Włodzimierz Kwapiszewski - Historia wersji

Michał Kusiak o 06:29, 20 wrz 2012

2012-09-20T06:29:13Z

← poprzednia wersja		Wersja z 06:29, 20 wrz 2012
Linia 24:		Linia 24:
	Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki we Friedbergu w Hesji. Pracował w Zagłębiu Donieckim; w latach [[1910]] - [[1911]] w Biurze Technicznym, a w latach [[1911]] - [[1914]] w kopalni Szczerbinówka. W latach [[1914]] - [[1918]] odbywał czynną służbę wojskową w wojsku rosyjskim.		Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki we Friedbergu w Hesji. Pracował w Zagłębiu Donieckim; w latach [[1910]] - [[1911]] w Biurze Technicznym, a w latach [[1911]] - [[1914]] w kopalni Szczerbinówka. W latach [[1914]] - [[1918]] odbywał czynną służbę wojskową w wojsku rosyjskim.

	Po zakończeniu wojny, do marca [[1920]] r. pracował w kopalni Szczerbinówka. Wrócił do Polski i do lipca [[1920]] kierował warsztatami reparacyjnymi Naczelnego Komisariatu do Walki z Epidemiami Ministerstwa Zdrowia. W lipcu [[1920]] r. powołany został do czynnej służby w Wojsku Polskim. Zakończył ją w kwietniu roku następnego. Po trzymiesięcznej pracy w Biurze Handlowo-Przemysłowym "Promotor" w Warszawie, w roku [[1921]] objął kierownictwo [[Cementownia "Grodziec" (Będzin)\|cementowni "Grodziec"]], które to stanowisko piastował do stycznia [[1929]] r. Od czerwca [[1924]] do kwietnia [[1929]] był prokurentem Zakładów "Solvay" w Polsce Tow. z o.p. (towarzystwo z ograniczoną poręką) Oddział w [[Grodziec (Będzin)\|Grodźcu]]. W ciągu 8 lat kierowania cementownią zaplanował i zrealizował gruntowną przebudowę, rozbudowę i modernizację fabryki. Cementownia otrzymała wówczas dwa nowoczesne piece obrotowe, młyny, halę składowiskową z suwnicami oraz pakownię. Po przebudowie jej zdolność produkcyjna wynosiła 250 000 ton rocznie. Zatrudnienie w roku [[1928]] wynosiło 390 robotników.		Po zakończeniu wojny, do marca [[1920]] r. pracował w kopalni Szczerbinówka. Wrócił do Polski i do lipca [[1920]] kierował warsztatami reparacyjnymi Naczelnego Komisariatu do Walki z Epidemiami Ministerstwa Zdrowia. W lipcu [[1920]] r. powołany został do czynnej służby w Wojsku Polskim. Zakończył ją w kwietniu roku następnego. Po trzymiesięcznej pracy w Biurze Handlowo-Przemysłowym "Promotor" w Warszawie, w roku [[1921]] objął kierownictwo [[Cementownia "Grodziec" (Będzin)\|cementowni "Grodziec"]], które to stanowisko piastował do stycznia [[1929]] r. Od czerwca [[1924]] do kwietnia [[1929]] był prokurentem [[Zakłady "Solvay"\|Zakładów "Solvay" w Polsce Tow. z o.p. (towarzystwo z ograniczoną poręką)]] Oddział w [[Grodziec (Będzin)\|Grodźcu]]. W ciągu 8 lat kierowania cementownią zaplanował i zrealizował gruntowną przebudowę, rozbudowę i modernizację fabryki. Cementownia otrzymała wówczas dwa nowoczesne piece obrotowe, młyny, halę składowiskową z suwnicami oraz pakownię. Po przebudowie jej zdolność produkcyjna wynosiła 250 000 ton rocznie. Zatrudnienie w roku [[1928]] wynosiło 390 robotników.

	W roku [[1929]] Towarzystwo "Saturn" powierzyło Kwapiszewskiemu budowę, a następnie kierownictwo, cementowni zlokalizowanej w miejscowości [[Wojkowice\|Wojkowice Komorne]]. Cementownia miała być głównym odbiorcą miału węglowego, na który w tym czasie nie było zbyt dużego zapotrzebowania.		W roku [[1929]] Towarzystwo "Saturn" powierzyło Kwapiszewskiemu budowę, a następnie kierownictwo, cementowni zlokalizowanej w miejscowości [[Wojkowice\|Wojkowice Komorne]]. Cementownia miała być głównym odbiorcą miału węglowego, na który w tym czasie nie było zbyt dużego zapotrzebowania.

Michał Kusiak o 11:16, 20 sie 2012

2012-08-20T11:16:54Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:16, 20 sie 2012
Linia 8:		Linia 8:
	\|miejsce urodzenia = Gorłówka w Zagłębiu Donieckim		\|miejsce urodzenia = Gorłówka w Zagłębiu Donieckim
	\|imię przy narodzeniu =		\|imię przy narodzeniu =
	\|data śmierci = ~~[[?]]~~ [[1977]]		\|data śmierci = [[1977]]
	\|miejsce śmierci =		\|miejsce śmierci =
	\|przyczyna śmierci =		\|przyczyna śmierci =
	\|miejsce spoczynku =		\|miejsce spoczynku = [[Cmentarz katolicki przy ul. Smutnej w Sosnowcu]]
	\|zawód = inżynier		\|zawód = inżynier
	\|odznaczenia = Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta		\|odznaczenia = Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta
Linia 20:		Linia 20:
	}}		}}

			'''Włodzimierz Kwapiszewski''' - (ur. [[23 maja]] [[1882]] r. w Gorłówce w Zagłębiu Donieckim, zm. [[1977]] r.) inżynier zasłużony dla polskiego cementownictwa.

	~~'''Włodzimierz Kwapiszewski'''~~, ~~inżynier zasłużony dla polskiego cementownictwa, przyszedł na świat~~ [[~~23 maja~~]] [[~~1882~~]] w ~~Gorłówce~~ w ~~Zagłębiu Donieckim~~.		Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki we Friedbergu w Hesji. Pracował w Zagłębiu Donieckim; w latach [[1910]] - [[1911]] w Biurze Technicznym, a w latach [[1911]] - [[1914]] w kopalni Szczerbinówka. W latach [[1914]] - [[1918]] odbywał czynną służbę wojskową w wojsku rosyjskim.

	~~Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki we Friedbergu~~ w ~~Hesji~~. ~~Pracował~~ w ~~Zagłębiu Donieckim;~~ w ~~latach 1910~~-~~1911~~ w ~~Biurze Technicznym~~, a w ~~latach~~ [[~~1911~~]]-[[~~1914~~]] ~~w kopalni Szczerbinówka~~. W ~~latach 1914-1918 odbywał czynną służbę wojskową~~ w ~~wojsku rosyjskim~~.		Po zakończeniu wojny, do marca [[1920]] r. pracował w kopalni Szczerbinówka. Wrócił do Polski i do lipca [[1920]] kierował warsztatami reparacyjnymi Naczelnego Komisariatu do Walki z Epidemiami Ministerstwa Zdrowia. W lipcu [[1920]] r. powołany został do czynnej służby w Wojsku Polskim. Zakończył ją w kwietniu roku następnego. Po trzymiesięcznej pracy w Biurze Handlowo-Przemysłowym "Promotor" w Warszawie, w roku [[1921]] objął kierownictwo [[Cementownia "Grodziec" (Będzin)\|cementowni "Grodziec"]], które to stanowisko piastował do stycznia [[1929]] r. Od czerwca [[1924]] do kwietnia [[1929]] był prokurentem Zakładów "Solvay" w Polsce Tow. z o.p. (towarzystwo z ograniczoną poręką) Oddział w [[Grodziec (Będzin)\|Grodźcu]]. W ciągu 8 lat kierowania cementownią zaplanował i zrealizował gruntowną przebudowę, rozbudowę i modernizację fabryki. Cementownia otrzymała wówczas dwa nowoczesne piece obrotowe, młyny, halę składowiskową z suwnicami oraz pakownię. Po przebudowie jej zdolność produkcyjna wynosiła 250 000 ton rocznie. Zatrudnienie w roku [[1928]] wynosiło 390 robotników.

	~~Po zakończeniu wojny, do marca [[1920]]~~ roku~~, pracował w kopalni Szczerbinówka. Wrócił do Polski i do lipca~~ [[~~1920]] kierował warsztatami reparacyjnymi Naczelnego Komisariatu do Walki z Epidemiami Ministerstwa Zdrowia. W lipcu [[1920~~]] ~~roku powołany został do czynnej służby w Wojsku Polskim. Zakończył ją w kwietniu roku następnego. Po trzymiesięcznej pracy w Biurze Handlowo- Przemysłowym~~ "~~Promotor~~" ~~w Warszawie~~, ~~w roku [[1921]] objął~~ kierownictwo cementowni ~~"Grodziec", które to stanowisko piastował do stycznia [[1929]] roku. Od czerwca [[1924]] do kwietnia~~ [[~~1929~~]] był prokurentem Zakładów "Solvay" w Polsce Tow. z o.p. (towarzystwo z ograniczoną poręką) Oddział w Grodźcu. W ciągu 8 lat kierowania cementownią zaplanował i zrealizował gruntowną przebudowę, rozbudowę i modernizację fabryki. Cementownia ~~otrzymała wówczas dwa nowoczesne piece obrotowe, młyny~~, ~~halę składowiskową z suwnicami oraz pakownię. Po przebudowie jej zdolność produkcyjna wynosiła 250 000 ton rocznie. Zatrudnienie~~ w ~~roku [[1928]] wynosiło 390 robotników~~.		W roku [[1929]] Towarzystwo "Saturn" powierzyło Kwapiszewskiemu budowę, a następnie kierownictwo, cementowni zlokalizowanej w miejscowości [[Wojkowice\|Wojkowice Komorne]]. Cementownia miała być głównym odbiorcą miału węglowego, na który w tym czasie nie było zbyt dużego zapotrzebowania.

	W roku 1929 Towarzystwo "Saturn" powierzyło Kwapiszewskiemu budowę, a następnie kierownictwo, cementowni zlokalizowanej w miejscowości [[Wojkowice\|Wojkowice Komorne]]. Cementownia miała być głównym odbiorcą miału węglowego, na który w tym czasie nie było zbyt dużego zapotrzebowania.		Wstępne prace rozpoczęto na początku [[1929]] r. w maju roku [[1930]] ruszyła produkcja. Przeszło 90% tonażu maszyn i urządzeń zamontowanych w cementowni "Saturn" wykonał polski przemysł maszynowy na podstawie duńskiej dokumentacji, opracowanej przez firmę F. L. Smidth, tę samą, która swego czasu uczestniczyła w modernizacji [[Cementownia "Grodziec" (Będzin)\|cementowni "Grodziec"]]. Wykonawcą była firma Allert i Buhle z Częstochowy. Cementownia była zaprojektowana na 4 piece obrotowe, jednak z uwagi na kryzys lat trzydziestych budowę ograniczono do 2 pieców obrotowych o łącznej wydajności 500 ton na dobę. W chwili otwarcia była to jedna z najnowocześniejszych cementowni na świecie, charakteryzująca się roczną produkcją około 52 600 ton cementu, przy zatrudnieniu 258 robotników w fabryce, 196 robotników w kamieniołomach i 173 osób w bednarni, czyli łącznie 627 pracowników.

	Wstępne prace rozpoczęto na początku [[1929]] ~~roku,~~ w maju roku [[1930]] ruszyła produkcja. Przeszło 90% tonażu maszyn i urządzeń zamontowanych w cementowni "Saturn" wykonał polski przemysł maszynowy na podstawie duńskiej dokumentacji, opracowanej przez firmę F. L. Smidth, tę samą, która swego czasu uczestniczyła w modernizacji cementowni "Grodziec". Wykonawcą była firma Allert i Buhle z Częstochowy. Cementownia była zaprojektowana na 4 piece obrotowe, jednak z uwagi na kryzys lat trzydziestych budowę ograniczono do 2 pieców obrotowych o łącznej wydajności 500 ton na dobę. W chwili otwarcia była to jedna z najnowocześniejszych cementowni na świecie, charakteryzująca się roczną produkcją około 52 600 ton cementu, przy zatrudnieniu 258 robotników w fabryce, 196 robotników w kamieniołomach i 173 osób w bednarni, czyli łącznie 627 pracowników.

	Produkowany w „Saturnie” cement eksportowany był m. in. do Szwecji, Stanów Zjednoczonych i Afryki Południowej. Największym krajowym odbiorcą tego cementu było kierownictwo budowy zapory w Rożnowie.		Produkowany w „Saturnie” cement eksportowany był m. in. do Szwecji, Stanów Zjednoczonych i Afryki Południowej. Największym krajowym odbiorcą tego cementu było kierownictwo budowy zapory w Rożnowie.
	Dyrektor Kwapiszewski znany był ze swej pracowitości, osobiście nadzorował kontrolę jakości produkcji, a także dbał o warunki bezpieczeństwa i higieny pracy. Znając świetnie kilka języków, był w stanie na bieżąco śledzić ukazujące się publikacje w dziedzinie cementownictwa. Stawiał swoim pracownikom do dyspozycji praktycznie całą fachową literaturę światową.		Dyrektor Kwapiszewski znany był ze swej pracowitości, osobiście nadzorował kontrolę jakości produkcji, a także dbał o warunki bezpieczeństwa i higieny pracy. Znając świetnie kilka języków, był w stanie na bieżąco śledzić ukazujące się publikacje w dziedzinie cementownictwa. Stawiał swoim pracownikom do dyspozycji praktycznie całą fachową literaturę światową.

	W pierwszych miesiącach II wojny światowej został odsunięty od formalnego kierowania fabryką. Dyrektorem został Niemiec inż. Huppertsberg. Jednakże, aż do zakończenia działań wojennych, Kwapiszewski był faktycznym szefem cementowni , chociaż formalnie zatrudniony był jako kierownik ruchu. Z pisemnego świadectwa docenta Tadeusza Rumanstorfera, dyrektora kopalni "Jowisz"(1945) oraz kopalni "Sosnowiec" (1946), prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w latach [[1948]]-[[1955]], doktora honoris causa AGH w Krakowie (1989), który w latach [[1940]]-[[1943]]był kierownikiem należącego do cementowni "Saturn" kamieniołomu w Rogoźniku wynika, że Kwapiszewski sprzyjał i chronił działania konspiracyjne podległych mu pracowników. Uratował od wywiezienia do Niemiec wielu licealistów i studentów, dając im zatrudnienie w cementowni.		W pierwszych miesiącach II wojny światowej został odsunięty od formalnego kierowania fabryką. Dyrektorem został Niemiec inż. Huppertsberg. Jednakże, aż do zakończenia działań wojennych, Kwapiszewski był faktycznym szefem cementowni , chociaż formalnie zatrudniony był jako kierownik ruchu. Z pisemnego świadectwa docenta Tadeusza Rumanstorfera, dyrektora [[Kopalnia "Jowisz" (Wojkowice)\|kopalni "Jowisz"]] ([[1945]]) oraz [[Kopalnia "Sosnowiec" (Sosnowiec)\|kopalni "Sosnowiec"]] ([[1946]]), prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w latach [[1948]] - [[1955]], doktora honoris causa AGH w Krakowie ([[1989]]), który w latach [[1940]] - [[1943]] był kierownikiem należącego do cementowni "Saturn" kamieniołomu w [[Rogoźnik (gm. Bobrowniki)\|Rogoźniku]] wynika, że Kwapiszewski sprzyjał i chronił działania konspiracyjne podległych mu pracowników. Uratował od wywiezienia do Niemiec wielu licealistów i studentów, dając im zatrudnienie w cementowni.

	Po ucieczce administracji hitlerowskiej w styczniu [[1945]] ~~roku~~ wraz z garstką zaufanych robotników dzień i noc strzegł cementowni przed zniszczeniem. Chronił cenną aparaturę, a zwłaszcza piece rotacyjne, których - bez zniszczenia - nie można było nagle zatrzymać oraz silosy szlamowe, które - wobec panujących silnych mrozów - groziły zamarznięciem.		Po ucieczce administracji hitlerowskiej w styczniu [[1945]] r. wraz z garstką zaufanych robotników dzień i noc strzegł cementowni przed zniszczeniem. Chronił cenną aparaturę, a zwłaszcza piece rotacyjne, których - bez zniszczenia - nie można było nagle zatrzymać oraz silosy szlamowe, które - wobec panujących silnych mrozów - groziły zamarznięciem.

	Dzięki jego zapobiegliwości cementownia "Saturn" była pierwszą uruchomioną po wyzwoleniu cementownią. Po wojnie, aż do roku [[1949]], pracował w cementowni „Saturn”. W tym czasie zajął się rozbudową urządzeń pomocniczych fabryki, w postaci łaźni, warsztatów i kolonii domów mieszkalnych. W roku [[1949]] Włodzimierz Kwapiszewski powołany został do służby inwestycyjnej Centralnego Zarządu Przemysłu Cementowego, gdzie przygotowywał podstawy projektowe dla wzniesienia nowych cementowni w rejonie Strzelec Opolskich i Wierzbicy. Został pierwszym dyrektorem budowy cementowni „Wierzbica”.		Dzięki jego zapobiegliwości cementownia "Saturn" była pierwszą uruchomioną po wyzwoleniu cementownią. Po wojnie, aż do roku [[1949]], pracował w cementowni „Saturn”. W tym czasie zajął się rozbudową urządzeń pomocniczych fabryki, w postaci łaźni, warsztatów i kolonii domów mieszkalnych. W roku [[1949]] Włodzimierz Kwapiszewski powołany został do służby inwestycyjnej Centralnego Zarządu Przemysłu Cementowego, gdzie przygotowywał podstawy projektowe dla wzniesienia nowych cementowni w rejonie Strzelec Opolskich i Wierzbicy. Został pierwszym dyrektorem budowy cementowni „Wierzbica”.

	Włodzimierz Kwapiszewski zapisał piękną kartę historii polskiego przemysłu cementowego. W swej pracy potrafił łączyć wyzwania inżynierskie z autentyczną troską o człowieka i jego potrzeby. W dowód uznania tych zasług, przy okazji obchodów 100-cia przemysłu cementowego w Polsce, jesienią [[1957]] ~~roku~~ odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta. Z uwagi na stan zdrowia, w wieku 70 lat, Kwapiszewski wycofał się z wszelkiej aktywności zawodowej. Zmarł w roku [[1977]]. Pochowany jest w części katolickiej sosnowieckiego cmentarza.		Włodzimierz Kwapiszewski zapisał piękną kartę historii polskiego przemysłu cementowego. W swej pracy potrafił łączyć wyzwania inżynierskie z autentyczną troską o człowieka i jego potrzeby. W dowód uznania tych zasług, przy okazji obchodów 100-cia przemysłu cementowego w Polsce, jesienią [[1957]] r. odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta. Z uwagi na stan zdrowia, w wieku 70 lat, Kwapiszewski wycofał się z wszelkiej aktywności zawodowej. Zmarł w roku [[1977]]. Pochowany jest w części katolickiej [[Cmentarz katolicki przy ul. Smutnej w Sosnowcu\|sosnowieckiego cmentarza]].

	''Biogram opracowała: '''Dorota Starościak'''''		''Biogram opracowała: '''Dorota Starościak'''''

Dariusz JUREK o 20:04, 20 mar 2012

2012-03-20T20:04:25Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:04, 20 mar 2012
Linia 42:		Linia 42:
	Włodzimierz Kwapiszewski zapisał piękną kartę historii polskiego przemysłu cementowego. W swej pracy potrafił łączyć wyzwania inżynierskie z autentyczną troską o człowieka i jego potrzeby. W dowód uznania tych zasług, przy okazji obchodów 100-cia przemysłu cementowego w Polsce, jesienią [[1957]] roku odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta. Z uwagi na stan zdrowia, w wieku 70 lat, Kwapiszewski wycofał się z wszelkiej aktywności zawodowej. Zmarł w roku [[1977]]. Pochowany jest w części katolickiej sosnowieckiego cmentarza.		Włodzimierz Kwapiszewski zapisał piękną kartę historii polskiego przemysłu cementowego. W swej pracy potrafił łączyć wyzwania inżynierskie z autentyczną troską o człowieka i jego potrzeby. W dowód uznania tych zasług, przy okazji obchodów 100-cia przemysłu cementowego w Polsce, jesienią [[1957]] roku odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta. Z uwagi na stan zdrowia, w wieku 70 lat, Kwapiszewski wycofał się z wszelkiej aktywności zawodowej. Zmarł w roku [[1977]]. Pochowany jest w części katolickiej sosnowieckiego cmentarza.

			''Biogram opracowała: '''Dorota Starościak'''''

			==Bibliografia==
			*Bolesław Ciepiela, ''Pierwsza na ziemiach polskich cementownia "Grodziec"'', [[Sosnowiec]] – [[Grodziec (Będzin)\|Grodziec]] [[1999]]
			*Victor Kutten, ''Kartel cementowy w Polsce'', Warszawa [[1933]]
			*Włodzimierz Kwapiszewski, ''Historia cementowni "Saturn" od momentu powstania do wybuchu II wojny światowej (1929-1939''), Cement–Wapno-Gips, nr 7-8/ [[1968]]
			*Niepodpisany tekst: ''Włodzimierz Kwapiszewski'', Cement-Wapno-Gips, nr 7-8/ [[1958]]
			*Marian Stelmach, ''Sto lat polskiego cementownictwa'', Cement-Wapno-Gips, nr 10/ [[1957]]
			*Leszek Zachuta, ''Historia przemysłu cementowego w Polsce 1857-2000'', Kraków [[2004]]
			*Dokumenty będące w posiadaniu rodziny W. Kwapiszewskiego

	~~''Biogram opracowała: '''Dorota Starościak'''''~~

	[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Kwapiszewski, Włodzimierz]]		[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Kwapiszewski, Włodzimierz]]

Dariusz JUREK o 10:51, 19 mar 2012

2012-03-19T10:51:53Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:51, 19 mar 2012
Linia 1:		Linia 1:
	{{Biogram infobox		{{Biogram infobox
	\|imię i nazwisko = Włodzimierz Kwapiszewski		\|imię i nazwisko = '''Włodzimierz Kwapiszewski'''
	\|pseudonim =		\|pseudonim =
	\|grafika = Wlodzimierz Kwapiszewski.jpg		\|grafika = Wlodzimierz Kwapiszewski.jpg

Dariusz JUREK o 10:50, 19 mar 2012

2012-03-19T10:50:32Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:50, 19 mar 2012
Linia 44:		Linia 44:

	''Biogram opracowała: '''Dorota Starościak'''''		''Biogram opracowała: '''Dorota Starościak'''''

			[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy\|Kwapiszewski, Włodzimierz]]
			[[Kategoria:Ludzie związani z Grodźcem\|Kwapiszewski, Włodzimierz]]
			[[Kategoria:Ludzie związani z Będzinem\|Kwapiszewski, Włodzimierz]]
			[[Kategoria:Ludzie związani z Wojkowicami\|Kwapiszewski, Włodzimierz]]
			[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem\|Kwapiszewski, Włodzimierz]]

Dariusz JUREK o 10:48, 19 mar 2012

2012-03-19T10:48:10Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:48, 19 mar 2012
Linia 2:		Linia 2:
	\|imię i nazwisko = Włodzimierz Kwapiszewski		\|imię i nazwisko = Włodzimierz Kwapiszewski
	\|pseudonim =		\|pseudonim =
	\|grafika = ~~Włodzimierz~~ Kwapiszewski.jpg		\|grafika = Wlodzimierz Kwapiszewski.jpg
	\|opis grafiki = Włodzimierz Kwapiszewski		\|opis grafiki = Włodzimierz Kwapiszewski
	\|podpis =		\|podpis =

Dariusz JUREK o 10:46, 19 mar 2012

2012-03-19T10:46:51Z

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 '''Włodzimierz Kwapiszewski''', inżynier zasłużony dla polskiego cementownictwa, przyszedł na świat [[23 maja]] [[1882]] w Gorłówce w Zagłębiu Donieckim.
@@ Linia 18: / Linia 40: @@
 Dzięki jego zapobiegliwości cementownia "Saturn" była pierwszą uruchomioną po wyzwoleniu cementownią. Po wojnie, aż do roku [[1949]], pracował  w cementowni „Saturn”. W tym czasie zajął się rozbudową urządzeń pomocniczych fabryki, w postaci łaźni, warsztatów i kolonii domów mieszkalnych. W roku [[1949]] Włodzimierz Kwapiszewski powołany został do służby inwestycyjnej Centralnego Zarządu Przemysłu Cementowego, gdzie przygotowywał podstawy projektowe dla wzniesienia nowych cementowni w rejonie Strzelec Opolskich i Wierzbicy. Został pierwszym dyrektorem budowy cementowni „Wierzbica”.
-Włodzimierz Kwapiszewski zapisał piękną kartę historii polskiego przemysłu cementowego. W swej pracy potrafił łączyć wyzwania inżynierskie z autentyczną troską o człowieka i jego potrzeby. W dowód uznania tych zasług, przy okazji obchodów 100-cia przemysłu cementowego w Polsce, jesienią 1957 roku odznaczony został Krzyżem Kawalerskim orderu Polonia Restituta.  Z uwagi na stan zdrowia, w wieku 70 lat, Kwapiszewski wycofał się z wszelkiej aktywności zawodowej. Zmarł w roku [[1977]]. Pochowany jest w części katolickiej sosnowieckiego cmentarza.
+Włodzimierz Kwapiszewski zapisał piękną kartę historii polskiego przemysłu cementowego. W swej pracy potrafił łączyć wyzwania inżynierskie z autentyczną troską o człowieka i jego potrzeby. W dowód uznania tych zasług, przy okazji obchodów 100-cia przemysłu cementowego w Polsce, jesienią [[1957]] roku odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta.  Z uwagi na stan zdrowia, w wieku 70 lat, Kwapiszewski wycofał się z wszelkiej aktywności zawodowej. Zmarł w roku [[1977]]. Pochowany jest w części katolickiej sosnowieckiego cmentarza.
 ''Biogram opracowała: '''Dorota Starościak'''''

Dariusz JUREK: Utworzył nową stronę „'''Włodzimierz Kwapiszewski''', inżynier zasłużony dla polskiego cementownictwa, przyszedł na świat 23 maja 1882 w Gorłówce w Zagłębiu Donieckim. St...”

2012-03-19T10:35:52Z

Utworzył nową stronę „'''Włodzimierz Kwapiszewski''', inżynier zasłużony dla polskiego cementownictwa, przyszedł na świat 23 maja 1882 w Gorłówce w Zagłębiu Donieckim. St...”

Nowa strona

'''Włodzimierz Kwapiszewski''', inżynier zasłużony dla polskiego cementownictwa, przyszedł na świat [[23 maja]] [[1882]] w Gorłówce w Zagłębiu Donieckim.

Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki we Friedbergu w Hesji. Pracował w Zagłębiu Donieckim; w latach 1910-1911 w Biurze Technicznym, a w latach [[1911]]-[[1914]] w kopalni Szczerbinówka. W latach 1914-1918 odbywał czynną służbę wojskową w wojsku rosyjskim.

Po zakończeniu wojny, do marca [[1920]] roku, pracował w kopalni Szczerbinówka. Wrócił do Polski i do lipca [[1920]] kierował warsztatami reparacyjnymi Naczelnego Komisariatu do Walki z Epidemiami Ministerstwa Zdrowia. W lipcu [[1920]] roku powołany został do czynnej służby w Wojsku Polskim. Zakończył ją w kwietniu roku następnego. Po trzymiesięcznej pracy w Biurze Handlowo- Przemysłowym "Promotor" w Warszawie, w roku [[1921]] objął kierownictwo cementowni "Grodziec", które to stanowisko piastował do stycznia [[1929]] roku. Od czerwca [[1924]] do kwietnia [[1929]] był prokurentem Zakładów "Solvay" w Polsce Tow. z o.p. (towarzystwo z ograniczoną poręką) Oddział w Grodźcu. W ciągu 8 lat kierowania cementownią zaplanował i zrealizował gruntowną przebudowę, rozbudowę i modernizację fabryki. Cementownia otrzymała wówczas dwa nowoczesne piece obrotowe, młyny, halę składowiskową z suwnicami oraz pakownię. Po przebudowie jej zdolność produkcyjna wynosiła 250 000 ton rocznie. Zatrudnienie w roku [[1928]] wynosiło 390 robotników.

W roku 1929 Towarzystwo "Saturn" powierzyło Kwapiszewskiemu budowę, a następnie kierownictwo, cementowni zlokalizowanej w miejscowości [[Wojkowice|Wojkowice Komorne]]. Cementownia miała być głównym odbiorcą miału węglowego, na który w tym czasie nie było zbyt dużego zapotrzebowania.

Wstępne prace rozpoczęto na początku [[1929]] roku, w maju roku [[1930]] ruszyła produkcja. Przeszło 90% tonażu maszyn i urządzeń zamontowanych w cementowni "Saturn" wykonał polski przemysł maszynowy na podstawie duńskiej dokumentacji, opracowanej przez firmę F. L. Smidth, tę samą, która swego czasu uczestniczyła w modernizacji cementowni "Grodziec". Wykonawcą była firma Allert i Buhle z Częstochowy. Cementownia była zaprojektowana na 4 piece obrotowe, jednak z uwagi na kryzys lat trzydziestych budowę ograniczono do 2 pieców obrotowych o łącznej wydajności 500 ton na dobę. W chwili otwarcia była to jedna z najnowocześniejszych cementowni na świecie, charakteryzująca się roczną produkcją około 52 600 ton cementu, przy zatrudnieniu 258 robotników w fabryce, 196 robotników w kamieniołomach i 173 osób w bednarni, czyli łącznie 627 pracowników.

Produkowany w „Saturnie” cement eksportowany był m. in. do Szwecji, Stanów Zjednoczonych i Afryki Południowej. Największym krajowym odbiorcą tego cementu było kierownictwo budowy zapory w Rożnowie.
Dyrektor Kwapiszewski znany był ze swej pracowitości, osobiście nadzorował kontrolę jakości produkcji, a także dbał o warunki bezpieczeństwa i higieny pracy. Znając świetnie kilka języków, był w stanie na bieżąco śledzić ukazujące się publikacje w dziedzinie cementownictwa. Stawiał swoim pracownikom do dyspozycji praktycznie całą fachową literaturę światową.

W pierwszych miesiącach II wojny światowej został odsunięty od formalnego kierowania fabryką. Dyrektorem został Niemiec inż. Huppertsberg. Jednakże, aż do zakończenia działań wojennych, Kwapiszewski był faktycznym szefem cementowni , chociaż formalnie zatrudniony był jako kierownik ruchu. Z pisemnego świadectwa docenta Tadeusza Rumanstorfera, dyrektora kopalni "Jowisz"(1945) oraz kopalni "Sosnowiec" (1946), prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w latach [[1948]]-[[1955]], doktora honoris causa AGH w Krakowie (1989), który w latach [[1940]]-[[1943]]był kierownikiem należącego do cementowni "Saturn" kamieniołomu w Rogoźniku wynika, że Kwapiszewski sprzyjał i chronił działania konspiracyjne podległych mu pracowników. Uratował od wywiezienia do Niemiec wielu licealistów i studentów, dając im zatrudnienie w cementowni.

Po ucieczce administracji hitlerowskiej w styczniu [[1945]] roku wraz z garstką zaufanych robotników dzień i noc strzegł cementowni przed zniszczeniem. Chronił cenną aparaturę, a zwłaszcza piece rotacyjne, których - bez zniszczenia - nie można było nagle zatrzymać oraz silosy szlamowe, które - wobec panujących silnych mrozów - groziły zamarznięciem.

Dzięki jego zapobiegliwości cementownia "Saturn" była pierwszą uruchomioną po wyzwoleniu cementownią. Po wojnie, aż do roku [[1949]], pracował w cementowni „Saturn”. W tym czasie zajął się rozbudową urządzeń pomocniczych fabryki, w postaci łaźni, warsztatów i kolonii domów mieszkalnych. W roku [[1949]] Włodzimierz Kwapiszewski powołany został do służby inwestycyjnej Centralnego Zarządu Przemysłu Cementowego, gdzie przygotowywał podstawy projektowe dla wzniesienia nowych cementowni w rejonie Strzelec Opolskich i Wierzbicy. Został pierwszym dyrektorem budowy cementowni „Wierzbica”.

Włodzimierz Kwapiszewski zapisał piękną kartę historii polskiego przemysłu cementowego. W swej pracy potrafił łączyć wyzwania inżynierskie z autentyczną troską o człowieka i jego potrzeby. W dowód uznania tych zasług, przy okazji obchodów 100-cia przemysłu cementowego w Polsce, jesienią 1957 roku odznaczony został Krzyżem Kawalerskim orderu Polonia Restituta. Z uwagi na stan zdrowia, w wieku 70 lat, Kwapiszewski wycofał się z wszelkiej aktywności zawodowej. Zmarł w roku [[1977]]. Pochowany jest w części katolickiej sosnowieckiego cmentarza.

''Biogram opracowała: '''Dorota Starościak'''''