 2012
Linia 40:		Linia 40:
	[[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie filmu\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie filmu\|Kiepura, Władysław]]
			[[Kategoria:Uczestnicy powstań śląskich\|Kiepura, Władysław]]


	{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}		{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}

Arawks80 o 22:04, 22 sty 2012

2012-01-22T22:04:57Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:04, 22 sty 2012
Linia 37:		Linia 37:
	[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie ~~związani z muzyką~~\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie muzyki\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie ~~związani z filmem~~\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie filmu\|Kiepura, Władysław]]


	{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}		{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}

Arawks80 o 21:56, 20 sty 2012

2012-01-20T21:56:38Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:56, 20 sty 2012
Linia 38:		Linia 38:
	[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie związani z muzyką\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie związani z muzyką\|Kiepura, Władysław]]
	[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie związani z filmem\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie związani z filmem\|Kiepura, Władysław]]


	{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}		{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}

Arawks80 o 21:54, 20 sty 2012

2012-01-20T21:54:49Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:54, 20 sty 2012
Linia 39:		Linia 39:
	[[Kategoria:Ludzie związani z muzyką\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie związani z muzyką\|Kiepura, Władysław]]
	[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]		[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]
			[[Kategoria:Ludzie związani z filmem\|Kiepura, Władysław]]


	{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}		{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}

Arawks80 o 21:47, 20 sty 2012

2012-01-20T21:47:17Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:47, 20 sty 2012
Linia 35:		Linia 35:

	[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem]]		[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu]]		[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Kiepura, Władysław]]
			[[Kategoria:Ludzie związani z muzyką\|Kiepura, Władysław]]
			[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]


	{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}		{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}

Piotr Bielecki: Władysław Kiepura "Ladis" przeniesiono do Władysław Kiepura: dla porządku i ujednolicenia tworząc hasła używajmy standardu - imię nazwisko

2011-11-08T21:09:05Z

Władysław Kiepura "Ladis" przeniesiono do Władysław Kiepura: dla porządku i ujednolicenia tworząc hasła używajmy standardu - imię nazwisko

← poprzednia wersja	Wersja z 21:09, 8 lis 2011
(Brak różnic)

Piotr Dudała o 18:18, 8 lis 2011

2011-11-08T18:18:16Z

← poprzednia wersja		Wersja z 18:18, 8 lis 2011
Linia 20:		Linia 20:
	\|www =		\|www =
	}}		}}
	'''Władysław Kiepura''' (1904 - 1998) (pseudonim artystyczny "Ladis"), młodszy brat słynnego [[Jan Kiepura\|Jana Kiepury]], urodzony w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[30 marca]] [[1904]], podążył również śladem swego brata i został śpiewakiem operowym.		'''Władysław Kiepura''' (1904 - 1998) - pseudonim artystyczny "Ladis", młodszy brat słynnego [[Jan Kiepura\|Jana Kiepury]], urodzony w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] [[30 marca]] [[1904]], podążył również śladem swego brata i został śpiewakiem operowym.

	Początkowo chciał zostać aktorem, lecz w latach 20. ściągnięty przez Jana do Warszawy, podjął naukę śpiewu u prof. Tadeusza Leliwy (pedagoga Jana). Przez (prawie) trzydzieści lat prasa światowa informowała o tym, że Jan Kiepura zazdrosny o głos, talent i sławę swojego brata Władysława, zabraniał mu występów, a to milczenie opłacał comiesięczną pensją. Te plotki dziennikarskie tak bardzo pobudziły wyobraźnię czytelników, że powielano je bez końca, nie bacząc na rosnącą sławę Władysława, który odnosił sukcesy w wielu renomowanych teatrach świata, na czele z mediolańską La Scalą. Władysław rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim i za namową brata rozpoczął naukę śpiewu u miejscowych pedagogów (m. in. u Enzo Leliwy), a następnie studiował wokalistykę u włoskich mistrzów. Edukację jego organizował i finansował oczywiście brat Jan, będący wówczas u szczytu sławy. Miłość braterska była wielka. Jan zawsze w listach zachęcał Władysława do wytrwałej nauki oraz do podporządkowania sztuce całego życia ( z tym były największe kłopoty). Oprócz pięknej barwy tenorowego głosu, natura obdarzyła Władysława ciekawością życia i zepchnęła sztukę na dalszy plan. Ponadto musiał on przez całe sceniczne życie mierzyć się z legendą brata. Przybrał więc pseudonim Ladis, bo jak sam twierdził chce sobie wywalczyć nazwisko dzięki własnej pracy. Wielkiej kariery jednak nie zrobił.		Początkowo chciał zostać aktorem, lecz w latach 20. ściągnięty przez Jana do Warszawy, podjął naukę śpiewu u prof. Tadeusza Leliwy (pedagoga Jana). Przez (prawie) trzydzieści lat prasa światowa informowała o tym, że Jan Kiepura zazdrosny o głos, talent i sławę swojego brata Władysława, zabraniał mu występów, a to milczenie opłacał comiesięczną pensją. Te plotki dziennikarskie tak bardzo pobudziły wyobraźnię czytelników, że powielano je bez końca, nie bacząc na rosnącą sławę Władysława, który odnosił sukcesy w wielu renomowanych teatrach świata, na czele z mediolańską La Scalą. Władysław rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim i za namową brata rozpoczął naukę śpiewu u miejscowych pedagogów (m. in. u Enzo Leliwy), a następnie studiował wokalistykę u włoskich mistrzów. Edukację jego organizował i finansował oczywiście brat Jan, będący wówczas u szczytu sławy. Miłość braterska była wielka. Jan zawsze w listach zachęcał Władysława do wytrwałej nauki oraz do podporządkowania sztuce całego życia ( z tym były największe kłopoty). Oprócz pięknej barwy tenorowego głosu, natura obdarzyła Władysława ciekawością życia i zepchnęła sztukę na dalszy plan. Ponadto musiał on przez całe sceniczne życie mierzyć się z legendą brata. Przybrał więc pseudonim Ladis, bo jak sam twierdził chce sobie wywalczyć nazwisko dzięki własnej pracy. Wielkiej kariery jednak nie zrobił.

← poprzednia wersja		Wersja z 22:04, 22 sty 2012
Linia 37:		Linia 37:
	[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie ~~związani z muzyką~~\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie muzyki\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie ~~związani z filmem~~\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie filmu\|Kiepura, Władysław]]


	{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}		{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}

← poprzednia wersja		Wersja z 21:56, 20 sty 2012
Linia 38:		Linia 38:
	[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie związani z muzyką\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie związani z muzyką\|Kiepura, Władysław]]
	[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Śpiewacy\|Kiepura, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie związani z filmem\|Kiepura, Władysław]]		[[Kategoria:Ludzie związani z filmem\|Kiepura, Władysław]]


	{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}		{{DEFAULTSORT:Kiepura, Władysław}}