Władysław Szafer - Historia wersji

Michał Kusiak o 06:25, 14 lis 2016

2016-11-14T06:25:13Z

← poprzednia wersja		Wersja z 06:25, 14 lis 2016
Linia 20:		Linia 20:
	\|www =		\|www =
	}}		}}
			'''Władysław Szafer''' - (ur. [[23 lipca]] [[1886]] w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]], zm. [[16 listopada]] [[1970]] w Krakowie) światowej sławy przyrodnik, profesor i rektor ([[1936]]-[[1938]]) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Współtwórca polskich parków narodowych i inicjator odtworzenia populacji żubra w Puszczy Białowieskiej. Twórca i dyrektor(do [[1960]]) Instytutu Botaniki PAN. Autor ponad 100 publikacji z zakresu historii botaniki.
	[[23 lipca]] [[1886]] w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] ~~urodził się '''Władysław Szafer'''~~ światowej sławy przyrodnik, profesor i rektor ([[1936]]-[[1938]]) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Współtwórca polskich parków narodowych i inicjator odtworzenia populacji żubra w Puszczy Białowieskiej. Twórca i dyrektor(do [[1960]]) Instytutu Botaniki PAN. Autor ponad 100 publikacji z zakresu historii botaniki.

	==Młodość i studia==		==Młodość i studia==
Linia 31:		Linia 30:
	Latem [[1917]] roku prof. Szafer, zwolniony z dalszej pracy w wojsku opuścił Lublin, ponieważ władze Uniwersytetu Jagiellońskiego zaproponowały mu objęcie katedry botaniki po zmarłym prof. Raciborskim. Jednocześnie powołano go na stanowisko dyrektora Instytutu Botanicznego, a także Ogrodu Botanicznego w Krakowie. W roku 1918 Władysław Szafer otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził wykłady z paleobotaniki i florystyki oraz socjologii, geografii i systematyki roślin. W latach 1920-1949 pełnił funkcję Prezesa Państwowej Rady Ochrony Przyrody .W tym okresie stworzył wiele interesujących prac takich, jak: "Krótki zarys botaniki leśnej", "O fenologicznych porach roku w Polsce", " Element górski we florze niżu polskiego", "Polichromia roślinna w ołtarzu Wita Stwosza", "Skarby przyrody i ich ochrona" ,"Zarys botaniki", "Dwa zielniki" i wiele innych. Był autorem map geobotanicznych Polski. Prowadził wiele badań, podróżując po całym świecie.		Latem [[1917]] roku prof. Szafer, zwolniony z dalszej pracy w wojsku opuścił Lublin, ponieważ władze Uniwersytetu Jagiellońskiego zaproponowały mu objęcie katedry botaniki po zmarłym prof. Raciborskim. Jednocześnie powołano go na stanowisko dyrektora Instytutu Botanicznego, a także Ogrodu Botanicznego w Krakowie. W roku 1918 Władysław Szafer otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził wykłady z paleobotaniki i florystyki oraz socjologii, geografii i systematyki roślin. W latach 1920-1949 pełnił funkcję Prezesa Państwowej Rady Ochrony Przyrody .W tym okresie stworzył wiele interesujących prac takich, jak: "Krótki zarys botaniki leśnej", "O fenologicznych porach roku w Polsce", " Element górski we florze niżu polskiego", "Polichromia roślinna w ołtarzu Wita Stwosza", "Skarby przyrody i ich ochrona" ,"Zarys botaniki", "Dwa zielniki" i wiele innych. Był autorem map geobotanicznych Polski. Prowadził wiele badań, podróżując po całym świecie.

	[[Plik:Władysław Szafer tablica pamiątkowa.JPG~~\|left~~\|thumb\|200px\|Tablica pamiątkowa na budynku muzeum OPN w Ojcowie (Foto: Dariusz JUREK)]]		[[Plik:Władysław Szafer tablica pamiątkowa.JPG\|thumb\|200px\|Tablica pamiątkowa na budynku muzeum OPN w Ojcowie (Foto: Dariusz JUREK)]]

	==Działalność naukowa w kraju i za granicą==		==Działalność naukowa w kraju i za granicą==

Piotr Dudała o 13:52, 7 sie 2014

2014-08-07T13:52:13Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:52, 7 sie 2014
Linia 49:		Linia 49:

	[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Szafer, Władysław]]		[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Szafer, Władysław]]
	[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu]]		[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu\|Szafer, Władysław]]


	{{DEFAULTSORT: Szafer Władysław}}		{{DEFAULTSORT: Szafer Władysław}}

Piotr Dudała o 16:31, 6 lis 2013

2013-11-06T16:31:43Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:31, 6 lis 2013
Linia 22:		Linia 22:

	[[23 lipca]] [[1886]] w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] urodził się '''Władysław Szafer''' światowej sławy przyrodnik, profesor i rektor ([[1936]]-[[1938]]) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Współtwórca polskich parków narodowych i inicjator odtworzenia populacji żubra w Puszczy Białowieskiej. Twórca i dyrektor(do [[1960]]) Instytutu Botaniki PAN. Autor ponad 100 publikacji z zakresu historii botaniki.		[[23 lipca]] [[1886]] w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] urodził się '''Władysław Szafer''' światowej sławy przyrodnik, profesor i rektor ([[1936]]-[[1938]]) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Współtwórca polskich parków narodowych i inicjator odtworzenia populacji żubra w Puszczy Białowieskiej. Twórca i dyrektor(do [[1960]]) Instytutu Botaniki PAN. Autor ponad 100 publikacji z zakresu historii botaniki.

			==Młodość i studia==

	Szafer lata dziecięce spędził w Mielcu, gdzie już jako młody chłopak żywo interesował się przyrodą, chętnie uczestnicząc w wycieczkach krajoznawczych. Po ukończeniu I Gimnazjum Klasycznego im. Konarskiego w Rzeszowie, studiował botanikę w Wiedniu i na Uniwersytecie Lwowskim. Jego wykładowcami byli znakomici naukowcy, lecz najwięcej zawdzięczał Marianowi Raciborskiemu, który nauczył go propagować naukę i ochronę przyrody. W latach 1908-1910 powstały jego pierwsze prace: "O zadaniach i celach geografii roślin" oraz "Geobotaniczne stosunki Miodoborów galicyjskich". W roku 1910 uzyskał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Lwowskim. Później studiował gleboznawstwo i botanikę leśną. Podczas I wojny światowej Władysław Szafer zaciągnął się jako ochotnik do Legionu Wschodniego pod dowództwo Józefa Hallera. Po rozwiązaniu tej jednostki wojskowej władze austriackie skierowały go na przeszkolenie w dziedzinie bakteriologii do Krakowa. W charakterze bakteriologa pracował później w Łagiewnikach, Tarnowie, Kielcach i Lublinie.		Szafer lata dziecięce spędził w Mielcu, gdzie już jako młody chłopak żywo interesował się przyrodą, chętnie uczestnicząc w wycieczkach krajoznawczych. Po ukończeniu I Gimnazjum Klasycznego im. Konarskiego w Rzeszowie, studiował botanikę w Wiedniu i na Uniwersytecie Lwowskim. Jego wykładowcami byli znakomici naukowcy, lecz najwięcej zawdzięczał Marianowi Raciborskiemu, który nauczył go propagować naukę i ochronę przyrody. W latach 1908-1910 powstały jego pierwsze prace: "O zadaniach i celach geografii roślin" oraz "Geobotaniczne stosunki Miodoborów galicyjskich". W roku 1910 uzyskał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Lwowskim. Później studiował gleboznawstwo i botanikę leśną. Podczas I wojny światowej Władysław Szafer zaciągnął się jako ochotnik do Legionu Wschodniego pod dowództwo Józefa Hallera. Po rozwiązaniu tej jednostki wojskowej władze austriackie skierowały go na przeszkolenie w dziedzinie bakteriologii do Krakowa. W charakterze bakteriologa pracował później w Łagiewnikach, Tarnowie, Kielcach i Lublinie.

			==Okres krakowski==

	Latem [[1917]] roku prof. Szafer, zwolniony z dalszej pracy w wojsku opuścił Lublin, ponieważ władze Uniwersytetu Jagiellońskiego zaproponowały mu objęcie katedry botaniki po zmarłym prof. Raciborskim. Jednocześnie powołano go na stanowisko dyrektora Instytutu Botanicznego, a także Ogrodu Botanicznego w Krakowie. W roku 1918 Władysław Szafer otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził wykłady z paleobotaniki i florystyki oraz socjologii, geografii i systematyki roślin. W latach 1920-1949 pełnił funkcję Prezesa Państwowej Rady Ochrony Przyrody .W tym okresie stworzył wiele interesujących prac takich, jak: "Krótki zarys botaniki leśnej", "O fenologicznych porach roku w Polsce", " Element górski we florze niżu polskiego", "Polichromia roślinna w ołtarzu Wita Stwosza", "Skarby przyrody i ich ochrona" ,"Zarys botaniki", "Dwa zielniki" i wiele innych. Był autorem map geobotanicznych Polski. Prowadził wiele badań, podróżując po całym świecie.		Latem [[1917]] roku prof. Szafer, zwolniony z dalszej pracy w wojsku opuścił Lublin, ponieważ władze Uniwersytetu Jagiellońskiego zaproponowały mu objęcie katedry botaniki po zmarłym prof. Raciborskim. Jednocześnie powołano go na stanowisko dyrektora Instytutu Botanicznego, a także Ogrodu Botanicznego w Krakowie. W roku 1918 Władysław Szafer otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził wykłady z paleobotaniki i florystyki oraz socjologii, geografii i systematyki roślin. W latach 1920-1949 pełnił funkcję Prezesa Państwowej Rady Ochrony Przyrody .W tym okresie stworzył wiele interesujących prac takich, jak: "Krótki zarys botaniki leśnej", "O fenologicznych porach roku w Polsce", " Element górski we florze niżu polskiego", "Polichromia roślinna w ołtarzu Wita Stwosza", "Skarby przyrody i ich ochrona" ,"Zarys botaniki", "Dwa zielniki" i wiele innych. Był autorem map geobotanicznych Polski. Prowadził wiele badań, podróżując po całym świecie.
Linia 29:		Linia 33:
	[[Plik:Władysław Szafer tablica pamiątkowa.JPG\|left\|thumb\|200px\|Tablica pamiątkowa na budynku muzeum OPN w Ojcowie (Foto: Dariusz JUREK)]]		[[Plik:Władysław Szafer tablica pamiątkowa.JPG\|left\|thumb\|200px\|Tablica pamiątkowa na budynku muzeum OPN w Ojcowie (Foto: Dariusz JUREK)]]

			==Działalność naukowa w kraju i za granicą==

	Profesor Władysław Szafer był członkiem wielu organizacji zajmujących się popularyzacją ochrony przyrody na świecie. Należał do Międzynarodowej Rady Ochrony Przyrody i jej Zasobów. Swoje dorosłe życie związał z Uniwersytetem Jagiellońskim. W latach 1917-1960 był Dyrektorem Ogrodu Botanicznego UJ przy ul. Kopernika. Obok pracy naukowej i ochrony przyrody, w latach 1936-38 piastował zaszczytne stanowisko Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz w czasie II wojny światowej stanowisko tajnego Rektora. Organizował w tym czasie pomoc materialną i opiekę nad rodzinami uwięzionych w czasie II wojny światowej profesorów Uniwersytetu. W latach 1947-1960 był przewodniczącym Rady Naukowej. Kierował Zakładem Paleobotaniki i Katedrą Systematyki i geografii Roślin. W roku 1956 napisał pracę pt. "Ojcowski Park Narodowy". Był też redaktorem czasopism: "Ochrona Przyrody" i " Chrońmy Przyrodę Ojczystą". Profesor Szafer całe swoje życie poświęcił ochronie przyrody. W jednym z udzielonych wywiadów wyznał, że najgroźniejszym wrogiem środowiska jest ludzka głupota i bezmyślność, a najważniejszym zadaniem jest pokonanie jej. Przez całe życie walczył o prawdę naukową i o utrzymanie piękna przyrody. Profesor Szafer był niezmiernie cenionym człowiekiem, otrzymał wiele nagród i wyróżnień za swój wkład w ochronę przyrody. Był Doktorem honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego, UMCS w Lublinie i Uniwersytetu Karola w Pradze. Był inicjatorem utworzenia Ligi Ochrony Przyrody w [[1926]] r., przewodniczącym Państwowej Rady Ochrony Przyrody (1926-49), Komitetu Botanicznego PAN (1952-1955) oraz Tymczasowego Komitetu Ochrony Przyrody; wiceprezes PAN (1957-1961). Członek wielu krajowych i międzynarodowych towarzystw naukowych m.in. Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiej Akademii Nauk, Royal Society w Edynburgu, Fińskiej Akademii Nauk, Duńskiej Królewskiej Akademii Nauk i Niemieckiej Akademii Przyrodników w Halle. Przyczynił się do powstania większości polskich parków narodowych, m.in. Białowieskiego, Pienińskiego, Babiogórskiego, Ojcowskiego i Tatrzańskiego oraz parków nadmorskich. W uznaniu zasług prof. Szafera jego nazwisko zostało umieszczone na honorowej liście Światowego Funduszu na Rzecz Dzikich Zwierząt (WWF).		Profesor Władysław Szafer był członkiem wielu organizacji zajmujących się popularyzacją ochrony przyrody na świecie. Należał do Międzynarodowej Rady Ochrony Przyrody i jej Zasobów. Swoje dorosłe życie związał z Uniwersytetem Jagiellońskim. W latach 1917-1960 był Dyrektorem Ogrodu Botanicznego UJ przy ul. Kopernika. Obok pracy naukowej i ochrony przyrody, w latach 1936-38 piastował zaszczytne stanowisko Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz w czasie II wojny światowej stanowisko tajnego Rektora. Organizował w tym czasie pomoc materialną i opiekę nad rodzinami uwięzionych w czasie II wojny światowej profesorów Uniwersytetu. W latach 1947-1960 był przewodniczącym Rady Naukowej. Kierował Zakładem Paleobotaniki i Katedrą Systematyki i geografii Roślin. W roku 1956 napisał pracę pt. "Ojcowski Park Narodowy". Był też redaktorem czasopism: "Ochrona Przyrody" i " Chrońmy Przyrodę Ojczystą". Profesor Szafer całe swoje życie poświęcił ochronie przyrody. W jednym z udzielonych wywiadów wyznał, że najgroźniejszym wrogiem środowiska jest ludzka głupota i bezmyślność, a najważniejszym zadaniem jest pokonanie jej. Przez całe życie walczył o prawdę naukową i o utrzymanie piękna przyrody. Profesor Szafer był niezmiernie cenionym człowiekiem, otrzymał wiele nagród i wyróżnień za swój wkład w ochronę przyrody. Był Doktorem honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego, UMCS w Lublinie i Uniwersytetu Karola w Pradze. Był inicjatorem utworzenia Ligi Ochrony Przyrody w [[1926]] r., przewodniczącym Państwowej Rady Ochrony Przyrody (1926-49), Komitetu Botanicznego PAN (1952-1955) oraz Tymczasowego Komitetu Ochrony Przyrody; wiceprezes PAN (1957-1961). Członek wielu krajowych i międzynarodowych towarzystw naukowych m.in. Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiej Akademii Nauk, Royal Society w Edynburgu, Fińskiej Akademii Nauk, Duńskiej Królewskiej Akademii Nauk i Niemieckiej Akademii Przyrodników w Halle. Przyczynił się do powstania większości polskich parków narodowych, m.in. Białowieskiego, Pienińskiego, Babiogórskiego, Ojcowskiego i Tatrzańskiego oraz parków nadmorskich. W uznaniu zasług prof. Szafera jego nazwisko zostało umieszczone na honorowej liście Światowego Funduszu na Rzecz Dzikich Zwierząt (WWF).

	Zmarł [[16 listopada]] [[1970]] w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.		Zmarł [[16 listopada]] [[1970]] w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

			==Pamięć o prof. Szaferze trwa==

	W centrum Ojcowa w pięknie odnowionym, zabytkowym budynku mieści się Centrum Edukacyjno-Muzealne Ojcowskiego Parku Narodowego. Na jego frontowej ścianie znajduje się pamiątkowa tablica poświęcona pamięci sławnego sosnowiczanina, twórcy ruchu ochrony przyrody w Polsce i jednocześnie pomysłodawca i założyciel Ojcowskiego Parku Narodowego. Warto przy okazji weekendowych lub wakacyjnych wędrówek zajrzeć do Centrum, tym bardziej że jest tam też kącik poświęcony profesorowi Szaferowi. Centrum Edukacyjno-Muzealne OPN to dawne Muzeum Przyrodnicze im. Władysława Szafera – mieści się w dawnym hotelu Pod Łokietkiem. Są w nim prezentowane eksponaty z zakresu geologii i rzeźby Doliny Prądnika, archeologii oraz świata roślinnego i zwierzęcego OPN. Integralną część Muzeum stanowi Park Zamkowy, który stanowi rodzaj ekspozycji pod gołym niebem i łączy w sobie elementy naturalne i kulturowe. W Sosnowcu, w dzielnicy Klimontów jest ulica jego imienia. Postać ta jednak w naszym mieście jest wciąż stosunkowo mało znana, choć na pewno zasługuje na szczególną pamięć oraz stałe przypominanie jego osiągnięć i dokonań, zwłaszcza wśród młodego pokolenia.		W centrum Ojcowa w pięknie odnowionym, zabytkowym budynku mieści się Centrum Edukacyjno-Muzealne Ojcowskiego Parku Narodowego. Na jego frontowej ścianie znajduje się pamiątkowa tablica poświęcona pamięci sławnego sosnowiczanina, twórcy ruchu ochrony przyrody w Polsce i jednocześnie pomysłodawca i założyciel Ojcowskiego Parku Narodowego. Warto przy okazji weekendowych lub wakacyjnych wędrówek zajrzeć do Centrum, tym bardziej że jest tam też kącik poświęcony profesorowi Szaferowi. Centrum Edukacyjno-Muzealne OPN to dawne Muzeum Przyrodnicze im. Władysława Szafera – mieści się w dawnym hotelu Pod Łokietkiem. Są w nim prezentowane eksponaty z zakresu geologii i rzeźby Doliny Prądnika, archeologii oraz świata roślinnego i zwierzęcego OPN. Integralną część Muzeum stanowi Park Zamkowy, który stanowi rodzaj ekspozycji pod gołym niebem i łączy w sobie elementy naturalne i kulturowe. W Sosnowcu, w dzielnicy Klimontów jest ulica jego imienia. Postać ta jednak w naszym mieście jest wciąż stosunkowo mało znana, choć na pewno zasługuje na szczególną pamięć oraz stałe przypominanie jego osiągnięć i dokonań, zwłaszcza wśród młodego pokolenia.

Piotr Dudała o 13:02, 22 sie 2013

2013-08-22T13:02:03Z

← poprzednia wersja		Wersja z 13:02, 22 sie 2013
Linia 27:		Linia 27:
	Latem [[1917]] roku prof. Szafer, zwolniony z dalszej pracy w wojsku opuścił Lublin, ponieważ władze Uniwersytetu Jagiellońskiego zaproponowały mu objęcie katedry botaniki po zmarłym prof. Raciborskim. Jednocześnie powołano go na stanowisko dyrektora Instytutu Botanicznego, a także Ogrodu Botanicznego w Krakowie. W roku 1918 Władysław Szafer otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził wykłady z paleobotaniki i florystyki oraz socjologii, geografii i systematyki roślin. W latach 1920-1949 pełnił funkcję Prezesa Państwowej Rady Ochrony Przyrody .W tym okresie stworzył wiele interesujących prac takich, jak: "Krótki zarys botaniki leśnej", "O fenologicznych porach roku w Polsce", " Element górski we florze niżu polskiego", "Polichromia roślinna w ołtarzu Wita Stwosza", "Skarby przyrody i ich ochrona" ,"Zarys botaniki", "Dwa zielniki" i wiele innych. Był autorem map geobotanicznych Polski. Prowadził wiele badań, podróżując po całym świecie.		Latem [[1917]] roku prof. Szafer, zwolniony z dalszej pracy w wojsku opuścił Lublin, ponieważ władze Uniwersytetu Jagiellońskiego zaproponowały mu objęcie katedry botaniki po zmarłym prof. Raciborskim. Jednocześnie powołano go na stanowisko dyrektora Instytutu Botanicznego, a także Ogrodu Botanicznego w Krakowie. W roku 1918 Władysław Szafer otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził wykłady z paleobotaniki i florystyki oraz socjologii, geografii i systematyki roślin. W latach 1920-1949 pełnił funkcję Prezesa Państwowej Rady Ochrony Przyrody .W tym okresie stworzył wiele interesujących prac takich, jak: "Krótki zarys botaniki leśnej", "O fenologicznych porach roku w Polsce", " Element górski we florze niżu polskiego", "Polichromia roślinna w ołtarzu Wita Stwosza", "Skarby przyrody i ich ochrona" ,"Zarys botaniki", "Dwa zielniki" i wiele innych. Był autorem map geobotanicznych Polski. Prowadził wiele badań, podróżując po całym świecie.

	[[Plik:Władysław Szafer tablica pamiątkowa.JPG\|thumb\|200px\|Tablica pamiątkowa na budynku muzeum OPN w Ojcowie (Foto: Dariusz JUREK)]]		[[Plik:Władysław Szafer tablica pamiątkowa.JPG\|left\|thumb\|200px\|Tablica pamiątkowa na budynku muzeum OPN w Ojcowie (Foto: Dariusz JUREK)]]

Piotr Dudała o 12:47, 23 lip 2012

2012-07-23T12:47:26Z

← poprzednia wersja		Wersja z 12:47, 23 lip 2012
Linia 34:		Linia 34:
	Zmarł [[16 listopada]] [[1970]] w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.		Zmarł [[16 listopada]] [[1970]] w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

	W centrum Ojcowa w pięknie odnowionym, zabytkowym budynku mieści się Centrum Edukacyjno-Muzealne Ojcowskiego Parku Narodowego. Na jego frontowej ścianie znajduje się pamiątkowa tablica poświęcona pamięci sławnego sosnowiczanina, twórcy ruchu ochrony przyrody w Polsce i jednocześnie pomysłodawca i założyciel Ojcowskiego Parku Narodowego. Warto przy okazji weekendowych lub wakacyjnych wędrówek zajrzeć do Centrum, tym bardziej że jest tam też kącik poświęcony profesorowi Szaferowi. Centrum Edukacyjno-Muzealne OPN to dawne Muzeum Przyrodnicze im. Władysława Szafera – mieści się w dawnym hotelu Pod Łokietkiem. Są w nim prezentowane eksponaty z zakresu geologii i rzeźby Doliny Prądnika, archeologii oraz świata roślinnego i zwierzęcego OPN. Integralną część Muzeum stanowi Park Zamkowy, który stanowi rodzaj ekspozycji pod gołym niebem i łączy w sobie elementy naturalne i kulturowe. W Sosnowcu, w dzielnicy ~~Zagórze~~ jest ulica jego imienia. Postać ta jednak w naszym mieście jest wciąż stosunkowo mało znana, choć na pewno zasługuje na szczególną pamięć oraz stałe przypominanie jego osiągnięć i dokonań, zwłaszcza wśród młodego pokolenia.		W centrum Ojcowa w pięknie odnowionym, zabytkowym budynku mieści się Centrum Edukacyjno-Muzealne Ojcowskiego Parku Narodowego. Na jego frontowej ścianie znajduje się pamiątkowa tablica poświęcona pamięci sławnego sosnowiczanina, twórcy ruchu ochrony przyrody w Polsce i jednocześnie pomysłodawca i założyciel Ojcowskiego Parku Narodowego. Warto przy okazji weekendowych lub wakacyjnych wędrówek zajrzeć do Centrum, tym bardziej że jest tam też kącik poświęcony profesorowi Szaferowi. Centrum Edukacyjno-Muzealne OPN to dawne Muzeum Przyrodnicze im. Władysława Szafera – mieści się w dawnym hotelu Pod Łokietkiem. Są w nim prezentowane eksponaty z zakresu geologii i rzeźby Doliny Prądnika, archeologii oraz świata roślinnego i zwierzęcego OPN. Integralną część Muzeum stanowi Park Zamkowy, który stanowi rodzaj ekspozycji pod gołym niebem i łączy w sobie elementy naturalne i kulturowe. W Sosnowcu, w dzielnicy Klimontów jest ulica jego imienia. Postać ta jednak w naszym mieście jest wciąż stosunkowo mało znana, choć na pewno zasługuje na szczególną pamięć oraz stałe przypominanie jego osiągnięć i dokonań, zwłaszcza wśród młodego pokolenia.

Arawks80 o 09:10, 23 lip 2012

2012-07-23T09:10:21Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:10, 23 lip 2012
Linia 10:		Linia 10:
	\|imię przy narodzeniu =		\|imię przy narodzeniu =
	\|data śmierci = [[16 listopada]] [[1970]]		\|data śmierci = [[16 listopada]] [[1970]]
	\|miejsce śmierci = [[Kraków]]		\|miejsce śmierci = Kraków
	\|przyczyna śmierci =		\|przyczyna śmierci =
	\|miejsce spoczynku =		\|miejsce spoczynku =
Linia 21:		Linia 21:
	}}		}}

	[[23 lipca]] [[1886]] w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] urodził się Władysław Szafer światowej sławy przyrodnik, profesor i rektor ([[1936]]-[[1938]]) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Współtwórca polskich parków narodowych i inicjator odtworzenia populacji żubra w Puszczy Białowieskiej. Twórca i dyrektor(do [[1960]]) Instytutu Botaniki PAN. Autor ponad 100 publikacji z zakresu historii botaniki.		[[23 lipca]] [[1886]] w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] urodził się '''Władysław Szafer''' światowej sławy przyrodnik, profesor i rektor ([[1936]]-[[1938]]) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Współtwórca polskich parków narodowych i inicjator odtworzenia populacji żubra w Puszczy Białowieskiej. Twórca i dyrektor(do [[1960]]) Instytutu Botaniki PAN. Autor ponad 100 publikacji z zakresu historii botaniki.

	Szafer lata dziecięce spędził w Mielcu, gdzie już jako młody chłopak żywo interesował się przyrodą, chętnie uczestnicząc w wycieczkach krajoznawczych. Po ukończeniu I Gimnazjum Klasycznego im. Konarskiego w Rzeszowie, studiował botanikę w Wiedniu i na Uniwersytecie Lwowskim. Jego wykładowcami byli znakomici naukowcy, lecz najwięcej zawdzięczał Marianowi Raciborskiemu, który nauczył go propagować naukę i ochronę przyrody. W latach 1908-1910 powstały jego pierwsze prace: "O zadaniach i celach geografii roślin" oraz "Geobotaniczne stosunki Miodoborów galicyjskich". W roku 1910 uzyskał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Lwowskim. Później studiował gleboznawstwo i botanikę leśną. Podczas I wojny światowej Władysław Szafer zaciągnął się jako ochotnik do Legionu Wschodniego pod dowództwo Józefa Hallera. Po rozwiązaniu tej jednostki wojskowej władze austriackie skierowały go na przeszkolenie w dziedzinie bakteriologii do Krakowa. W charakterze bakteriologa pracował później w Łagiewnikach, Tarnowie, Kielcach i Lublinie.		Szafer lata dziecięce spędził w Mielcu, gdzie już jako młody chłopak żywo interesował się przyrodą, chętnie uczestnicząc w wycieczkach krajoznawczych. Po ukończeniu I Gimnazjum Klasycznego im. Konarskiego w Rzeszowie, studiował botanikę w Wiedniu i na Uniwersytecie Lwowskim. Jego wykładowcami byli znakomici naukowcy, lecz najwięcej zawdzięczał Marianowi Raciborskiemu, który nauczył go propagować naukę i ochronę przyrody. W latach 1908-1910 powstały jego pierwsze prace: "O zadaniach i celach geografii roślin" oraz "Geobotaniczne stosunki Miodoborów galicyjskich". W roku 1910 uzyskał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Lwowskim. Później studiował gleboznawstwo i botanikę leśną. Podczas I wojny światowej Władysław Szafer zaciągnął się jako ochotnik do Legionu Wschodniego pod dowództwo Józefa Hallera. Po rozwiązaniu tej jednostki wojskowej władze austriackie skierowały go na przeszkolenie w dziedzinie bakteriologii do Krakowa. W charakterze bakteriologa pracował później w Łagiewnikach, Tarnowie, Kielcach i Lublinie.

Dariusz JUREK o 23:28, 4 lis 2011

2011-11-04T23:28:57Z

← poprzednia wersja		Wersja z 23:28, 4 lis 2011
Linia 26:		Linia 26:

	Latem [[1917]] roku prof. Szafer, zwolniony z dalszej pracy w wojsku opuścił Lublin, ponieważ władze Uniwersytetu Jagiellońskiego zaproponowały mu objęcie katedry botaniki po zmarłym prof. Raciborskim. Jednocześnie powołano go na stanowisko dyrektora Instytutu Botanicznego, a także Ogrodu Botanicznego w Krakowie. W roku 1918 Władysław Szafer otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził wykłady z paleobotaniki i florystyki oraz socjologii, geografii i systematyki roślin. W latach 1920-1949 pełnił funkcję Prezesa Państwowej Rady Ochrony Przyrody .W tym okresie stworzył wiele interesujących prac takich, jak: "Krótki zarys botaniki leśnej", "O fenologicznych porach roku w Polsce", " Element górski we florze niżu polskiego", "Polichromia roślinna w ołtarzu Wita Stwosza", "Skarby przyrody i ich ochrona" ,"Zarys botaniki", "Dwa zielniki" i wiele innych. Był autorem map geobotanicznych Polski. Prowadził wiele badań, podróżując po całym świecie.		Latem [[1917]] roku prof. Szafer, zwolniony z dalszej pracy w wojsku opuścił Lublin, ponieważ władze Uniwersytetu Jagiellońskiego zaproponowały mu objęcie katedry botaniki po zmarłym prof. Raciborskim. Jednocześnie powołano go na stanowisko dyrektora Instytutu Botanicznego, a także Ogrodu Botanicznego w Krakowie. W roku 1918 Władysław Szafer otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził wykłady z paleobotaniki i florystyki oraz socjologii, geografii i systematyki roślin. W latach 1920-1949 pełnił funkcję Prezesa Państwowej Rady Ochrony Przyrody .W tym okresie stworzył wiele interesujących prac takich, jak: "Krótki zarys botaniki leśnej", "O fenologicznych porach roku w Polsce", " Element górski we florze niżu polskiego", "Polichromia roślinna w ołtarzu Wita Stwosza", "Skarby przyrody i ich ochrona" ,"Zarys botaniki", "Dwa zielniki" i wiele innych. Był autorem map geobotanicznych Polski. Prowadził wiele badań, podróżując po całym świecie.

			[[Plik:Władysław Szafer tablica pamiątkowa.JPG\|thumb\|200px\|Tablica pamiątkowa na budynku muzeum OPN w Ojcowie (Foto: Dariusz JUREK)]]


	Profesor Władysław Szafer był członkiem wielu organizacji zajmujących się popularyzacją ochrony przyrody na świecie. Należał do Międzynarodowej Rady Ochrony Przyrody i jej Zasobów. Swoje dorosłe życie związał z Uniwersytetem Jagiellońskim. W latach 1917-1960 był Dyrektorem Ogrodu Botanicznego UJ przy ul. Kopernika. Obok pracy naukowej i ochrony przyrody, w latach 1936-38 piastował zaszczytne stanowisko Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz w czasie II wojny światowej stanowisko tajnego Rektora. Organizował w tym czasie pomoc materialną i opiekę nad rodzinami uwięzionych w czasie II wojny światowej profesorów Uniwersytetu. W latach 1947-1960 był przewodniczącym Rady Naukowej. Kierował Zakładem Paleobotaniki i Katedrą Systematyki i geografii Roślin. W roku 1956 napisał pracę pt. "Ojcowski Park Narodowy". Był też redaktorem czasopism: "Ochrona Przyrody" i " Chrońmy Przyrodę Ojczystą". Profesor Szafer całe swoje życie poświęcił ochronie przyrody. W jednym z udzielonych wywiadów wyznał, że najgroźniejszym wrogiem środowiska jest ludzka głupota i bezmyślność, a najważniejszym zadaniem jest pokonanie jej. Przez całe życie walczył o prawdę naukową i o utrzymanie piękna przyrody. Profesor Szafer był niezmiernie cenionym człowiekiem, otrzymał wiele nagród i wyróżnień za swój wkład w ochronę przyrody. Był Doktorem honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego, UMCS w Lublinie i Uniwersytetu Karola w Pradze. Był inicjatorem utworzenia Ligi Ochrony Przyrody w [[1926]] r., przewodniczącym Państwowej Rady Ochrony Przyrody (1926-49), Komitetu Botanicznego PAN (1952-1955) oraz Tymczasowego Komitetu Ochrony Przyrody; wiceprezes PAN (1957-1961). Członek wielu krajowych i międzynarodowych towarzystw naukowych m.in. Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiej Akademii Nauk, Royal Society w Edynburgu, Fińskiej Akademii Nauk, Duńskiej Królewskiej Akademii Nauk i Niemieckiej Akademii Przyrodników w Halle. Przyczynił się do powstania większości polskich parków narodowych, m.in. Białowieskiego, Pienińskiego, Babiogórskiego, Ojcowskiego i Tatrzańskiego oraz parków nadmorskich. W uznaniu zasług prof. Szafera jego nazwisko zostało umieszczone na honorowej liście Światowego Funduszu na Rzecz Dzikich Zwierząt (WWF).		Profesor Władysław Szafer był członkiem wielu organizacji zajmujących się popularyzacją ochrony przyrody na świecie. Należał do Międzynarodowej Rady Ochrony Przyrody i jej Zasobów. Swoje dorosłe życie związał z Uniwersytetem Jagiellońskim. W latach 1917-1960 był Dyrektorem Ogrodu Botanicznego UJ przy ul. Kopernika. Obok pracy naukowej i ochrony przyrody, w latach 1936-38 piastował zaszczytne stanowisko Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz w czasie II wojny światowej stanowisko tajnego Rektora. Organizował w tym czasie pomoc materialną i opiekę nad rodzinami uwięzionych w czasie II wojny światowej profesorów Uniwersytetu. W latach 1947-1960 był przewodniczącym Rady Naukowej. Kierował Zakładem Paleobotaniki i Katedrą Systematyki i geografii Roślin. W roku 1956 napisał pracę pt. "Ojcowski Park Narodowy". Był też redaktorem czasopism: "Ochrona Przyrody" i " Chrońmy Przyrodę Ojczystą". Profesor Szafer całe swoje życie poświęcił ochronie przyrody. W jednym z udzielonych wywiadów wyznał, że najgroźniejszym wrogiem środowiska jest ludzka głupota i bezmyślność, a najważniejszym zadaniem jest pokonanie jej. Przez całe życie walczył o prawdę naukową i o utrzymanie piękna przyrody. Profesor Szafer był niezmiernie cenionym człowiekiem, otrzymał wiele nagród i wyróżnień za swój wkład w ochronę przyrody. Był Doktorem honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego, UMCS w Lublinie i Uniwersytetu Karola w Pradze. Był inicjatorem utworzenia Ligi Ochrony Przyrody w [[1926]] r., przewodniczącym Państwowej Rady Ochrony Przyrody (1926-49), Komitetu Botanicznego PAN (1952-1955) oraz Tymczasowego Komitetu Ochrony Przyrody; wiceprezes PAN (1957-1961). Członek wielu krajowych i międzynarodowych towarzystw naukowych m.in. Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiej Akademii Nauk, Royal Society w Edynburgu, Fińskiej Akademii Nauk, Duńskiej Królewskiej Akademii Nauk i Niemieckiej Akademii Przyrodników w Halle. Przyczynił się do powstania większości polskich parków narodowych, m.in. Białowieskiego, Pienińskiego, Babiogórskiego, Ojcowskiego i Tatrzańskiego oraz parków nadmorskich. W uznaniu zasług prof. Szafera jego nazwisko zostało umieszczone na honorowej liście Światowego Funduszu na Rzecz Dzikich Zwierząt (WWF).
Linia 36:		Linia 39:
	''Biogram opracował: Piotr Dudała''		''Biogram opracował: Piotr Dudała''

	~~[[Plik:Władysław Szafer tablica pamiątkowa.JPG\|thumb\|200px\|Tablica pamiątkowa na budynku muzeum OPN w Ojcowie]]~~

Piotr Dudała o 20:42, 4 lis 2011

2011-11-04T20:42:19Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:42, 4 lis 2011
Linia 32:		Linia 32:

	W centrum Ojcowa w pięknie odnowionym, zabytkowym budynku mieści się Centrum Edukacyjno-Muzealne Ojcowskiego Parku Narodowego. Na jego frontowej ścianie znajduje się pamiątkowa tablica poświęcona pamięci sławnego sosnowiczanina, twórcy ruchu ochrony przyrody w Polsce i jednocześnie pomysłodawca i założyciel Ojcowskiego Parku Narodowego. Warto przy okazji weekendowych lub wakacyjnych wędrówek zajrzeć do Centrum, tym bardziej że jest tam też kącik poświęcony profesorowi Szaferowi. Centrum Edukacyjno-Muzealne OPN to dawne Muzeum Przyrodnicze im. Władysława Szafera – mieści się w dawnym hotelu Pod Łokietkiem. Są w nim prezentowane eksponaty z zakresu geologii i rzeźby Doliny Prądnika, archeologii oraz świata roślinnego i zwierzęcego OPN. Integralną część Muzeum stanowi Park Zamkowy, który stanowi rodzaj ekspozycji pod gołym niebem i łączy w sobie elementy naturalne i kulturowe. W Sosnowcu, w dzielnicy Zagórze jest ulica jego imienia. Postać ta jednak w naszym mieście jest wciąż stosunkowo mało znana, choć na pewno zasługuje na szczególną pamięć oraz stałe przypominanie jego osiągnięć i dokonań, zwłaszcza wśród młodego pokolenia.		W centrum Ojcowa w pięknie odnowionym, zabytkowym budynku mieści się Centrum Edukacyjno-Muzealne Ojcowskiego Parku Narodowego. Na jego frontowej ścianie znajduje się pamiątkowa tablica poświęcona pamięci sławnego sosnowiczanina, twórcy ruchu ochrony przyrody w Polsce i jednocześnie pomysłodawca i założyciel Ojcowskiego Parku Narodowego. Warto przy okazji weekendowych lub wakacyjnych wędrówek zajrzeć do Centrum, tym bardziej że jest tam też kącik poświęcony profesorowi Szaferowi. Centrum Edukacyjno-Muzealne OPN to dawne Muzeum Przyrodnicze im. Władysława Szafera – mieści się w dawnym hotelu Pod Łokietkiem. Są w nim prezentowane eksponaty z zakresu geologii i rzeźby Doliny Prądnika, archeologii oraz świata roślinnego i zwierzęcego OPN. Integralną część Muzeum stanowi Park Zamkowy, który stanowi rodzaj ekspozycji pod gołym niebem i łączy w sobie elementy naturalne i kulturowe. W Sosnowcu, w dzielnicy Zagórze jest ulica jego imienia. Postać ta jednak w naszym mieście jest wciąż stosunkowo mało znana, choć na pewno zasługuje na szczególną pamięć oraz stałe przypominanie jego osiągnięć i dokonań, zwłaszcza wśród młodego pokolenia.


	''Biogram opracował: Piotr Dudała''		''Biogram opracował: Piotr Dudała''

Piotr Dudała o 20:41, 4 lis 2011

2011-11-04T20:41:47Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:41, 4 lis 2011
Linia 31:		Linia 31:
	Zmarł [[16 listopada]] [[1970]] w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.		Zmarł [[16 listopada]] [[1970]] w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

	W centrum Ojcowa w pięknie odnowionym, zabytkowym budynku mieści się Centrum Edukacyjno-Muzealne Ojcowskiego Parku Narodowego. Na jego frontowej ścianie znajduje się pamiątkowa tablica poświęcona pamięci sławnego sosnowiczanina, twórcy ruchu ochrony przyrody w Polsce i jednocześnie pomysłodawca i założyciel Ojcowskiego Parku Narodowego. Warto przy okazji weekendowych lub wakacyjnych wędrówek zajrzeć do Centrum, tym bardziej że jest tam też kącik poświęcony profesorowi Szaferowi. Centrum Edukacyjno-Muzealne OPN to dawne Muzeum Przyrodnicze im. Władysława Szafera – mieści się w dawnym hotelu Pod Łokietkiem. Są w nim prezentowane eksponaty z zakresu geologii i rzeźby Doliny Prądnika, archeologii oraz świata roślinnego i zwierzęcego OPN. Integralną część Muzeum stanowi Park Zamkowy, który stanowi rodzaj ekspozycji pod gołym niebem i łączy w sobie elementy naturalne i kulturowe. W Sosnowcu, w dzielnicy Zagórze jest ulica jego imienia. Postać ta jednak w naszym mieście jest wciąż stosunkowo mało znana, choć na pewno zasługuje na szczególną pamięć oraz stałe przypominanie jego osiągnięć i dokonań, zwłaszcza wśród młodego pokolenia. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. W Sosnowcu, w dzielnicy Zagórze jest ulica jego imienia. Postać ta jednak w naszym mieście jest wciąż stosunkowo mało znana, choć na pewno zasługuje na szczególną pamięć oraz stałe przypominanie jego osiągnięć i dokonań, zwłaszcza wśród młodego pokolenia.		W centrum Ojcowa w pięknie odnowionym, zabytkowym budynku mieści się Centrum Edukacyjno-Muzealne Ojcowskiego Parku Narodowego. Na jego frontowej ścianie znajduje się pamiątkowa tablica poświęcona pamięci sławnego sosnowiczanina, twórcy ruchu ochrony przyrody w Polsce i jednocześnie pomysłodawca i założyciel Ojcowskiego Parku Narodowego. Warto przy okazji weekendowych lub wakacyjnych wędrówek zajrzeć do Centrum, tym bardziej że jest tam też kącik poświęcony profesorowi Szaferowi. Centrum Edukacyjno-Muzealne OPN to dawne Muzeum Przyrodnicze im. Władysława Szafera – mieści się w dawnym hotelu Pod Łokietkiem. Są w nim prezentowane eksponaty z zakresu geologii i rzeźby Doliny Prądnika, archeologii oraz świata roślinnego i zwierzęcego OPN. Integralną część Muzeum stanowi Park Zamkowy, który stanowi rodzaj ekspozycji pod gołym niebem i łączy w sobie elementy naturalne i kulturowe. W Sosnowcu, w dzielnicy Zagórze jest ulica jego imienia. Postać ta jednak w naszym mieście jest wciąż stosunkowo mało znana, choć na pewno zasługuje na szczególną pamięć oraz stałe przypominanie jego osiągnięć i dokonań, zwłaszcza wśród młodego pokolenia.

	''Biogram opracował: Piotr Dudała''		''Biogram opracował: Piotr Dudała''

Piotr Dudała o 20:39, 4 lis 2011

2011-11-04T20:39:03Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:39, 4 lis 2011
Linia 21:		Linia 21:
	}}		}}

	[[23 lipca]] [[1886]] w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] urodził się Władysław Szafer światowej sławy przyrodnik, profesor i rektor([[1936]]-[[1938]]) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Współtwórca polskich parków narodowych i inicjator odtworzenia populacji żubra w Puszczy Białowieskiej. Twórca i dyrektor(do [[1960]]) Instytutu Botaniki PAN. Autor ponad 100 publikacji z zakresu historii botaniki.		[[23 lipca]] [[1886]] w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] urodził się Władysław Szafer światowej sławy przyrodnik, profesor i rektor ([[1936]]-[[1938]]) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Współtwórca polskich parków narodowych i inicjator odtworzenia populacji żubra w Puszczy Białowieskiej. Twórca i dyrektor(do [[1960]]) Instytutu Botaniki PAN. Autor ponad 100 publikacji z zakresu historii botaniki.

	Szafer lata dziecięce spędził w Mielcu, gdzie już jako młody chłopak żywo interesował się przyrodą, chętnie uczestnicząc w wycieczkach krajoznawczych. Po ukończeniu I Gimnazjum Klasycznego im. Konarskiego w Rzeszowie, studiował botanikę w Wiedniu i na Uniwersytecie Lwowskim. Jego wykładowcami byli znakomici naukowcy, lecz najwięcej zawdzięczał Marianowi Raciborskiemu, który nauczył go propagować naukę i ochronę przyrody. W latach 1908-1910 powstały jego pierwsze prace: "O zadaniach i celach geografii roślin" oraz "Geobotaniczne stosunki Miodoborów galicyjskich". W roku 1910 uzyskał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Lwowskim. Później studiował gleboznawstwo i botanikę leśną. Podczas I wojny światowej Władysław Szafer zaciągnął się jako ochotnik do Legionu Wschodniego pod dowództwo Józefa Hallera. Po rozwiązaniu tej jednostki wojskowej władze austriackie skierowały go na przeszkolenie w dziedzinie bakteriologii do Krakowa. W charakterze bakteriologa pracował później w Łagiewnikach, Tarnowie, Kielcach i Lublinie.		Szafer lata dziecięce spędził w Mielcu, gdzie już jako młody chłopak żywo interesował się przyrodą, chętnie uczestnicząc w wycieczkach krajoznawczych. Po ukończeniu I Gimnazjum Klasycznego im. Konarskiego w Rzeszowie, studiował botanikę w Wiedniu i na Uniwersytecie Lwowskim. Jego wykładowcami byli znakomici naukowcy, lecz najwięcej zawdzięczał Marianowi Raciborskiemu, który nauczył go propagować naukę i ochronę przyrody. W latach 1908-1910 powstały jego pierwsze prace: "O zadaniach i celach geografii roślin" oraz "Geobotaniczne stosunki Miodoborów galicyjskich". W roku 1910 uzyskał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Lwowskim. Później studiował gleboznawstwo i botanikę leśną. Podczas I wojny światowej Władysław Szafer zaciągnął się jako ochotnik do Legionu Wschodniego pod dowództwo Józefa Hallera. Po rozwiązaniu tej jednostki wojskowej władze austriackie skierowały go na przeszkolenie w dziedzinie bakteriologii do Krakowa. W charakterze bakteriologa pracował później w Łagiewnikach, Tarnowie, Kielcach i Lublinie.