Włodzimierz Denysenko - Historia wersji

Piotr Dudała o 10:19, 29 gru 2019

2019-12-29T10:19:17Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:19, 29 gru 2019
Linia 9:		Linia 9:
	\|miejsce urodzenia = Chorzów		\|miejsce urodzenia = Chorzów
	\|imię przy narodzeniu =		\|imię przy narodzeniu =
	\|data śmierci =		\|data śmierci = [[10 września]][[2019]]
	\|miejsce śmierci =		\|miejsce śmierci = Warszawa
	\|przyczyna śmierci =		\|przyczyna śmierci =
	\|miejsce spoczynku =		\|miejsce spoczynku =

Michał Kusiak o 21:05, 16 wrz 2012

2012-09-16T21:05:01Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:05, 16 wrz 2012
Linia 21:		Linia 21:
	}}		}}

	Włodzimierz Denysenko - (ur. [[25 maja]] [[1931]] r. w Chorzowie Batorym) śpiewak operowy (bas, baryton).		'''Włodzimierz Denysenko''' - (ur. [[25 maja]] [[1931]] r. w Chorzowie Batorym) śpiewak operowy (bas, baryton).

	==Rodzina==		==Rodzina==

Michał Kusiak o 21:03, 16 wrz 2012

2012-09-16T21:03:34Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:03, 16 wrz 2012
Linia 7:		Linia 7:
	\|podpis =		\|podpis =
	\|data urodzenia = [[25 maja]] [[1931]]		\|data urodzenia = [[25 maja]] [[1931]]
	\|miejsce urodzenia = [[Chorzów]]		\|miejsce urodzenia = Chorzów
	\|imię przy narodzeniu =		\|imię przy narodzeniu =
	\|data śmierci =		\|data śmierci =
Linia 21:		Linia 21:
	}}		}}

	Włodzimierz Denysenko - śpiewak operowy - bas, baryton.		Włodzimierz Denysenko - (ur. [[25 maja]] [[1931]] r. w Chorzowie Batorym) śpiewak operowy (bas, baryton).

	~~Urodził się [[25 maja]] [[1931]] r. w Chorzowie Batorym.~~ Syn Jana i Marii z domu Stepaniec. W 1932 ~~roku~~ rodzina sprowadza się do Sosnowca i zamieszkuje w jednym domu z rodziną Kiepurów przy ul. Majowej 4. Od tej pory Włodzimierz Denysenko wrasta jakby w życie tego domu i atmosfery tej rodziny utrzymując przez długie lata bliskie kontakty, już wtedy ze znakomitymi i znanymi śpiewakami Janem i Władysławem. W tym domu rodzina mieszka przez kilka lat. Następnie przenoszą się do budynku przy ul. Reymonta 14 w Sosnowcu. Pod koniec lat pięćdziesiątych, wyprowadzają się do Warszawy, zamieszkują przy ul. Racławickiej gdzie Włodzimierz Denysenko mieszka do dziś.		==Rodzina==
			Syn Jana i Marii z domu Stepaniec. W [[1932]] r. rodzina sprowadza się do [[Sosnowiec\|Sosnowca]] i zamieszkuje w jednym domu z rodziną [[Jan Kiepura\|Kiepurów]] przy ul. Majowej 4. <br>

	~~Edukację muzyczną~~ Denysenko ~~rozpoczął od prywatnych lekcji śpiewu u prof. Marii Kuźmickiej~~, ~~następnie u prof. Jadwigi Reissowej oraz u wybitnego profesora, śpiewaka~~ i ~~pedagoga Wacława Brzezińskiego~~. ~~Zadebiutował na scenie Opery Wrocławskiej w 1950 roku mając zaledwie 19-cie~~ lat~~. Śpiewał wówczas Bojara w operze Rymskiego - Korsakowa „Złoty Kogucik”~~. Następnie ~~śpiewa w studio operowym w Warszawie kierowanym przez Jerzego Merunowicza, jednocześnie śpiewając w Operze Warszawskiej~~. ~~W 1952 roku zaangażowany zostaje jako solista~~ w ~~Operze Śląskiej w Bytomiu~~. ~~Doskonała atmosfera koleżeńskiej współpracy z czołówką artystów tej wspaniałej i znaczącej polskiej sceny~~, ~~przynosi mu wiele satysfakcji. W jego gronie znajdują~~ się ~~takie sławy jak Krystyna Szczepańska, Bogdan Paprocki~~, ~~Andrzej Hiolski~~. Denysenko ~~bardzo starannie przygotowuje się~~ do ról; Toreadora w „Carmen” Bizeta, Zbigniewa w „Strasznym Dworze”, Figura w „Weselu Figara” Mozarta, Mefisto w „Fauście” Gounoda i w wielu innych, które wykonuje znakomicie. Role te przynoszą mu wielki aplauz widowni oraz wspaniałe recenzje krytyków operowych i teatralnych. Denysenko, staje się wielką postacią scen operowych.		'''Znajomość z rodziną Kiepurów'''<br>
			Od tej pory Włodzimierz Denysenko wrasta jakby w życie tego domu i atmosfery tej rodziny utrzymując przez długie lata bliskie kontakty, już wtedy ze znakomitymi i znanymi śpiewakami [[Jan Kiepura\|Janem]] i [[Władysław Kiepura\|Władysławem]]. W tym domu rodzina mieszka przez kilka lat. Następnie przenoszą się do budynku przy ul. Reymonta 14 w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]]. Pod koniec lat pięćdziesiątych, wyprowadzają się do Warszawy, zamieszkują przy ul. Racławickiej gdzie Włodzimierz Denysenko mieszka do dziś.

	W latach sześćdziesiątych, odnosi również wielkie sukcesy w Operze Wrocławskiej w rolach takich jak: Kardynał Brogni w „Żydówce” Halevy’ego, Scarpia w „Tosce” Pucciniego, Profesor Marso w „Teodorze- Gentlemanie” Szeligowskiego, Mefisto w nowej inscenizacji „Fausta” Gounoda, „Makbet” w operze Verdiego. Do 1965 roku jest przodującym solistą tej sceny. Opuszcza jednak Wrocław, aby zaistnieć ponownie w Warszawie, gdzie zostaje solistą tej znaczącej Sceny Operowej w kraju, śpiewając czołowe partie basowo – barytonowe, odnosząc wielkie sukcesy. Właśnie o tych sukcesach, znakomity znawca sztuki, krytyk operowy i teatralny Jerzy Waldorff pisze w magazynie „Polityka” w 1971 roku, cytuję; Włodzimierz Denysenko w roli złodziejaszka Tracolla, nie tylko dobrze śpiewał, ale i tańczył. Pierwszy raz widziałem basa bijącego w powietrzu nogami klasyczne „czwórki” /koniec cytatu/. A w roku 1976 w tym samym magazynie Waldorff pisze tak, „cytuje”; Dzieło Szostakowicza jest nie tyle operą, ile dramatem muzycznym, w którym wszystkie elementy współgrać powinny na równych prawach, zatem obok śpiewu nie mniej ważne jest aktorstwo. W takim zaś sensie prawdziwą kreację w warszawskiej „Katarzynie Izmajłowej” stworzył Włodzimierz Denysenko, od wnętrza prawdziwy, krwisty stary kupiec Izmajłow. ~~/koniec cytatu/. Podkreślić również należy~~, ~~że recenzenci byli zgodni, co do postaci kreowanych przez artystę, że wszystkie role są znakomicie wykonane, że artysta jest wspaniale przygotowany a głos jego i aktorstwo znakomite~~. ~~Artysta posiada w swoim repertuarze ponad czterdzieści ról operowych~~, ~~wiele partii bas -barytonowych w muzyce oratoryjnej~~ i ~~kościelnej. Posiada również w swym dorobku nagrania płytowe~~.		==Edukacja==
			Edukację muzyczną Denysenko rozpoczął od prywatnych lekcji śpiewu u prof. Marii Kuźmickiej, następnie u prof. Jadwigi Reissowej oraz u wybitnego profesora, śpiewaka i pedagoga Wacława Brzezińskiego.

	Ten wspaniały bas-baryton, dał się również poznać na scenach oper w wielu krajach świata takich jak; Rumunia, Czechosłowacja, Turcja, Szwecja, Bułgaria, Republika Federalnych Niemiec, Niemiecka Republika Demokratyczna oraz Związek Radziecki, w którym to artysta zostaje znakomicie przyjęty a prasa moskiewska podkreśla zdumiewające warunki głosowe, artystyczne i sceniczne Denysenki. Jednak on sam najmilej wspomina pobyt w Stanach Zjednoczonych Ameryki w 1981 ~~roku~~ gdzie dawał dwugodzinne recitale oczywiście odnosząc wielkie sukcesy w Clereland, Buffallo, Nowym Jorku, Chicago, Filadelfii oraz w Kanadzie w Toronto. Włodzimierz Denysenko cieszy się wielką sympatią i uznaniem zarówno krytyki jak i szerokiej rzeszy melomanów. Wszystkie jego partie, uznane zostały za wybitne osiągnięcia artystyczne i aktorskie, potwierdza to jego wielki talent śpiewaczy i szeroki kunszt aktorski.		==Praca==
			Zadebiutował na scenie Opery Wrocławskiej w [[1950]] r. mając zaledwie 19-cie lat. Śpiewał wówczas Bojara w operze Rymskiego - Korsakowa „Złoty Kogucik”. Następnie śpiewa w studio operowym w Warszawie kierowanym przez Jerzego Merunowicza, jednocześnie śpiewając w Operze Warszawskiej. W [[1952]] r. zaangażowany zostaje jako solista w Operze Śląskiej w Bytomiu. Doskonała atmosfera koleżeńskiej współpracy z czołówką artystów tej wspaniałej i znaczącej polskiej sceny, przynosi mu wiele satysfakcji. W jego gronie znajdują się takie sławy jak Krystyna Szczepańska, Bogdan Paprocki, Andrzej Hiolski. Denysenko bardzo starannie przygotowuje się do ról; Toreadora w „Carmen” Bizeta, Zbigniewa w „Strasznym Dworze”, Figura w „Weselu Figara” Mozarta, Mefisto w „Fauście” Gounoda i w wielu innych, które wykonuje znakomicie. Role te przynoszą mu wielki aplauz widowni oraz wspaniałe recenzje krytyków operowych i teatralnych. Denysenko, staje się wielką postacią scen operowych.

			W latach sześćdziesiątych, odnosi również wielkie sukcesy w Operze Wrocławskiej w rolach takich jak: Kardynał Brogni w „Żydówce” Halevy’ego, Scarpia w „Tosce” Pucciniego, Profesor Marso w „Teodorze- Gentlemanie” Szeligowskiego, Mefisto w nowej inscenizacji „Fausta” Gounoda, „Makbet” w operze Verdiego. Do [[1965]] r. jest przodującym solistą tej sceny. Opuszcza jednak Wrocław, aby zaistnieć ponownie w Warszawie, gdzie zostaje solistą tej znaczącej Sceny Operowej w kraju, śpiewając czołowe partie basowo – barytonowe, odnosząc wielkie sukcesy. Właśnie o tych sukcesach, znakomity znawca sztuki, krytyk operowy i teatralny Jerzy Waldorff pisze w magazynie „Polityka” w [[1971]] r., ''"Włodzimierz Denysenko w roli złodziejaszka Tracolla, nie tylko dobrze śpiewał, ale i tańczył. Pierwszy raz widziałem basa bijącego w powietrzu nogami klasyczne „czwórki”"''. A w roku [[1976]] w tym samym magazynie Waldorff pisze tak ''"Dzieło Szostakowicza jest nie tyle operą, ile dramatem muzycznym, w którym wszystkie elementy współgrać powinny na równych prawach, zatem obok śpiewu nie mniej ważne jest aktorstwo. W takim zaś sensie prawdziwą kreację w warszawskiej „Katarzynie Izmajłowej” stworzył Włodzimierz Denysenko, od wnętrza prawdziwy, krwisty stary kupiec Izmajłow". Podkreślić również należy, że recenzenci byli zgodni, co do postaci kreowanych przez artystę, że wszystkie role są znakomicie wykonane, że artysta jest wspaniale przygotowany a głos jego i aktorstwo znakomite. Artysta posiada w swoim repertuarze ponad czterdzieści ról operowych, wiele partii bas -barytonowych w muzyce oratoryjnej i kościelnej. Posiada również w swym dorobku nagrania płytowe.

			Ten wspaniały bas-baryton, dał się również poznać na scenach oper w wielu krajach świata takich jak; Rumunia, Czechosłowacja, Turcja, Szwecja, Bułgaria, Republika Federalnych Niemiec, Niemiecka Republika Demokratyczna oraz Związek Radziecki, w którym to artysta zostaje znakomicie przyjęty a prasa moskiewska podkreśla zdumiewające warunki głosowe, artystyczne i sceniczne Denysenki. Jednak on sam najmilej wspomina pobyt w Stanach Zjednoczonych Ameryki w [[1981]] r. gdzie dawał dwugodzinne recitale oczywiście odnosząc wielkie sukcesy w Clereland, Buffallo, Nowym Jorku, Chicago, Filadelfii oraz w Kanadzie w Toronto. Włodzimierz Denysenko cieszy się wielką sympatią i uznaniem zarówno krytyki jak i szerokiej rzeszy melomanów. Wszystkie jego partie, uznane zostały za wybitne osiągnięcia artystyczne i aktorskie, potwierdza to jego wielki talent śpiewaczy i szeroki kunszt aktorski.

			==Emerytura==
			W [[1982]] r. Denysenko przechodzi na emeryturę. Jednak nie zaprzestaje działalności śpiewaczej i artystycznej. Nadal przez jakiś czas koncertował. Dziś Denysenko to starszy pan o przepięknym bardzo stonowanym głosie i nadal czystej barwie. Kiedy zapytano go, co w tej chwili robi? Odpowiedział spokojnie - odpoczywam, zbliżam się do osiemdziesiątki, słucham młodych pięknych głosów, obserwuje ich kariery artystyczne, śpiewacze i patrzę jak się rozwijają młode talenty.

			==Wspomnienia o Sosnowcu==
			Sławomir Korczyński podczas spotkania z Włodzimierzem Denysenko w [[2008]] r. zapytał o wspomnienia związane z [[Sosnowiec\|Sosnowcem]]

			Jak sam Mistrz - Włodzimierz Denysenko wspomina swoje związki z [[Sosnowiec\|Sosnowcem]] oraz z rodziną [[Jan Kiepura\|Jana Kiepury]]? <br>
			- odpowiedź ''"Moje związki z [[Sosnowiec\|Sosnowcem]] wspominam bardzo mile, szczególnie lata, kiedy wraz z rodzicami mieszkałem w domu Kiepurów a następnie jeszcze przez kilka lat na Reymonta. Uważam, że dzielnica „Pogoń” oraz znajomość z rodziną Kiepurów, miała jakiś wpływ na moją karierę artystyczną. Matka moja Maria, uważała po latach ten fakt za znak szczególny, pewną klamrę moich losów. Między innymi, że to mnie dane było pełnić wartę honorową przy trumnie wybitnego śpiewaka [[Jan Kiepura\|Jana Kiepury]] i wynosiłem go na ramionach z gmachu Teatru Wielkiego w Warszawie, a ona z balkonu naszego mieszkania przy Placu Teatralnym, patrzyła na ostatnią drogę śpiewaka, człowieka który był jej zawsze bliskim. Wracając myślami do [[Sosnowiec\|Sosnowca]] to bardzo mile wspominam lata, kiedy uczęszczałem do Szkoły Muzycznej, a w niej tak wspaniali profesorowie oraz koleżanki i koledzy"''.

			Włodzimierz Denysenko nadal zamieszkuje w Warszawie, ale stan zdrowia nie pozwala mu na odwiedzanie rodziny w [[Sosnowiec\|Sosnowcu]] oraz grobów swoich bliskich.

	W 1982 roku Denysenko przechodzi na emeryturę. Jednak nie zaprzestaje działalności śpiewaczej i artystycznej. Nadal przez jakiś czas koncertował. W październiku 2008 roku, rozmawiałem z Włodzimierzem Denysenko. Jest to starszy pan o przepięknym bardzo stonowanym głosie i nadal czystej barwie. Kiedy zapytałem go, co w tej chwili robi? Odpowiedział spokojnie - odpoczywam, zbliżam się do osiemdziesiątki, słucham młodych pięknych głosów, obserwuje ich kariery artystyczne, śpiewacze i patrzę jak się rozwijają młode talenty. Podczas mojej rozmowie z mistrzem, zadałem pytanie artyście:
	~~Jak sam Mistrz - Włodzimierz Denysenko wspomina swoje związki z Sosnowcem oraz z rodziną Jana Kiepury?~~
	- /odpowiedź – cytuję/ Moje związki z Sosnowcem wspominam bardzo mile, szczególnie lata, kiedy wraz z rodzicami mieszkałem w domu Kiepurów a następnie jeszcze przez kilka lat na Reymonta. Uważam, że dzielnica „Pogoń” oraz znajomość z rodziną Kiepurów, miała jakiś wpływ na moją karierę artystyczną. Matka moja Maria, uważała po latach ten fakt za znak szczególny, pewną klamrę moich losów. Między innymi, że to mnie dane było pełnić wartę honorową przy trumnie wybitnego śpiewaka Jana Kiepury i wynosiłem go na ramionach z gmachu Teatru Wielkiego w Warszawie, a ona z balkonu naszego mieszkania przy Placu Teatralnym, patrzyła na ostatnią drogę śpiewaka, człowieka który był jej zawsze bliskim. Wracając myślami do Sosnowca to bardzo mile wspominam lata, kiedy uczęszczałem do Szkoły Muzycznej, a w niej tak wspaniali profesorowie oraz koleżanki i koledzy./koniec cytatu/.

	~~Włodzimierz Denysenko nadal zamieszkuje w Warszawie, ale stan zdrowia nie pozwala mu na odwiedzanie rodziny w Sosnowcu oraz grobów swoich bliskich.~~

	''Biogram opracował : Sławomir Korczyński''		''Biogram opracował : Sławomir Korczyński''

Arawks80 o 10:31, 30 sty 2012

2012-01-30T10:31:21Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:31, 30 sty 2012
Linia 41:		Linia 41:
	[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Denysenko, Włodzimierz]]		[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Denysenko, Włodzimierz]]
	[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Denysenko, Włodzimierz]]		[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Denysenko, Włodzimierz]]
			[[Kategoria:Ludzie muzyki\|Denysenko, Włodzimierz]]
			[[Kategoria:Śpiewacy\|Denysenko, Włodzimierz]]


	{{DEFAULTSORT:Włodzimierz Denysenko}}		{{DEFAULTSORT:Włodzimierz Denysenko}}

Piotr Dudała o 09:02, 11 lis 2011

2011-11-11T09:02:24Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:02, 11 lis 2011
Linia 31:		Linia 31:
	Ten wspaniały bas-baryton, dał się również poznać na scenach oper w wielu krajach świata takich jak; Rumunia, Czechosłowacja, Turcja, Szwecja, Bułgaria, Republika Federalnych Niemiec, Niemiecka Republika Demokratyczna oraz Związek Radziecki, w którym to artysta zostaje znakomicie przyjęty a prasa moskiewska podkreśla zdumiewające warunki głosowe, artystyczne i sceniczne Denysenki. Jednak on sam najmilej wspomina pobyt w Stanach Zjednoczonych Ameryki w 1981 roku gdzie dawał dwugodzinne recitale oczywiście odnosząc wielkie sukcesy w Clereland, Buffallo, Nowym Jorku, Chicago, Filadelfii oraz w Kanadzie w Toronto. Włodzimierz Denysenko cieszy się wielką sympatią i uznaniem zarówno krytyki jak i szerokiej rzeszy melomanów. Wszystkie jego partie, uznane zostały za wybitne osiągnięcia artystyczne i aktorskie, potwierdza to jego wielki talent śpiewaczy i szeroki kunszt aktorski.		Ten wspaniały bas-baryton, dał się również poznać na scenach oper w wielu krajach świata takich jak; Rumunia, Czechosłowacja, Turcja, Szwecja, Bułgaria, Republika Federalnych Niemiec, Niemiecka Republika Demokratyczna oraz Związek Radziecki, w którym to artysta zostaje znakomicie przyjęty a prasa moskiewska podkreśla zdumiewające warunki głosowe, artystyczne i sceniczne Denysenki. Jednak on sam najmilej wspomina pobyt w Stanach Zjednoczonych Ameryki w 1981 roku gdzie dawał dwugodzinne recitale oczywiście odnosząc wielkie sukcesy w Clereland, Buffallo, Nowym Jorku, Chicago, Filadelfii oraz w Kanadzie w Toronto. Włodzimierz Denysenko cieszy się wielką sympatią i uznaniem zarówno krytyki jak i szerokiej rzeszy melomanów. Wszystkie jego partie, uznane zostały za wybitne osiągnięcia artystyczne i aktorskie, potwierdza to jego wielki talent śpiewaczy i szeroki kunszt aktorski.

	W ~~1982roku~~ Denysenko przechodzi na emeryturę. Jednak nie zaprzestaje działalności śpiewaczej i artystycznej. Nadal przez jakiś czas koncertował. W październiku 2008 roku, rozmawiałem z Włodzimierzem Denysenko. Jest to starszy pan o przepięknym bardzo stonowanym głosie i nadal czystej barwie. Kiedy zapytałem go, co w tej chwili robi? Odpowiedział spokojnie - odpoczywam, zbliżam się do osiemdziesiątki, słucham młodych pięknych głosów, obserwuje ich kariery artystyczne, śpiewacze i patrzę jak się rozwijają młode talenty. Podczas mojej rozmowie z mistrzem, zadałem pytanie artyście:		W 1982 roku Denysenko przechodzi na emeryturę. Jednak nie zaprzestaje działalności śpiewaczej i artystycznej. Nadal przez jakiś czas koncertował. W październiku 2008 roku, rozmawiałem z Włodzimierzem Denysenko. Jest to starszy pan o przepięknym bardzo stonowanym głosie i nadal czystej barwie. Kiedy zapytałem go, co w tej chwili robi? Odpowiedział spokojnie - odpoczywam, zbliżam się do osiemdziesiątki, słucham młodych pięknych głosów, obserwuje ich kariery artystyczne, śpiewacze i patrzę jak się rozwijają młode talenty. Podczas mojej rozmowie z mistrzem, zadałem pytanie artyście:
	Jak sam Mistrz - Włodzimierz Denysenko wspomina swoje związki z Sosnowcem oraz z rodziną Jana Kiepury?		Jak sam Mistrz - Włodzimierz Denysenko wspomina swoje związki z Sosnowcem oraz z rodziną Jana Kiepury?
	- /odpowiedź – cytuję/ Moje związki z Sosnowcem wspominam bardzo mile, szczególnie lata, kiedy wraz z rodzicami mieszkałem w domu Kiepurów a następnie jeszcze przez kilka lat na Reymonta. Uważam, że dzielnica „Pogoń” oraz znajomość z rodziną Kiepurów, miała jakiś wpływ na moją karierę artystyczną. Matka moja Maria, uważała po latach ten fakt za znak szczególny, pewną klamrę moich losów. Między innymi, że to mnie dane było pełnić wartę honorową przy trumnie wybitnego śpiewaka Jana Kiepury i wynosiłem go na ramionach z gmachu Teatru Wielkiego w Warszawie, a ona z balkonu naszego mieszkania przy Placu Teatralnym, patrzyła na ostatnią drogę śpiewaka, człowieka który był jej zawsze bliskim. Wracając myślami do Sosnowca to bardzo mile wspominam lata, kiedy uczęszczałem do Szkoły Muzycznej, a w niej tak wspaniali profesorowie oraz koleżanki i koledzy./koniec cytatu/.		- /odpowiedź – cytuję/ Moje związki z Sosnowcem wspominam bardzo mile, szczególnie lata, kiedy wraz z rodzicami mieszkałem w domu Kiepurów a następnie jeszcze przez kilka lat na Reymonta. Uważam, że dzielnica „Pogoń” oraz znajomość z rodziną Kiepurów, miała jakiś wpływ na moją karierę artystyczną. Matka moja Maria, uważała po latach ten fakt za znak szczególny, pewną klamrę moich losów. Między innymi, że to mnie dane było pełnić wartę honorową przy trumnie wybitnego śpiewaka Jana Kiepury i wynosiłem go na ramionach z gmachu Teatru Wielkiego w Warszawie, a ona z balkonu naszego mieszkania przy Placu Teatralnym, patrzyła na ostatnią drogę śpiewaka, człowieka który był jej zawsze bliskim. Wracając myślami do Sosnowca to bardzo mile wspominam lata, kiedy uczęszczałem do Szkoły Muzycznej, a w niej tak wspaniali profesorowie oraz koleżanki i koledzy./koniec cytatu/.

Piotr Dudała o 09:02, 11 lis 2011

2011-11-11T09:02:04Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:02, 11 lis 2011
Linia 13:		Linia 13:
	\|przyczyna śmierci =		\|przyczyna śmierci =
	\|miejsce spoczynku =		\|miejsce spoczynku =
	\|zawód = ~~kompozytor i pianista~~, ~~bohater filmu "Pianista"~~		\|zawód = śpiewak operowy - bas, baryton.
	\|odznaczenia =		\|odznaczenia =
	\|commons =		\|commons =

Piotr Dudała o 09:00, 11 lis 2011

2011-11-11T09:00:00Z

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 Włodzimierz Denysenko - śpiewak operowy - bas, baryton.
-Włodzimierz Denysenko urodził się 25.05. 1931 r. w Chorzowie Batorym. Syn Jana i Marii z domu Stepaniec. W 1932 roku rodzina sprowadza się do Sosnowca i zamieszkuje w jednym domu z rodziną Kiepurów przy ul. Majowej 4. Od tej pory Włodzimierz Denysenko wrasta jakby w życie tego domu i atmosfery tej rodziny utrzymując przez długie lata bliskie kontakty, już wtedy ze znakomitymi i znanymi śpiewakami Janem i Władysławem. W tym domu rodzina mieszka przez kilka lat. Następnie przenoszą się do budynku przy ul. Reymonta 14 w Sosnowcu. Pod koniec lat pięćdziesiątych, wyprowadzają się do Warszawy, zamieszkują przy ul. Racławickiej gdzie Włodzimierz Denysenko mieszka do dziś.
+Urodził się [[25 maja]] [[1931]] r. w Chorzowie Batorym. Syn Jana i Marii z domu Stepaniec. W 1932 roku rodzina sprowadza się do Sosnowca i zamieszkuje w jednym domu z rodziną Kiepurów przy ul. Majowej 4. Od tej pory Włodzimierz Denysenko wrasta jakby w życie tego domu i atmosfery tej rodziny utrzymując przez długie lata bliskie kontakty, już wtedy ze znakomitymi i znanymi śpiewakami Janem i Władysławem. W tym domu rodzina mieszka przez kilka lat. Następnie przenoszą się do budynku przy ul. Reymonta 14 w Sosnowcu. Pod koniec lat pięćdziesiątych, wyprowadzają się do Warszawy, zamieszkują przy ul. Racławickiej gdzie Włodzimierz Denysenko mieszka do dziś.
 Edukację muzyczną Denysenko rozpoczął od prywatnych lekcji śpiewu u prof. Marii Kuźmickiej, następnie u prof. Jadwigi Reissowej oraz u wybitnego profesora, śpiewaka i pedagoga Wacława Brzezińskiego. Zadebiutował na scenie Opery Wrocławskiej w 1950 roku mając zaledwie 19-cie lat. Śpiewał wówczas Bojara w operze Rymskiego - Korsakowa „Złoty Kogucik”. Następnie śpiewa w studio operowym w Warszawie kierowanym przez Jerzego Merunowicza, jednocześnie śpiewając w Operze Warszawskiej. W 1952 roku zaangażowany zostaje jako solista w Operze Śląskiej w Bytomiu. Doskonała atmosfera koleżeńskiej współpracy z czołówką artystów tej wspaniałej i znaczącej polskiej sceny, przynosi mu wiele satysfakcji. W jego gronie znajdują się takie sławy jak Krystyna Szczepańska, Bogdan Paprocki, Andrzej Hiolski. Denysenko bardzo starannie przygotowuje się do ról; Toreadora w „Carmen” Bizeta, Zbigniewa w „Strasznym Dworze”, Figura w „Weselu Figara” Mozarta, Mefisto w „Fauście” Gounoda i w wielu innych, które wykonuje znakomicie. Role te przynoszą mu wielki aplauz widowni oraz wspaniałe recenzje krytyków operowych i teatralnych. Denysenko, staje się wielką postacią scen operowych.

Piotr Dudała o 08:46, 11 lis 2011

2011-11-11T08:46:15Z

← poprzednia wersja		Wersja z 08:46, 11 lis 2011
Linia 15:		Linia 15:
	Włodzimierz Denysenko nadal zamieszkuje w Warszawie, ale stan zdrowia nie pozwala mu na odwiedzanie rodziny w Sosnowcu oraz grobów swoich bliskich.		Włodzimierz Denysenko nadal zamieszkuje w Warszawie, ale stan zdrowia nie pozwala mu na odwiedzanie rodziny w Sosnowcu oraz grobów swoich bliskich.

	''~~Opracował~~ : Sławomir Korczyński''		''Biogram opracował : Sławomir Korczyński''

	[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Denysenko, Włodzimierz]]		[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Denysenko, Włodzimierz]]

Piotr Dudała o 21:55, 8 lis 2011

2011-11-08T21:55:05Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:55, 8 lis 2011
Linia 16:		Linia 16:

	''Opracował : Sławomir Korczyński''		''Opracował : Sławomir Korczyński''

			[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Denysenko, Włodzimierz]]
			[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Denysenko, Włodzimierz]]


			{{DEFAULTSORT:Włodzimierz Denysenko}}

Piotr Dudała: Utworzył nową stronę „Włodzimierz Denysenko - śpiewak operowy - bas, baryton. Włodzimierz Denysenko urodził się 25.05. 1931 r. w Chorzowie Batorym. Syn Jana i Marii z domu Stepaniec. ...”

2011-11-08T21:51:16Z

Utworzył nową stronę „Włodzimierz Denysenko - śpiewak operowy - bas, baryton. Włodzimierz Denysenko urodził się 25.05. 1931 r. w Chorzowie Batorym. Syn Jana i Marii z domu Stepaniec. ...”

Nowa strona

Włodzimierz Denysenko - śpiewak operowy - bas, baryton.

Włodzimierz Denysenko urodził się 25.05. 1931 r. w Chorzowie Batorym. Syn Jana i Marii z domu Stepaniec. W 1932 roku rodzina sprowadza się do Sosnowca i zamieszkuje w jednym domu z rodziną Kiepurów przy ul. Majowej 4. Od tej pory Włodzimierz Denysenko wrasta jakby w życie tego domu i atmosfery tej rodziny utrzymując przez długie lata bliskie kontakty, już wtedy ze znakomitymi i znanymi śpiewakami Janem i Władysławem. W tym domu rodzina mieszka przez kilka lat. Następnie przenoszą się do budynku przy ul. Reymonta 14 w Sosnowcu. Pod koniec lat pięćdziesiątych, wyprowadzają się do Warszawy, zamieszkują przy ul. Racławickiej gdzie Włodzimierz Denysenko mieszka do dziś.

Edukację muzyczną Denysenko rozpoczął od prywatnych lekcji śpiewu u prof. Marii Kuźmickiej, następnie u prof. Jadwigi Reissowej oraz u wybitnego profesora, śpiewaka i pedagoga Wacława Brzezińskiego. Zadebiutował na scenie Opery Wrocławskiej w 1950 roku mając zaledwie 19-cie lat. Śpiewał wówczas Bojara w operze Rymskiego - Korsakowa „Złoty Kogucik”. Następnie śpiewa w studio operowym w Warszawie kierowanym przez Jerzego Merunowicza, jednocześnie śpiewając w Operze Warszawskiej. W 1952 roku zaangażowany zostaje jako solista w Operze Śląskiej w Bytomiu. Doskonała atmosfera koleżeńskiej współpracy z czołówką artystów tej wspaniałej i znaczącej polskiej sceny, przynosi mu wiele satysfakcji. W jego gronie znajdują się takie sławy jak Krystyna Szczepańska, Bogdan Paprocki, Andrzej Hiolski. Denysenko bardzo starannie przygotowuje się do ról; Toreadora w „Carmen” Bizeta, Zbigniewa w „Strasznym Dworze”, Figura w „Weselu Figara” Mozarta, Mefisto w „Fauście” Gounoda i w wielu innych, które wykonuje znakomicie. Role te przynoszą mu wielki aplauz widowni oraz wspaniałe recenzje krytyków operowych i teatralnych. Denysenko, staje się wielką postacią scen operowych.

W latach sześćdziesiątych, odnosi również wielkie sukcesy w Operze Wrocławskiej w rolach takich jak: Kardynał Brogni w „Żydówce” Halevy’ego, Scarpia w „Tosce” Pucciniego, Profesor Marso w „Teodorze- Gentlemanie” Szeligowskiego, Mefisto w nowej inscenizacji „Fausta” Gounoda, „Makbet” w operze Verdiego. Do 1965 roku jest przodującym solistą tej sceny. Opuszcza jednak Wrocław, aby zaistnieć ponownie w Warszawie, gdzie zostaje solistą tej znaczącej Sceny Operowej w kraju, śpiewając czołowe partie basowo – barytonowe, odnosząc wielkie sukcesy. Właśnie o tych sukcesach, znakomity znawca sztuki, krytyk operowy i teatralny Jerzy Waldorff pisze w magazynie „Polityka” w 1971 roku, cytuję; Włodzimierz Denysenko w roli złodziejaszka Tracolla, nie tylko dobrze śpiewał, ale i tańczył. Pierwszy raz widziałem basa bijącego w powietrzu nogami klasyczne „czwórki” /koniec cytatu/. A w roku 1976 w tym samym magazynie Waldorff pisze tak, „cytuje”; Dzieło Szostakowicza jest nie tyle operą, ile dramatem muzycznym, w którym wszystkie elementy współgrać powinny na równych prawach, zatem obok śpiewu nie mniej ważne jest aktorstwo. W takim zaś sensie prawdziwą kreację w warszawskiej „Katarzynie Izmajłowej” stworzył Włodzimierz Denysenko, od wnętrza prawdziwy, krwisty stary kupiec Izmajłow. /koniec cytatu/. Podkreślić również należy, że recenzenci byli zgodni, co do postaci kreowanych przez artystę, że wszystkie role są znakomicie wykonane, że artysta jest wspaniale przygotowany a głos jego i aktorstwo znakomite. Artysta posiada w swoim repertuarze ponad czterdzieści ról operowych, wiele partii bas -barytonowych w muzyce oratoryjnej i kościelnej. Posiada również w swym dorobku nagrania płytowe.

Ten wspaniały bas-baryton, dał się również poznać na scenach oper w wielu krajach świata takich jak; Rumunia, Czechosłowacja, Turcja, Szwecja, Bułgaria, Republika Federalnych Niemiec, Niemiecka Republika Demokratyczna oraz Związek Radziecki, w którym to artysta zostaje znakomicie przyjęty a prasa moskiewska podkreśla zdumiewające warunki głosowe, artystyczne i sceniczne Denysenki. Jednak on sam najmilej wspomina pobyt w Stanach Zjednoczonych Ameryki w 1981 roku gdzie dawał dwugodzinne recitale oczywiście odnosząc wielkie sukcesy w Clereland, Buffallo, Nowym Jorku, Chicago, Filadelfii oraz w Kanadzie w Toronto. Włodzimierz Denysenko cieszy się wielką sympatią i uznaniem zarówno krytyki jak i szerokiej rzeszy melomanów. Wszystkie jego partie, uznane zostały za wybitne osiągnięcia artystyczne i aktorskie, potwierdza to jego wielki talent śpiewaczy i szeroki kunszt aktorski.

W 1982roku Denysenko przechodzi na emeryturę. Jednak nie zaprzestaje działalności śpiewaczej i artystycznej. Nadal przez jakiś czas koncertował. W październiku 2008 roku, rozmawiałem z Włodzimierzem Denysenko. Jest to starszy pan o przepięknym bardzo stonowanym głosie i nadal czystej barwie. Kiedy zapytałem go, co w tej chwili robi? Odpowiedział spokojnie - odpoczywam, zbliżam się do osiemdziesiątki, słucham młodych pięknych głosów, obserwuje ich kariery artystyczne, śpiewacze i patrzę jak się rozwijają młode talenty. Podczas mojej rozmowie z mistrzem, zadałem pytanie artyście:
Jak sam Mistrz - Włodzimierz Denysenko wspomina swoje związki z Sosnowcem oraz z rodziną Jana Kiepury?
- /odpowiedź – cytuję/ Moje związki z Sosnowcem wspominam bardzo mile, szczególnie lata, kiedy wraz z rodzicami mieszkałem w domu Kiepurów a następnie jeszcze przez kilka lat na Reymonta. Uważam, że dzielnica „Pogoń” oraz znajomość z rodziną Kiepurów, miała jakiś wpływ na moją karierę artystyczną. Matka moja Maria, uważała po latach ten fakt za znak szczególny, pewną klamrę moich losów. Między innymi, że to mnie dane było pełnić wartę honorową przy trumnie wybitnego śpiewaka Jana Kiepury i wynosiłem go na ramionach z gmachu Teatru Wielkiego w Warszawie, a ona z balkonu naszego mieszkania przy Placu Teatralnym, patrzyła na ostatnią drogę śpiewaka, człowieka który był jej zawsze bliskim. Wracając myślami do Sosnowca to bardzo mile wspominam lata, kiedy uczęszczałem do Szkoły Muzycznej, a w niej tak wspaniali profesorowie oraz koleżanki i koledzy./koniec cytatu/.

Włodzimierz Denysenko nadal zamieszkuje w Warszawie, ale stan zdrowia nie pozwala mu na odwiedzanie rodziny w Sosnowcu oraz grobów swoich bliskich.

''Opracował : Sławomir Korczyński''